Την Παρασκευή 15 Ιούνη πραγματοποιήσαμε συγκέντρωση – παρέμβαση στο σταθμό της Ομόνοιας. Όπως κάνουμε και σε όλες τις προηγούμενες παρεμβάσεις, συγκεντρωθήκαμε και τοποθετήσαμε τα πανό μας και αφίσες στο εσωτερικό του σταθμού.  Η συνεννόηση με τους συναδέλφους ήταν όπως αναμενόταν εύκολη και η επικοινωνία με τους επιβάτες σε θετικό κλίμα. Μοιράζοντας το κείμενο του συντονισμού, σε ελληνικά και αγγλικά, επιχειρήσαμε να στήσουμε ανάχωμα στον κοινωνικό κανιβαλισμό που προωθείται και στους όρους «ζούγκλας»  που επιδιώκουν να διαμορφώσουν.

Με το κλείσιμο των μπαρών να αποτελεί για εμάς ένα σημείο της επίθεσης που δεχόμαστε, συνεχίζουμε τον αγώνα για ελεύθερες μετακινήσεις, με επόμενη ανοιχτή συνέλευση του συντονισμού την Παρασκευή 22/6 στις 6 το απόγευμα στα γραφεία των σωματείων στη Λόντου 6(Εξάρχεια)  και με νέα συγκέντρωση την Παρασκευή 29/6 στη 1 το μεσημέρι έξω από τα γραφεία του ΟΑΣΑ (Μετσόβου 15)

ακολουθεί το κείμενο του συντονισμού στα αγγλικά

AGAINST ELECTRONIC TICKETS AND BARRED GATES

The application of electronic tickets and the closing of bars is vital to the restructuring of urban transportation and very important for its completion. Among other things, they lead towards more intense working conditions in public transportation and increase control and exclusion, while those who resist are being targeted and supressed.

AGAINST INSPECTION AND EXCLUSION

Our actions against electronic tickets are part of the struggle against the reasoning that public transportation should be based on profit and loss. We fight for transportation that covers the needs of employed and unemployed people, locals and immigrants alike. All of us who are on the same camp: the exploited and the oppressed. Against the attack from the state and the capital, we create fronts of struggle, so that we may associate and enforce the resistance of the people «from below» in every aspect of our everyday life: our working spaces, our neighbourhoods, schools and universities.

COMMON STRUGGLES AGAINST SOCIAL CANNIBALISM

We, as transit workers and/or people who use public transportation, resist collectively against the application of electronic tickets and the barring of gates. Contrary to the attempt of making our society a «jungle», we press on with our common struggle against the control they want to impose at our every step, against exclusion, against segregation and social cannibalism, against restructuring, and the further commercialization of public transit. We break through fear, inaction, individualization, submission, and we strengthen our demonstrations of social disobedience. We resist collectively and in solidarity against any restrain to our free transport!

AGAINST THE STATE AND THE ADMINISTRATIONS,

FREE TRANSPORTATION FOR EVERYONE

TRANSPORTATION IS A SOCIAL NEED OF ITS PASSENGERS,

NOT A GOOD FOR SALE

NO SACRIFICES FOR THE STATE AND THE CAPITAL

PUBLIC AND FREE TRANSIT FOR EVERYONE

CO-ORDINATION OF TRANSIT WORKERS AND PASSENGERS FOR FREE TRANSPORTATION,

contact: seseem@espiv.net

Advertisements

Την Δευτέρα 4 Ιουνίου και με αφορμή την απόφαση για επέκταση του κλεισίματος των μπαρών σε ακόμα πιο κεντρικούς σταθμούς, όπως ο σταθμός του Πανεπιστημίου και της Ομόνοιας (οι μπάρες έκλεισαν την Τρίτη), αποφασίσαμε να προχωρήσουμε σε ακόμα μία παρέμβαση, αυτή τη φορά χωρίς δημόσιο κάλεσμα, στο Πανεπιστήμιο.
Από τις 6 το απόγευμα και για περίπου 2 ώρες, πάνω από 20 συναγωνιστές και συναγωνίστριες μοιράζαμε το κείμενο του συντονισμού και της πρωτοβουλίας φοιτητών για ελεύθερες μετακινήσεις. Τοποθετήθηκαν πανό και αφίσες με χαρτοταινία μέσα στον σταθμό, ενώ παράλληλα τα κείμενα διαβάζονταν από ντουντούκα, φωνάζαμε συνθήματα και συνομιλούσαμε με συναδέλφους και επιβάτες, με θετική ανταπόκριση.

Μπορεί ο έλεγχος και οι αποκλεισμοί να επεκτείνονται μέσα από το κλείσιμο όλο και περισσότερων σταθμών, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο αγώνας μας θα σταματήσει. Αντιθέτως συνεχίζουμε τις παρεμβάσεις μας σε σταθμούς, αμαξοστάσια και διοικήσεις.

Πρόγραμμα δράσεων Ιουνίου 2018
Συντονισμού Εργαζομένων στις Συγκοινωνίες
και Επιβατών για Ελεύθερη Μετακίνηση 
Παρασκευή 15 / 6, 6 μ.μ.: συγκέντρωση – παρέμβαση στο σταθμό της Ομόνοιας
Παρασκευή 22 / 6, 6 μ.μ.: επόμενη ανοιχτή συνέλευση του μετωπικού σχήματος
              στα γραφεία των σωματείων στη Λόντου 6 (Εξάρχεια)
Παρασκευή 29 / 6, 1 μ.μ.: συγκέντρωση – παρέμβαση στον Ο.Α.Σ.Α. (Μετσόβου 15)

Εδώ και αρκετά χρόνια έχει γίνει σαφής ο δρόμος που έχει πάρει ο εργοδοτικός συνδικαλισμός τύπου ΓΣΕΕ. Με την άρνηση να προκηρύξει απεργία σε κρίσιμες χρονικές στιγμές, με απεργίες πυροτεχνήματα, με μη κάλυψη αγωνιζόμενων απεργών. Είναι σαφές λοιπόν πως η ΓΣΕΕ έχει πάψει να εκπροσωπεί τα όποια συμφέροντα των εργαζομένων.
Η τελευταία, επιλογή της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ να συστρατευτούν μαζί με όλο τον εργοδοτικό συρφερτό αποδεικνύει πως οι τριτοβάθμιες  συνδικαλιστικές οργανώσεις αποτελούν “στρατηγικό εταίρο” των αφεντικών. Δεκανίκι σε αυτή την επιλογή, στέκονται τα περισσότερα σωματεία του χώρου των συγκοινωνιών. Με φανφάρες καλούν στη συγκέντρωση στην Κλαυθμώνος, μαζί με ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, μαζί με εργοδοτικές ενώσεις. Όλοι μαζί λοιπόν εναντίον μας.
Μετά την αλλαγή νόμου για να δυσκολέψει την κήρυξη απεργιών, έρχεται η ΓΣΕΕ να επιχειρήσει την απονοηματοδότηση αυτού του όπλου των εργαζομένων. Συνάδελφοι και συναδέλφισσες δεν θα τους αφήσουμε. Η ΓΣΕΕ έχει πάψει να θέτει το περιεχόμενο των απεργιών. Ακόμα και στο παρελθόν ήταν η έντονη κοινωνική πίεση που την ανάγκαζε να προκηρύσσει απεργίες. Ιδιαίτερα σήμερα, είναι ακόμα πιο σημαντικό να απεργήσουμε. Γιατί η απεργία, ΗΤΑΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ όπλο στα χέρια των εργαζομένων.
Καμία απεργία δεν μπορεί να γίνει σε συνεργασία με τα αφεντικά. Η διαταξική συνεργασία που ευαγγελίζονται θα γίνει συντρίμμια στον ταξικό πόλεμο που διεξάγεται καθημερινά. Από την πλευρά μας τόσο την Τετάρτη 30/5 όσο και την Πέμπτη 31/5 θα απεργήσουμε. Ενάντια στα
σχέδια κράτους και διοικήσεων, για την υπεράσπιση των αναγκών μας. Θα απεργήσουμε γιατί αυτό είναι το όπλο μας, γιατί με αυτό τον τρόπο μπορούμε να βρεθούμε στο δρόμο, μαζί με τα υπόλοιπα αγωνιζόμενα κομμάτια. Ενάντια στους σχεδιασμούς της ΓΣΕΕ, των αφεντικών και του
κράτους.
Με την επιδείνωση των εργασιακών μας συνθηκών και την επιθετικότητα των διοικήσεων να αυξάνονται διαρκώς αποτελεί ανάγκη το σπάσιμο της απογοήτευσης και της ηττοπάθειας. Τα αιτήματα και οι στοχεύσεις των απεργιών τίθενται από τους ίδιους τους απεργούς. Όχι από
τους εργατοπατέρες. Για αυτό και εμείς καλούμε τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες να απεργήσουν, να κατέβουν στο δρόμο, να εκφράσουν τη δυσαρέσκεια και την αγανάκτηση τους και αγωνιστούν. Μέσα από τη συμμετοχή μας σε διαδηλώσεις, σε απεργίες, σε συγκεντρώσεις και συνελεύσεις μπορούμε να χτίσουμε την απαραίτητη κοινότητα αγώνα εντός και εκτός του εργασιακού μας χώρου και να δημιουργήσουμε σχέσεις αλληλεγγύης.
Η συστράτευση των γραφειοκρατικών και εργοδοτικών συνδικαλιστικών φορέων κάνει ακόμα
πιο επιτακτική την αλλαγή συνδικαλιστικού παραδείγματος. Αυτό που έχουμε ανάγκη είναι ένας συνδικαλισμός, πραγματικά μαχητικός, αδιαμεσολάβητος, αντιεραρχικός. Ένας συνδικαλισμός από τη βάση, με τις αποφάσεις να παίρνονται από τους εργαζόμενους και όχι από τα Δ.Σ. Αυτό το παράδειγμα συνδικαλισμού μπορεί να θέσει στο προσκήνιο τις ανάγκες των εργαζομένων, ενάντια στα συμφέροντα των αφεντικών.
ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΕΤΑΡΤΗ 30/5 ΚΑΙ ΠΕΜΠΤΗ 31/5
Ταξικό Μέτωπο – Πρωτοβουλία εργαζομένων στις συγκοινωνίες
taxikometopo.wordpress.com

Την τελευταία περίοδο οι αλλαγές που αντιμετωπίζουμε στην εργασιακή μας καθημερινότητα είναι ραγδαίες αλλά ταυτόχρονα είναι μόνο η αρχή. Οι ελλείψεις που υπάρχουν σε όλες τις ειδικότητες αποτελούν μόνιμη συνθήκη όπου πλέον η κάλυψή τους γίνεται μέσω του θεσμού της μαθητείας, με πρακτικάριους, με συμβασιούχους από τον ΟΑΕΔ, γενικότερα με προσωρινούς και επισφαλώς εργαζόμενους.Τόσο στις σταθερές όσο και στις οδικές συγκοινωνίες οι εργαζόμενοι καλούμαστε διαρκώς να δουλεύουμε περισσότερο, να πληρωνόμαστε λιγότερο, να αντιμετωπίζουμε ένα δικαίως (ορισμένες φορές και αδίκως) αγανακτισμένο επιβατικό κοινό, να αγωνιούμε για το εργασιακό μας μέλλον, πολλές φορές με άσχημες συνθήκες υγιεινής, με τα εργατικά ατυχήματα και τα προβλήματα υγείας να χτυπάνε την πόρτα όλο και περισσότερων συναδέλφων.

Χαρακτηριστικό σημείο της “εκτίμησης” που έχουν οι διοικήσεις για όλους και όλες εμάς, είναι οι συνθήκες, κάτω από τις οποίες μας αναγκάζουν να εργαζόμαστε. Λεωφορεία που υπολειτουργούν, λεωφορεία που αναφλέγονται, λεωφορεία βρόμικα, όχι γιατί οι καθαρίστριες/ες δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους, αλλά γιατί οι διοικήσεις επιμένουν να κάνουν κομπρεμί με εργολάβους, αδιαφορώντας για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζονται και αυτές. Η απαξίωση που αντιμετωπίζουμε ως εργαζόμενοι, ως άνθρωποι αποτελεί μόνιμη επωδός των διοικήσεων και αποδεικνύεται από ένα “δευτερεύων”μεν ενδεικτικό παράδειγμα δε. Η ανυπαρξία ή η άθλια κατάσταση των τουαλετών, των «καντίνων» και των ψυκτών στις αφετηρίεςτους δεν είναι κάτι παροδικό, δεν είναι μια παράλειψη. Είναι ο τρόπος τους για να μας δείξουν την «εκτίμηση» που μας έχουν. Ο τρόπος τους για να μας υποτιμήσουν ακόμα περισσότερο.

Η εκτίμηση που έχουν οι διοικήσεις προς εμάς φαίνεται και από την ευαισθησία τους όσον αφορά τα εργατικά ατυχήματα και τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζουμε. Ανυπαρξία ειδών ατομικής προστασίας, έλλειψη κατάλληλων ανταλλακτικών, οδήγηση κάτω από δύσκολες συνθήκες δημιουργούν μια κατάσταση όπου τα κομμένα δάκτυλα και τα καρδιακά επεισόδια αυξάνονται επικίνδυνα. Μόνο για το αμαξοστάσιο του Πειραιά έχουν αναφερθεί περισσότερα από 6 καρδιακά επεισόδια τον τελευταίο χρόνο. Είναι εξοργιστικό το γεγονός πως η διοίκηση, αρνείται και ενίοτε εξαναγκάζει συναδέλφους να αρνηθούν και αυτοί, πως τα καρδιακά ή άλλα ατυχήματα που αντιμετωπίζουμε αποτελούν εργατικά ατυχήματα. Με γελοίες δικαιολογίες, καθιστούν εν πολλής υπεύθυνο τον οδηγό γιατί δεν πρόσεχε την υγεία του.

Ειδικότερα στα λεωφορεία και τα τρόλεϊ το παράδειγμα του ελληνικού συμπυκνώνει μια σειρά χαρακτηριστικών της συνολικότερης σχεδιαζόμενης απαξίωσης τόσο της μετακίνησης των επιβατών όσο και των συνθηκών εργασίας μας. Κράτος και διοικήσεις με μεγάλη ευκολία αποφάσισαν να κλείσουν το μεγαλύτερο αμαξοστάσιο των λεωφορείων. Πέρα από τα όποια προσχήματα χρησιμοποιούν η πραγματικότητα είναι πως αυτό που επιδιώκουν είναι να μειώσουν το σταθερό και μισθολογικό κόστος προκειμένου να μπορούν να πωληθούν όσο πιο εύκολα γίνεται.

Σε αυτή ακριβώς την κατεύθυνση, κινείται και η απόφαση να καλύπτουν συγκεκριμένες διαδρομές, που μέχρι πρότινος γίνονταν από λεωφορεία, τα ΚΤΕΛ. Θα έχουμε δηλαδή τα ΚΤΕΛ να αντικαθιστούν τα λεωφορεία, με πληρωμή από τον ΟΑΣΑ σύμφωνα με χιλιομετρικές αποστάσεις κλπ. Ανοίγει με αυτό τον τρόπο ο δρόμος, ώστε με βάση αυτό το μοντέλο να περάσουν κι άλλες γραμμές στον έλεγχο των ΚΤΕΛ.
Στο παράδειγμα του αμαξοστασίου στο Ελληνικό μπορούμε να δούμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των συνεπειών που έχει ο φιλοεργοδοτικός και γραφειοκρατικός συνδικαλισμός. Ενώ εδώ και χρόνια ήταν γνωστές οι προθέσεις του υπουργείου, το θέμα θάφτηκε και απαξιώθηκε. Όταν λοιπόν φτάσαμε στο αμήν και με το κλείσιμο να θεωρείται τετελεσμένο έγιναν κάποιες κινήσεις εναντίωσης. Κινήσεις όμως που γίνονται αργά και δεν πείθουν. Όχι τουλάχιστον όσο οι αποφάσεις παίρνονται κεκλεισμένων των θυρών και από λίγους. Μόνο με ανοιχτή συνέλευση αγώνα με τον πρώτο λόγο στους συναδέλφους του αμαξοστασίου θα μπορούσε να συσπειρώσει πραγματικά τον κλάδο και να αντισταθεί.

Όλα τα παραπάνω δεν πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε μεμονωμένα. Όλα εντάσσονται στη γενικότερη κατεύθυνση ιδιωτικοποίησης των συγκοινωνιών. Μιας ιδιωτικοποίησης που λαμβάνει χώρα στο εδώ και το τώρα. Η διαρκής αύξηση των εργολαβικών εταιρειών εντός των συγκοινωνιών, το πέρασμα ολόκληρων υπηρεσιών σε ιδιώτες, όπως πρόκειται να συμβεί στην πώληση εισιτηρίων, το κλείσιμο σημαντικών υποδομών, όπως το αμαξοστάσιο στο Ελληνικό, η εφαρμογή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου και το κλειστό σύστημα με τις μπάρες αποτελούν κομμάτια των σχεδιασμών κράτους και διοικήσεων. Σχεδιασμοί που περιλαμβάνουν την επιβολή ακόμα μεγαλύτερης εντατικοποίησης, ελέγχου και αποκλεισμού. Συνέπειες που βιώνουμε τόσο οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες όσο και οι επιβάτες.

Απέναντι σε όλα αυτά ο μόνος δρόμος που μπορούμε να ακολουθήσουμε είναι της οργάνωσης και του αγώνα. Η παραίτηση και η απογοήτευση διευκολύνουν την περαιτέρω επιδείνωση των συνθηκών εργασίας. Ο αγώνας όμως και η οργάνωση θα πρέπει να είναι στην κατεύθυνση της συμμετοχής όλων στις αποφάσεις. Τα γραφειοκρατικά και ιεραρχικά σωματεία δεν μπορούν να υπερασπιστούν τις πραγματικές μας ανάγκες. Μόνο η από τα κάτω οργάνωση, χωρίς ιεραρχία και διαμεσολάβηση μπορεί να δημιουργήσει όρους πραγματικής αντίστασης και νίκης.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΜΑΞΟΣΤΑΣΙΟ, ΥΠΗΡΕΣΙΑ, ΓΡΑΦΕΙΟ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΔΙΟΙΚΗΣΕΙΣ – ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΗ ΒΑΣΗ

Επόμενη συνέλευση του Ταξικού Μετώπου την Παρασκευή 15 Ιούνη στα γραφεία των σωματείων, Λόντου 6 (Εξάρχεια)

 

Ταξικό Μέτωπο – Πρωτοβουλία εργαζομένων στις συγκοινωνίες
taxikometopo.wordpress.com


Μπροστά στην «Πανεθνική Μέρα Δράσης» (30/5/18) των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και της εργοδοτικής «Κοινωνικής Συμμαχίας» τους, καθώς και της «απεργίας» που κήρυξαν, ως Σύλλογος προχωρήσαμε αρχικά στην άμεση καταγγελία τους (βλ. παρακάτω). Παράλληλα, καλέσαμε σε σύσκεψη εργατικών σωματείων (22/5) και σε έκτακτη Γενική Συνέλευση στον κλάδο μας (24/5). Εν τω μεταξύ, στις 21/5 συμμετείχαμε στη διαδήλωση διαμαρτυρίας […]

via Τετάρτη 30 Μάη – Ενάντια στην «Κοινωνική Συμμαχία» της ΓΣΕΕ, τους εργοδότες και τις εκάστοτε κυβερνήσεις — Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής


Σε μια «Πανεθνική Μέρα Δράσης» μας καλεί η ΓΣΕΕ στις 30 Μάη, στο πλαίσιο μιας «κοινωνικής συμμαχίας» που μορφοποιήθηκε πρόσφατα με διάφορους φορείς και «κοινωνικούς εταίρους». Έχει προηγηθεί η συμφωνία ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ με ΣΕΒ, ΓΣΕΒΕ και την ΕΣΕΕ για «Εθνικό Αναπτυξιακό Σχέδιο» και το διαταξικό κάδρο έχει ολοκληρωθεί. Με ποιους όμως κάνει «συμμαχία» η […]

via Ανακοίνωση ΣΥΒΧΨΑ ενάντια στην «κοινωνική συμμαχία» της ΓΣΕΕ & κάλεσμα σε έκτακτη Γενική Συνέλευση [Πέμπτη 24/5, 8.30μμ] — Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής