Όπως έχουμε αναφέρει και σε άλλες ανακοινώσεις μας, η επιβαλλόμενη αναδιάρθρωση των τελευταίων χρόνων σηματοδοτεί μια συνολική μεταμόρφωση του χαρακτήρα των συγκοινωνιών με το κέρδος, τον έλεγχο και τον αποκλεισμό να τίθενται στο προσκήνιο ενώ η ασφάλεια των επιβατών και των εργαζομένων αλλά και οι αξιοπρεπείς συνθήκες μετακίνησης και εργασίας βρίσκονται όλο και χαμηλότερα στην λίστα. Για ακόμα μια φορά γίνεται εμφανές ότι εργαζόμενοι και επιβάτες γίνονται θύματα σε ό,τι ονομάζεται “εξορθολογισμός” και έμφαση στην κερδοφορία, στην διοικητική γλώσσα.

Αναφορικά με την ΟΣΥ, εξαιτίας των ελλείψεων προσωπικού σχεδόν σε όλες τις ειδικότητες, τα δρομολόγια στα λεωφορεία έχουν αραιώσει σε τέτοιο βαθμό ώστε πολλές γραμμές λειτουργούν με ένα ή δυο λεωφορεία και η αναμονή φτάνει μέχρι και την μια ώρα. Επίσης εξαιτίας της έλλειψης προσωπικού οι εργαζόμενοι σε ειδικότητες που πάσχουν, δεν μπορούν να πάρουν αυτά που δικαιούνται. Ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες για να μπορέσει κανείς να πάρει 1 ή 2 ημέρες άδεια θα πρέπει να τις καλύψει δουλεύοντας ρεπό και ειδικά το σαββατοκύριακο. Επίσης οι συνάδελφοι αναγκάζονται για να πάρουν τη γονική άδεια που δικαιούται, να δουλεύουν κάποιο από τα ρεπό τους ενώ με την δικαιολογία της έλλειψης προσωπικού πολλές από αυτές χάνονται. Ενδεικτικό της εγκατάλειψης και της αδιαφορίας για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας είναι και το γεγονός ότι οι οδηγοί στην ΟΣΥ κατά την θερινή περίοδο δεν μπορούν να κάνουν χρήση των χημικών τουαλετών που υπάρχουν στους τερματικούς σταθμούς, διότι δεν συντηρούνται και δεν καθαρίζονται. Βέβαια όταν για την εταιρία απόλυτη προτεραιότητα αποτελεί το άμεσο κέρδος, όπως πλέον γενικότερα στον ΟΑΣΑ, οι εξαγγελίες προσλήψεων αφορούν αποκλειστικά τους ελεγκτές.

Ένα άλλο ζήτημα έχει να κάνει με την αξιοπιστία του εξοπλισμού. Ακριβώς επειδή ο οικονομικός παράγοντας έχει γίνει η απόλυτη προτεραιότητα, θα περίμενε κανείς ότι τα χρήματα που έχουν σπαταληθεί για τις νέες και πολυδιαφημισμένες τεχνολογίες, όπως η τηλεματική στα λεωφορεία, οι εφαρμογές μέσω κινητού τηλεφώνου κλπ θα έπρεπε να λειτουργούν άψογα. Και όμως παρά το μεγάλο οικονομικό κόστος αγοράς η τηλεματική στα λεωφορεία υπολειτουργεί ή δυσλειτουργεί συστηματικά, αφήνοντας εκτεθειμένους στην οργή των επιβατών και πάλι τους οδηγούς.

Τέλος είναι σημαντικό να αναδείξουμε και το ζήτημα των διαδικασιών λειτουργίας. Ειδικά στην ΟΣΥ δεν υπάρχουν διαδικασίες σύμφωνα με τις οποίες ένας εργαζόμενος θα πρέπει να λειτουργεί. Οι διαδικασίες καλό είναι να υπάρχουν γιατί δεσμεύουν όχι μόνο τον εργαζόμενο αλλά και την διοίκηση. Χωρίς να λέμε ότι όλες οι διαδικασίες είναι ορθές, εντούτοις είναι αυτές που προστατεύουν τον εργαζόμενο από την αυθαιρεσία της διοίκησης. Είναι ενδιαφέρον ότι στην ΣΤΑΣΥ υπάρχουν διαδικασίες από την εποχή της ΑΜΕΛ, οι οποίες όμως ενώ θα έπρεπε να εμπλουτιστούν ώστε να προστατεύσουν τους εργαζόμενους και να αναβαθμίσουν την λειτουργία, εντούτοις ακυρώνονται ακριβώς λόγω της έλλειψης προσωπικού αλλά και γιατί αυτό βοηθά την διοίκηση να αυθαιρετεί σε βάρος των εργαζομένων και να λειτουργεί με ημιεπίσημες “οδηγίες” οι οποίες ισχύουν κατά περίπτωση και κατά το δοκούν.

Ανάλογα είναι και τα προβλήματα που υπάρχουν και στην ΣΤΑΣΥ. Η έλλειψη προσωπικού στους οδηγούς οδηγεί σε αραίωση των δρομολογίων σε τέτοιο βαθμό που δυσχεραίνεται η αξιοπρεπής και ασφαλής μετακίνηση των επιβατών με ταυτόγχρονη εντατικοποίηση της εργασίας των οδηγών. Οι σταθμάρχες και οι εκδότες από την άλλη αναγκάζονται να παίρνουν μόνο μια εβδομάδα καλοκαιρινή άδεια και όσοι παίρνουν παραπάνω το κάνουν αναζητώντας από συναδέλφους αλλαγές βάρδιας και δεδουλευμένα ρεπό. Είναι προφανές ότι αυτό οδηγεί σε εξάντληση των εργαζόμενων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την υγεία τους αλλά και την ποιότητα των υπηρεσιών. Η έλλειψη προσωπικού επίσης έχει σαν αποτέλεσμα εργαζόμενοι που μπορεί να χρειαστούν έκτακτα να πάρουν μια μέρα άδεια ή μια ολιγόωρη απουσία να μην μπορούν. Όλα αυτά δεν είναι καινούρια, όμως από τη στιγμή που εισάγεται το ηλεκτρονικό εισιτήριο αλλά και επίκειται η επέκταση της γραμμής 3 προς τον Πειραιά, το πρόβλημα γιγαντώνεται. Τώρα που οι ανάγκες είναι περισσότερες, καθώς πρέπει να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες επιβάτες και εργαζόμενοι, το προσωπικό μειώνεται. Υπάρχει η λογική από την διοίκηση ότι ακόμα και ένας εργαζόμενος ανά σταθμό επαρκεί, όμως αυτό σημαίνει στην πραγματικότητα ότι για καθετί που προκύπτει υπάρχει πάντα ο ίδιος εργαζόμενος, αυτός οποίος δεν έχει πάρει την άδεια που του αναλογεί, αυτός που δουλεύει τα ρεπό του, αυτός που διαρκώς έρχεται σε αντιπαράθεση με τους επιβάτες και είναι μονίμως κατηγορούμενος από επιβάτες και διοίκηση.

Επίσης είναι σημαντικό να υπογραμμιστεί και η εικόνα διάλυσης που παρουσίασε το δίκτυο κατά την πρόσφατη διακοπή ρεύματος. Σε πολλούς σταθμούς τα φώτα ασφαλείας δεν λειτούργησαν με αποτέλεσμα αρκετοί σταθμάρχες να ζητήσουν την εκκένωση των σταθμών τους. Ενώ υπάρχει πρόβλεψη από τις διαδικασίες ότι σε ανάλογες έκτακτες περιπτώσεις ο εκδότης λειτουργεί επικουρικά, στους περισσότερους σταθμούς πλέον που το εκδοτήριο είναι κλειστό, ο σταθμάρχης μένει να κάνει ό,τι χρειάζεται μόνος. Χωρίς το απαιτούμενο προσωπικό οι διαδικασίες μένουν κενό γράμμα και σε συνδυασμό με την αγορά λανθασμένων υλικών, όπως συνέβη με τα φώτα ασφαλείας, δημιουργούνται πραγματικά επικίνδυνες συνθήκες τόσο εργασίας όσο και μετακίνησης. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όσο και να αλληλοσυγχαίρονται ή να αλληλοκατηγορούνται υπουργείο και διοικήσεις, ο στόχος τους είναι η συντεταγμένη επίθεση στα εργατικά συμφέροντα, με τις διαρκείς περικοπές στο κόστος λειτουργίας να επηρεάζουν άμεσα την ασφάλεια των μετακινήσεων και τις συνθήκες εργασίας μας.

Τέλος, όπως στην ΟΣΥ έτσι και στην ΣΤΑΣΥ τα χρήματα που κατασπαταλήθηκαν για την αγορά των νέων μηχανημάτων έκδοσης εισιτηρίων και τις πύλες, δεν εξασφαλίζουν ότι ο εξοπλισμός λειτουργεί. Οι εργολαβικές εταιρίες μεταθέτουν τις ευθύνες η μια στην άλλη, οι βλάβες δεν αποκαθίστανται άμεσα, πολλές φορές δεν παραγγέλνονται έγκαιρα και σωστά ρολά εισιτηρίων, οι ουρές παραμένουν και απομένει ο σταθμάρχης και ο εκδότης εκτεθειμένος καθώς δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να βοηθήσει. Η αντίληψη που υπάρχει από τον ΟΑΣΑ είναι ότι μέσα από τέτοιες δυσκολίες στην καθημερινότητα οι επιβάτες σταδιακά θα προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες ως διά μαγείας και αφού έχουν ταλαιπωρηθεί τόσο εργαζόμενοι όσο και επιβάτες. Η όποια συζήτηση για επιπλέον εργαζόμενους αφορά την επέκταση της μαθητείας από τα ΕΠΑΛ, συμβάσεις περιορισμένου χρόνου μέσω ΟΑΕΔ και γενικότερα προσλήψεις περιορισμένου χρόνου με πολύ λιγότερα δικαιώματα.

Απέναντι σε όλα αυτά ο μόνος δρόμος που μπορούμε να ακολουθήσουμε είναι της οργάνωσης και του αγώνα. Η παραίτηση και η απογοήτευση διευκολύνουν την περαιτέρω επιδείνωση των συνθηκών εργασίας. Ο αγώνας όμως και η οργάνωση θα πρέπει να είναι στην κατεύθυνση της συμμετοχής όλων στις αποφάσεις. Τα γραφειοκρατικά και ιεραρχικά σωματεία δεν μπορούν να υπερασπιστούν τις πραγματικές μας ανάγκες. Μόνο η από τα κάτω οργάνωση, χωρίς ιεραρχία και διαμεσολάβηση μπορεί να δημιουργήσει όρους πραγματικής αντίστασης και νίκης.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΜΑΞΟΣΤΑΣΙΟ, ΥΠΗΡΕΣΙΑ, ΓΡΑΦΕΙΟ
ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΑΧΗΤΙΚΟ, ΤΑΞΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ

 

Ταξικό Μέτωπο – Πρωτοβουλία εργαζομένων στις Συγκοινωνίες
taxikometopo@espiv.net
taxikometopo.wordpress.com

Advertisements

Ο Συντονισμός εργαζομένων στις συγκοινωνίες και επιβατών για ελεύθερη μετακίνηση θα πραγματοποιήσει την ανοιχτή του συνέλευση την Παρασκευή 7 Σεπτέμβρη στις 18:00 στα γραφεία των σωματείων στη Λόντου 6 (Εξάρχεια).

Ο αγώνας για ελεύθερη μετακίνηση, ενάντια στους ελέγχους και τους αποκλεισμούς, στην επιδείνωση των συνθηκών εργασίας, ενάντια στην αναδιάρθρωση των συγκοινωνιών συνεχίζεται.


Η Πρωτοβουλία Εργαζομένων & Ανέργων στην ιδιωτική εκπαίδευση καλεί την Τρίτη 4 του Σεπτέμβρη στις 10.30 το πρωί σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στους/ις απολυμένους/ες συναδέλφους έξω από το υπουργείο εργασίας (Σταδίου 29) όπου πρόκειται να γίνει τριμερής συνάντηση με αντικείμενο τη διεκδίκηση οφειλόμενων δεδουλευμένων από την εργοδοσία του κέντρου ξένων γλωσσών mlc athens.

via Τρίτη 4/9, 10.30 π.μ.: Συγκέντρωση αλληλεγγύης έξω από το υπουργείο εργασίας — Πρωτοβουλία Εργαζομένων & Ανέργων στην ιδιωτική εκπαίδευση

Γνωμικό  —  Posted: Σεπτεμβρίου 1, 2018 in Uncategorized


Εδώ και σχεδόν 2 χρόνια, η επιβολή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου και το κλείσιμο των πυλών έχει δημιουργήσει μια μόνιμη συνθήκη αναστάτωσης στο σύνολο των συναδέλφων. Από τα εκδοτήρια και τα σταθμαρχεία μέχρι τις τεχνικές και τις διοικητικές υπηρεσίες μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί πως αυτή η αναστάτωση όχι μόνο δεν είναι παροδική αλλά αντιθέτως βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια συνολική μεταμόρφωση του χαρακτήρα των συγκοινωνιών, παρατηρείται δηλαδή μια οριζόντια (όχι όμως και κάθετη) επιδείνωση των εργασιακών συνθηκών που αντιμετωπίζουμε.

Αυτή την επιδείνωση βιώνουν π.χ οι σταθμάρχες, οι οποίοι δυσκολεύονται να ανταποκριθούν σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης καθώς αναγκάζονται να εξυπηρετούν επιβάτες που δεν μπορούν να βγάλουν εισιτήριο, να ξεμπλοκάρουν πύλες που δεν λειτουργούν, να σημειώνουν ποιος εργολάβος βρίσκεται στο σταθμό και για ποιο λόγο, να ξαναβάζουν μπροστά κυλιόμενες σκάλες, ενώ την ίδια ώρα καλούνται να είναι έτοιμοι να κατέβουν όποτε χρειαστεί στην αποβάθρα, να κλείνουν ή να ανοίγουν το σταθμό, να διαχειρίζονται περιπτώσεις τραυματισμού επιβατών κ.α . Την ίδια ώρα οι εκδότες αναγκάζονται να αλλάζουν διαρκώς σταθμούς, με τις νέες βάρδιες στη γραμμή 1 να προκαλούν ακόμα μεγαλύτερη αναστάτωση καθώς πλέον δεν υπάρχει η δυνατότητα επικάλυψης, με αποτέλεσμα τα εκδοτήρια (όσα είναι ακόμα ανοιχτά) να κλείνουν ενώ απ’ έξω περιμένει ουρά, μέχρι να ανοίξουν ταμείο οι επόμενοι. Και όλα αυτά έρχονται να προστεθούν σε μια κατάσταση όπου οι εκδότες αδυνατούν να κάνουν διάλειμμα καθώς βρίσκονται αντιμέτωποι με ατελείωτες ουρές επιβατών και την την επακόλουθη αγανάκτηση.

Στο σύνολο της λειτουργίας, η ανυπαρξία και η μη εφαρμογή συγκεκριμένων διαδικασιών λειτουργεί ενισχυτικά στην αυθαιρεσία και στην αυταρχικότητα της διοίκησης προς τους εργαζόμενους ενώ ταυτόχρονα καθιστούν αμφίβολη την ασφαλή μετακίνηση των επιβατών. Οι διοικήσεις σε ΣΤΑΣΥ και ΟΑΣΑ δεν λαμβάνουν υπόψη τα προβλήματα που καλούνται να αντιμετωπίζουν οι σταθμάρχες και οι εκδότες, τους οποίους αφήνουν εν πολλοίς στην τύχη τους. Χωρίς καμία ενημέρωση, παίρνονται και αναιρούνται αποφάσεις που αφορούν τη λειτουργία με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι να καλούνται να αντεπεξέλθουν σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο εργασιακό περιβάλλον

Κι αν όλα αυτά θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι οφείλονται σε “πρόσκαιρες” δυσλειτουργίες του ηλεκτρονικού εισιτηρίου, δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει την ίδια δικαιολογία και για μια σειρά προβλήματα που υπάρχουν στις τεχνικές υπηρεσίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ανθυγιεινών συνθηκών και αδιαφορίας των εκάστοτε διοικήσεων αποτελεί το τμήμα της επιδομής. Ένα τμήμα που κοντεύει να κλείσει 20ετία στέγασης σε conteiner, με συνθήκες εργασίας εξ ορισμού δύσκολες, οι οποίες όμως γίνονται ακόμα χειρότερες καθώς το εναλλασσόμενο εβδομαδιαίο πρόγραμμα δεν πληρεί ούτε τους στοιχειώδεις κανονισμούς που έχουν οριστεί, ενώ η εντατικοποίηση και η συσσώρευση κόπωσης οδηγεί σε μεγάλο αριθμό μυϊκών τραυματισμών, καθώς 3 από τα γερανοφόρα της επιδομής  έχουν παροπλιστεί με αποτέλεσμα αυτά τα φορτία να μεταφέρονται με τα χέρια. Ενώ πρέπει να προστεθούν τόσο η έλλειψη μέσων ατομικής προστασίας όπως γάντια ή μάσκες όσο και η έλλειψη αναλώσιμων για τη σωστή εκτέλεση των εργασιών (τρυπάνια, δίσκοι τροχίσματος ή/και κοπής κλπ) και η μη αντικατάσταση μιας σειράς εργαλείων που υφίστανται φθορά όπως γωνιακοί ή επαναφορτιζόμενοι τροχοί.

Αυτό το οποίο συμβαίνει είναι ότι οι συγκοινωνίες εμπορευματοποιούνται, η μετακίνηση αλλάζει νόημα, γίνεται προϊόν το οποίο μόνο όσοι το αγοράζουν έχουν δικαίωμα να το χρησιμοποιούν. Το κόμιστρο γίνεται κεντρικό στοιχείο της λειτουργίας, με την επιτήρηση και τον αποκλεισμό να αντικαθιστούν την ασφαλή, γρήγορη και αξιόπιστη μετακίνηση. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ως εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες καλούμαστε να ξεπεράσουμε την εξατομίκευση, την έλλειψη ταξικής συνείδησης και τον φόβο μπροστά στις εντολές της διοίκησης, να αντιληφθούμε ότι οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες συλλογικά, ανεξαρτήτως ειδικότητας και εργοδότη έχουμε κοινά συμφέροντα και κοινό εχθρό.

Η παραπάνω περιγραφή ανταποκρίνεται στο σύνολο των ειδικοτήτων. Σε κάθε αμαξοστάσιο, γραφείο και σταθμό, συνάδελφοι και συναδέλφισσες μπορούν να δουν τον εαυτό τους, καταστάσεις και προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά. Επομένως συνάδελφοι, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε δεν είναι μεμονωμένα και οι λύσεις δεν μπορούν να είναι ατομικές. Συλλογικά θα πρέπει να σταθούμε απέναντι σε όλα αυτά που αντιμετωπίζουμε, αντιλαμβανόμενοι πως ο εχθρός μας, η αιτία των προβλημάτων μας δεν είναι οι επιβάτες, οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι, οι ντόπιοι, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, οι καταπιεσμένοι και οι εκμεταλλευόμενοι. ΕΧΘΡΟΣ είναι το κράτος με τα υπουργεία του, ΕΧΘΡΟΣ είναι οι διοικήσεις με τα στελέχη τους, ΕΧΘΡΟΣ είναι ο ρουφιάνος που βρίσκεται δίπλα μας και δεν διστάζει να υπερασπιστεί την εταιρεία απέναντι στα συμφέροντα των εργαζομένων.

Γιατί συνάδελφοι, ούτε με την εταιρεία έχουμε κοινά συμφέροντα, ούτε ο κόσμος ευθύνεται για την κατάσταση του κλάδου. Το κράτος, τα υπουργεία και οι διοικήσεις ευθύνονται για τη διαρκή μείωση προσωπικού, για τις μειώσεις μισθών, για το γεγονός ότι δουλεύουμε όλο και περισσότερες ώρες, για τη μεγαλύτερη πίεση που αντιμετωπίζουμε καθημερινά, για τα παλιά και κακοσυντηρημένα λεωφορεία, για τα χρέη που παρουσιάζουν σαν συνέπεια των “τζαμπατζήδων” κ.ο.κ.

Αυτό που έχουμε ανάγκη είναι ένας συνδικαλισμός, πραγματικά μαχητικός, αδιαμεσολάβητος, αντιεραρχικός. Ένας συνδικαλισμός από τη βάση, με τις αποφάσεις να παίρνονται από τους εργαζόμενους και όχι από τα Δ.Σ. Αυτό το παράδειγμα συνδικαλισμού μπορεί να θέσει στο προσκήνιο τις ανάγκες των εργαζομένων, ενάντια στα συμφέροντα των αφεντικών.

Η ανυπακοή και η αντίσταση στους σχεδιασμούς κράτους και διοικήσεων είναι η απάντησή μας.

Η οργάνωση στη βάση και η δημιουργία μετώπων αγώνα εντός και εκτός εργασιακών χώρων ο δρόμος μας.

 

Ταξικό Μέτωπο – Πρωτοβουλία εργαζομένων στις Συγκοινωνίες

taxikometopo@espiv.net


Την Πέμπτη 19 Ιουλίου γύρω στις 4 το απόγευμα στο λεωφορείο 845 στο δρομολόγιο Ελευσίνα – Πειραιά και στο ύψος του Ασπροπύργου, άνδρας 45 με 50 χρονών αφού έβγαλε μαχαίρι επιτέθηκε σε έναν μετανάστη εργάτη που είχε επιβιβαστεί λίγο πριν μαζί με άλλους μετανάστες. Ο συνάδελφος αφού αντιλήφθηκε το συμβάν, ύστερα και από τις φωνές των πανικόβλητων επιβατών άνοιξε τις πόρτες για να μπορέσουν να απομακρυνθούν. Με τον μετανάστη χτυπημένο, ελαφρά ευτυχώς στο χέρι, ο συνάδελφος με ορισμένους επιβάτες προσπάθησαν να ηρεμήσουν ιδιαίτερα τα μικρά παιδιά και να δουν σε τι κατάσταση βρισκόταν ο τραυματισμένος μετανάστης. Εκείνη την ώρα, ένας από τους επιβάτες επιχείρησε να σταματήσει τον επιτιθέμενο που διέφευγε αλλά δεν τα κατάφερε καθώς με το μαχαίρι τον τραυμάτισε στο πόδι. Τελικά ο μαχαιροβγάλτης όχι μόνο κατάφερε να διαφύγει αλλά και να κυκλοφορεί ελεύθερος.

Η επίθεση αυτή, αποτελεί συνέχεια των επιθέσεων που δέχονται μετανάστες εργάτες αλλά και γενικότερα των βίαιων περιστατικών που συμβαίνουν σε λεωφορεία και τρόλεϊ. Ο ρατσιστικός χαρακτήρας της επίθεσης μπορεί να μην είναι αποδεδειγμένος, παρόλα αυτά το γεγονός πως ο δράστης είχε επιβιβαστεί αρκετή ώρα πριν πραγματοποιήσει την επίθεση δείχνει πως δεν μιλάμε για μια αυθόρμητη αντίδραση, όπως επίσης ο στόχος της επίθεσης αλλά και το γεγονός ότι κουβαλούσε πάνω του ένα μαχαίρι δείχνει αφενός την ευκολία που είχε να βγάζει μαχαίρι και αφετέρου να το χρησιμοποιεί απέναντι σε μετανάστες.

Η υποδειγματική αντιμετώπιση από τον συνάδελφο με τη συνεργασία επιβατών του πανικού που επικράτησε ύστερα από την επίθεση, όπως ομολογήθηκε και από τους προϊσταμένους,  δεν μπορεί να καλύψει τις αντίξοες συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζονται όλοι οι συνάδελφοι οδηγοί. Συνθήκες που στην κοινωνική ζούγκλα που επιχειρούν να δημιουργήσουν κράτος και διοικήσεις οξύνονται διαρκώς. Ο ρατσισμός και ο κοινωνικός κανιβαλισμός οξύνονται και μας αναγκάζουν να αντιμετωπίζουμε καταστάσεις που ξεπερνούν τα όριά μας.

Σε αυτή την κατάσταση συνάδελφοι, μοναδική προοπτική είναι η δημιουργία κοινοτήτων αγώνα μεταξύ μας αλλά και με τους επιβάτες. Μόνο με την οργάνωσή μας εντός και εκτός εργασιακών χώρων, ενάντια στους πραγματικούς υπαίτιους των προβλημάτων μας μπορούμε να βελτιώσουμε τις συνθήκες της καθημερινότητάς μας, να αντιμετωπίσουμε ή και να αποτρέψουμε παρόμοια περιστατικά.


Η αναδιάρθρωση των Μ.Μ.Μ, με άλλα λόγια η περαιτέρω εμπορευματοποίηση τους και η επιδείνωση της εργασιακής συνθήκης που αντιμετωπίζουμε, προχωρεί βήμα βήμα. Μετά την επιβολή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου και του κλεισίματος των μπαρών, άλλο ένα μέτρο λαμβάνεται προκειμένου να καταστεί σαφές σε εργαζόμενους και επιβάτες πως κάθε μας κίνηση θα βρίσκεται υπό επιτήρηση.

Μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο ενημέρωσαν εργαζόμενους και επιβάτες ότι η είσοδος σε λεωφορεία και τρόλεϊ θα γίνεται μόνο από την μπροστινή πόρτα. Η τακτική αυτή δεν μας είναι άγνωστη. Έχουμε βρεθεί απέναντι και έχουμε βιώσει τις συνέπειες παρόμοιων αποφάσεων πολλές φορές τα τελευταία χρόνια. Αποφάσεις που συστηματικά προσπαθούν να μας μετατρέψουν σε επιτηρητές, σε ελεγκτές, στο μακρύ χέρι του κράτους, των υπουργείων και των διοικήσεων. Ένα κράτος που παίρνει μέτρα μόνο εις βάρος μας και χρησιμοποιεί μια σειρά από προφάσεις, όπως είναι τα εικονικά ελλείμματα που παρουσιάζονται κατά καιρούς, για να δικαιολογηθούν οι επιθέσεις προς τους από κάτω.

Με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο, με εντολές και απειλές, με υποσχέσεις και παροχές, επιδιώκουν να μας βάλουν απέναντι από τους επιβάτες. Καλλιεργούν τον κοινωνικό κανιβαλισμό και επιδιώκουν να διαμορφωθούν όροι «ζούγκλας» στην κοινωνία. Την παραπάνω κατάσταση ενισχύουν αυτοί οι οδηγοί που από επιλογή ασκούν το ρόλο του ελεγκτή και με περίσσο ζήλο εφαρμόζουν τις οδηγίες της διοίκησης, νομίζοντας πως έστω για μια στιγμή θα μπορέσουν να ασκήσουν εξουσία, βλέποντας με ικανοποίηση τους επιβάτες να ταλαιπωρούνται και να καθυστερούν να επιβιβαστούν.

Όσον αφορά μάλιστα το συγκεκριμένο μέτρο, πρέπει να σημειωθεί το γεγονός ότι αποτελεί έναν ακόμα κρίκο στην προωθούμενη ιδιωτικοποίηση. Γιατί για να αγοραστούν οι συγκοινωνίες από ιδιώτες είναι απαραίτητο να εξασφαλιστεί αφενός η δυνατότητα ελέγχου και αποκλεισμού των επιβατών και αφετέρου η ύπαρξη πειθήνιου εργατικού δυναμικού που θα κάνει ότι του ζητηθεί.

ΟΧΙ συνάδελφοι, εχθρός μας δεν είναι οι επιβάτες, οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι, οι ντόπιοι, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, οι καταπιεσμένοι και οι εκμεταλλευόμενοι. ΕΧΘΡΟΣ είναι το κράτος με τα υπουργεία του, ΕΧΘΡΟΣ είναι οι διοικήσεις με τα στελέχη τους, ΕΧΘΡΟΣ είναι ο ρουφιάνος που βρίσκεται δίπλα μας και δεν διστάζει να υπερασπιστεί την εταιρεία απέναντι στα συμφέροντα των εργαζομένων.

Γιατί συνάδελφοι, ούτε με την εταιρεία έχουμε κοινά συμφέροντα, ούτε ο κόσμος ευθύνεται για την κατάσταση του κλάδου. Το κράτος, τα υπουργεία και οι διοικήσεις ευθύνονται για τη διαρκή μείωση προσωπικού, για τις μειώσεις μισθών, για το γεγονός ότι δουλεύουμε όλο και περισσότερες ώρες, για τη μεγαλύτερη πίεση που αντιμετωπίζουμε καθημερινά, για τα παλιά και κακοσυντηρημένα λεωφορεία, για τα χρέη που παρουσιάζουν σαν συνέπεια των “τζαμπατζήδων” κ.ο.κ.

Η δικιά μας άποψη είναι πως δεν μπορούμε να περιορίζουμε την κριτική μας σε αυτό το μέτρο στο εάν είναι λειτουργικό ή όχι. Όπως το γνωρίζουμε εμείς έτσι το γνωρίζουν και αυτοί ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στην εργασία μας, καθιστούν εάν όχι αδύνατη, σίγουρα επικίνδυνη την υποχρεωτική είσοδο από μπροστά. Οι στάσεις με παρκαρισμένα και διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα, οι στάσεις πάνω σε στροφές (όπως συμβαίνει με το 837 και 914) είναι γνωστά προβλήματα και αποδεικνύουν πως όλα αυτά τους είναι αδιάφορα. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η εναντίωση στο συγκεκριμένο μέτρο πρέπει να ενταχθεί στη συνολική αντίσταση στην επιχειρούμενη αναδιάρθρωση και η ανυπακοή σε εντολές που μας φέρνουν ενάντια στους όμοιους μας, ενάντια στην τάξη μας είναι ένα καθήκον που πρέπει να ακολουθήσουμε.

Για αυτό και εμείς προτείνουμε στους συναδέλφους να μην υπακούσουν και να ανοίγουν όλες τις πόρτες ώστε να μην συναινέσουμε στην επιβολή ενός καθεστώτος διαρκούς ελέγχου στους επιβάτες, για να μην καταστούμε εμείς ένα πολυεργαλείο εφαρμογής των αντικοινωνικών τους σχεδιασμών.

 

Η ανυπακοή και η αντίσταση στους σχεδιασμούς κράτους και διοικήσεων είναι η απάντησή μας.

Η οργάνωση στη βάση και η δημιουργία μετώπων αγώνα εντός και εκτός εργασιακών χώρων ο δρόμος μας.

 

Ταξικό Μέτωπο – Πρωτοβουλία εργαζομένων στις Συγκοινωνίες

taxikometopo@espiv.net