Στη συνθήκη κρίσης που δημιουργείται λόγω της πανδημίας του κορονοϊού οι απαιτήσεις για αντίσταση στην υποτίμηση της ζωής μας και στους κινδύνους που δημιουργούνται γίνονται ακόμα μεγαλύτερες. Προφανώς πρώτο μέλημα όλων μας στην παρούσα φάση είναι η προσαρμογή σε μια κατάσταση φόβου και ανασφάλειας. Όμως θα πρέπει διαρκώς να αναλογιζόμαστε ποιοι φέρουν ευθύνη για αυτή την κατάσταση και προς ποια κατεύθυνση θα πρέπει να κινηθούμε εμείς.

Η επίθεση εναντίων των αγωνιζόμενων, των εργαζομένων, των φτωχών και των περιθωριοποιημένων εντείνεται διαρκώς. Οι τραγικές συνέπειες του κορονοϊού δεν μπορούν να γίνουν κατανοητές εάν δεν λάβουμε υπόψη τη διαρκή μείωση του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, τη διάλυση και απαξίωση του δημόσιου συστήματος υγείας. Η επιδίωξη κέρδους και όχι η κάλυψη κοινωνικών αναγκών είναι η αιτία που το σύστημα υγείας, όχι μόνο στην Ελλάδα, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει έστω στοιχειωδώς τις απαιτήσεις που δημιουργεί μια κατάσταση πανδημίας.

Για κράτος και αφεντικά ήμασταν, ήμαστε και θα ήμαστε αναλώσιμοι. Το μόνο που τους νοιάζει είναι να στηριχθούν οι επιχειρήσεις και να είναι διαχειρίσιμο το νούμερο των νεκρών. Γιατί γνωρίζουν, όπως γνωρίζουμε και εμείς, ότι οι νεκροί για άλλη μία φορά θα ανήκουν στην τάξη μας, η πλειοψηφία άλλωστε αυτών που πεθαίνουν, εδώ και χρόνια από ιάσιμες ασθένειες είναι οι εργάτες, οι φτωχοί, οι κατατρεγμένοι αυτού του κόσμου. Γιατί οι άλλοι, οι πλούσιοι, οι επιχειρηματίες, τα κυβερνητικά στελέχη, οι άριστοι αυτού του κόσμου, έχουν τα μέσα να προστατευθούν και να θεραπευθούν.

Μπορεί να μας ανακοινώθηκε ότι βγήκαμε από τα μνημόνια, αλλά μπήκαμε σε μια νέα εποχή όπου η εργασιακή ανασφάλεια και η αδυναμία κάλυψης βασικών αναγκών συμπληρώνονται από το φόβο που προκαλεί η εξάπλωση της πανδημίας του κορονοϊού. Ήδη οι απολύσεις, η εκ περιτροπής εργασία, η ελαστική και αδήλωτη εργασία γίνονται ο επίσημος κανόνας. Ελαφρύνσεις και διευκολύνσεις για τους εργοδότες, επιδόματα ψίχουλα και ανύπαρκτα μέτρα ασφαλείας για τους εργαζόμενους. Όποιος διαβάσει τις παροχές της κυβέρνησης θα αντιληφθεί ότι εκτός από ένα επίδομα προς εργαζομένους, όπου καλύπτει υποχρεώσεις των εργοδοτών, δεν υπάρχει ούτε μία αναφορά στα μέσα προστασίας και στις υποχρεώσεις των εργοδοτών για να μπορέσουμε να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας. Όταν πρόκειται να χρεωθούν οι επιχειρηματίες η κινητοποίηση για να μην εξαπλωθεί ο ιός πάει περίπατο.

Ως εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες βιώνουμε από πρώτο χέρι την ανασφάλεια, τα ελλειπή μέτρα προστασίας, την αδιαφορία υπουργείων και διοικήσεων. Οι χώροι εργασίας μας αποτελούν τον πιο πρόσφορο χώρο εξάπλωσης του ιού και εμείς αναγκαζόμαστε να ψάχνουμε για γάντια, να παρακαλάμε για μία μάσκα, να ψάχνουμε για αντισηπτικά. Οι καμπίνες των οδηγών λεωφορείων «προστατεύονται» από ταινίες αποκλεισμού, οι υπεύθυνοι σταθμού στο μετρό βρίσκονται σε καραντίνα μέσα στο γραφείο τους ενώ οι εκδότες παίζουν στο λαχείο πόσες βάρδιες χρειάζονται για να κολλήσουν τον ιό.

Δεν χρειαζόταν να φτάσουμε ως εδώ για να καταλάβουμε ότι η διοίκηση και το υπουργείο δεν θα λάβει μέτρα παρά μόνο όταν είναι αργά. Είναι δική μας ευθύνη να πιέσουμε ώστε να ληφθούν μέτρα προστασίας. Να απαιτήσουμε την κάλυψη των ελλείψεων και τη λειτουργία των ΜΜΜ εάν και εφόσον υπάρχουν τα απαραίτητα μέσα προστασίας. Να αντικρούσουμε τα ψεύδη των διοικήσεων και των υπουργείων για δήθεν παροχή μέσων προστασίας. Να πιέσουμε για επαναπροσδιορισμό των διαδικασιών λειτουργίας σύμφωνα με τις νέες συνθήκες.

Να υπερασπιστούμε την υγεία και την αξιοπρέπειά μας. Να στηρίξουμε τους άστεγους που δεν μπορούν “να μείνουν σπίτι”, τους πρόσφυγες και μετανάστες που είναι έτσι κι αλλιώς εγκλωβισμένοι και χωρίς καμία προστασία, τους φυλακισμένους, τους ηλικιωμένους που μένουν μόνοι, όλους και όλες που υφίστανται τις συνέπειες ενός δολοφονικού συστήματος. Να σταθούμε συλλογικά δίπλα δίπλα, να αποτρέψουμε τον κανιβαλισμό, να αντισταθούμε στον ατομικισμό, να  προτάξουμε τη συλλογική συνείδηση της τάξης των εκμεταλλευομένων.

Ταξικό Μέτωπο – Πρωτοβουλία Εργαζομένων στις Συγκοινωνίες

taxikometopo@espiv.net

taxikometopo.wordpress.com


Το τελευταίο διάστημα τα γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο, αλλά αυτό που παραμένει σταθερό είναι η εξαθλίωση των προσφύγων και μεταναστών, η στοχοποίησή τους και η χρησιμοποίησή τους στα πολεμικά σχέδια Ελλάδας, Τουρκίας, Ε.Ε., Ρωσίας, Η.Π.Α κλπ. Οι άθλιες συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των νησιών του Αιγαίου είναι η μόνιμη κατάσταση που υφίστανται εξ αρχής. Η Μόρια, το Σχιστό, η Αμυγδαλέζα είναι ανθρώπινα κολαστήρια κι αυτό ας το έχει στο μυαλό του όποιος κατηγορεί τους πρόσφυγες για επιδόματα και “παροχές”.

Τα γεγονότα της Χίου και της Λέσβου, αποδεικνύουν περίτρανα ότι “η καταστολή έρχεται πρώτα για τους άλλους, μετά έρχεται για όλους”. Όπως χτυπήθηκαν οι καταλήψεις στα Εξάρχεια, οι αναρχικοί και οι πρόσφυγες, οι φοιτητές, οι απεργοί, οι συνταξιούχοι, ήρθε η ώρα η καταστολή να γενικευθεί και να στοχεύσει ολόκληρα νησιά. Αυτό είναι το κράτος και αυτός είναι ο τρόπος να επιβάλει τα σχέδιά του.

Τώρα οι πρόσφυγες και οι μετανάστες μετατρέπονται σε θύματα των πολεμικών σχεδιασμών του ελληνικού και τουρκικού κράτους. Το τουρκικό κράτος από τη μία τους χρησιμοποιεί για να αναγκάσει την Ε.Ε. να το ενισχύσει στη μάχη, που φαίνεται να χάνει, στη Συρία, ενώ το ελληνικό κράτος καλλιεργεί τον πανικό και τον κοινωνικό κανιβαλισμό για να αποπροσανατολίσει την κοινωνία από την ωμή καταστολή που βιώνει, από τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο εχθρός δεν είναι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, αλλά αυτοί που δημιουργούν την προσφυγιά. Ο κίνδυνος βρίσκεται στους πολεμικούς σχεδιασμούς των κρατών και στη διάχυση του κοινωνικού κανιβαλισμού. Πρέπει να σταθούμε απέναντι στις κραυγές μίσους για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες.

Στην κοινωνία-φυλακή που σχεδιάζουν, η μόνη απάντηση είναι κανένα κέντρο κράτησης, ούτε ανοιχτό – ούτε κλειστό, κανένας περιορισμός στην ελεύθερη μετακίνηση των ανθρώπων. Μόνη απάντηση στην εξαθλίωση και τον θάνατο που μας υπόσχονται είναι η ταξική και διεθνιστική αλληλεγγύη.

Ενάντια στα πολεμικά σχέδια των κρατών

Ταξικό Μέτωπο – Πρωτοβουλία Εργαζομένων στις Συγκοινωνίες


Συναδέλφισσες και συνάδελφοι
Τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο, η σήψη στη λειτουργία των σωματείων στις συγκοινωνίες και του ΣΕΛΜΑ συμπεριλαμβανομένου, είχε ως αποτέλεσμα η διαπραγμάτευση για νέα ΣΣΕ να πραγματοποιηθεί κάτω από τους χειρότερους δυνατούς όρους. Σε μια σειρά ζητήματα, μικρά και μεγάλα, που αφορούν την εργασιακή μας καθημερινότητα η ελλιπής παρουσία, η άγνοια ακόμα και η αδιαφορία των μελών του Δ.Σ. ενίσχυσε την αμφιβολία, την αμφισβήτηση και εν τέλη την απαξίωση του σωματείου συνολικά ως τρόπο οργάνωσης των εργαζομένων για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους και την κάλυψη των αναγκών τους.
Μια απαξίωση που προωθείται από το κράτος και τα αφεντικά με στόχο την εξουδετέρωση των κοινωνικών και ταξικών δυνάμεων που στήνουν αναχώματα απέναντί τους. Όπως χτυπάνε συνελεύσεις γειτονιών, στέκια και καταλήψεις, πολιτικές οργανώσεις, έτσι και τα σωματεία βρίσκονται στο στόχαστρο.
Στην περίπτωσή μας, η επίθεση του συνόλου του κρατικού μηχανισμού, από τον πρωθυπουργό μέχρι τον τελευταίο δημοσιογραφίσκο προς το ΣΕΛΜΑ με αφορμή τη στάση εργασίας που προκηρύχθηκε ως απάντηση στην αυταρχικότητα της διοίκησης και την υποχρεωτική μετακίνηση συναδέλφων στα εκδοτήρια, κατέδειξε αφενός ότι και η πιο μικρή εστία αντίστασης θα δέχεται ομαδικά πυρά και αφετέρου ότι ο τρόπος οργάνωσης, συσπείρωσης και πολιτικής ανάλυσης των σωματείων του κλάδου πρέπει να αλλάξουν εκ βάθρων για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε μια τόσο ισχυρή και συνολική επίθεση.
Σε μια εποχή γενικευμένης και κατά μέτωπο επίθεσης σε όλες τις κατακτήσεις μας, απαξίωσης των αναγκών μας και λεηλασίας της ζωής μας, η απάντηση πρέπει να δοθεί συλλογικά. Η συνολικοποίηση των προταγμάτων μας και η διασύνδεση των αγώνων μας αποτελούν ζωτικής σημασίας επίδικα. Ειδικότερα στις συγκοινωνίες, οι κοινοί αγώνες εργαζομένων και επιβατών είναι βασικό στοιχείο για να αποκτήσουν οι αγώνες μας προοπτική νίκης.
Απέναντι σε αυτή τη συνθήκη όλες και όλοι μας καλούμαστε να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας. Ευθύνες που άπτονται της συμμετοχής μας στη λήψη των αποφάσεων, στις Γενικές Συνελεύσεις και στα Διοικητικά Συμβούλια του σωματείου.
Για αυτό προχωράμε στη συγκρότηση ενός σχήματος παρέμβασης και συμμετοχής στη συνδικαλιστική ζωή του σωματείου. Η συμμετοχή μας στα δρώμενα του σωματείου δεν ξεκινάει τώρα. Εδώ και πολλά χρόνια ατομικά ή συλλογικά παρεμβαίνουμε όπου μπορούμε. Αυτό που αλλάζει τώρα είναι η απόφασή μας να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να ξεπεράσουμε προβληματισμούς για το Δ.Σ. ενός γραφειοκρατικού σωματείου. Γνωρίζουμε τις δυσκολίες του εγχειρήματος, παρόλα αυτά αναλαμβάνουμε την ευθύνη να παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις για να αναδείξουμε έναν άλλο δρόμο
Όχι γιατί τρέφουμε αυταπάτες ότι ένα σωματείο με την υπάρχουσα οργανωτική δομή μπορεί να γίνει πραγματικά ριζοσπαστικό μέσα από τις εκλογές. Αλλά γιατί είμαστε αποφασισμένοι να παλέψουμε με κάθε μέσο που έχουμε διαθέσιμο, προκειμένου να συσπειρωθούμε όλες και όλοι όσοι θέλουμε ένα σωματείο με ταξικά, ριζοσπαστικά, ακηδεμόνευτα χαρακτηριστικά. Προκειμένου να δώσουμε μία κατεύθυνση ενός άλλου τρόπου οργάνωσης και δράσης. Να παλέψουμε για να οργανώσουμε την παρουσία μας σε κάθε πτυχή δράσης του σωματείου, να πάρουμε πρωτοβουλίες για να μπουν στο προσκήνιο οι ανάγκες και τα συμφέροντά των εργαζομένων. Να συσπειρώσουμε κάθε ταξικά σκεπτόμενο συνάδελφο απέναντι στην εργοδοσία.
Να σταθούμε ενάντια στους σχεδιασμούς της διοίκησης και των υπουργείων, ενάντια στον κανιβαλισμό τόσο μεταξύ μας όσο και σε σχέση με τους επιβάτες. Να στήσουμε αναχώματα εντός του εργασιακού μας χώρου στην επιβολή του φασισμού και του ρατσισμού. Με όπλα μας την ταξική και διεθνιστική αλληλεγγύη να σταθούμε απέναντι στους επίπλαστους διαχωρισμούς, στον πόλεμο και τον εθνικισμό.
Το παρόν σχήμα βασίζεται στην από τα κάτω οργάνωση, έχει οριζόντια δομή και λειτουργεί ενάντια στην ανάθεση και τον παραγοντισμό. Όπως αναγνωρίζουμε ως κυρίαρχο όργανο απόφασης τις Γενικές Συνελεύσεις, έτσι και σε εμάς οι αποφάσεις θα παίρνονται στη συνέλευση του σχήματος. Η συζήτηση και η συνδιαμόρφωση των θέσεων και αποφάσεων είναι η βάση για την περαιτέρω κίνησή μας.

πάντα ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ

πάντα ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΚΑ

Για έναν άλλο συνδικαλισμό
Για σωματεία ταξικά, μαχητικά, ακηδεμόνευτα
Συγκοινωνιακή Ακηδεμόνευτη Συσπείρωση

Την Τρίτη 18 Φεβρουαρίου 2020 πραγματοποιήθηκε γενική απεργία ενάντια στο νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό που προωθεί η κυβέρνηση της ΝΔ ως συνέχεια των μεταρρυθμίσεων που είχε φέρει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Για άλλη μια φορά η κυβέρνηση και οι πληρωμένοι “ανεξάρτητοι” δημοσιογραφίσκοι επέλεξαν να στρέψουν τα βέλη τους ενάντια στο θεσμό του συνδικαλισμού και στο δικαίωμα της απεργίας, ενώ οι απεργοί των ΜΜΜ βρίσκονται και πάλι στο επίκεντρο.

Όπως φαίνεται η οργάνωση των εργαζομένων και το μπλοκάρισμα της παραγωγής ενοχλεί. Ενοχλεί πολύ κράτος και αφεντικά, γιατί στο μέλλον που σχεδιάζουν για εμάς, η αντίσταση και ο αγώνας θα είναι απαγορευμένα. Για αυτό συκοφαντείται λυσσαλέα και επιχειρείται μια ολομέτωπη επίθεση τόσο στο θεσμό του συνδικαλισμού (βλέπε ηλεκτρονικό φακέλωμα) όσο και στο δικαίωμα της απεργίας (βλέπε αύξηση του ποσοστού συμμετοχής).

Το μένος με το οποίο στράφηκαν αυτή τη φορά στους απεργούς του ΟΣΕ και της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, δείχνει πως οι εργαζόμενοι στα ΜΜΜ αποτελούν κόκκινο πανί για τους πολιτικούς διαχειριστές. “αριστερούς” και δεξιούς. Δεν είναι τυχαίο ότι ενώ η απεργία είχε καλεστεί από Εργατικά Κέντρα και Ομοσπονδίες, κυβέρνηση και ΜΜΕ σχολίαζαν την απεργία των ΜΜΜ. Επίσης θα πρέπει να μας δείξει πόση δύναμη έχουμε και πως δεν πρέπει να φοβηθούμε από τις απειλές τους. Πάντα η δύναμη είναι με τους πολλούς, με τον κόσμο της εργασίας και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε.

Σε αυτό το πλαίσιο, συνάδελφοι μας από τον ΟΣΕ συμμετείχαν στην απεργία όπως όφειλαν και είχαν δικαίωμα. Το γεγονός ότι έκαναν απεργία δεν επέτρεψε στα τρένα της ΤΡΑΙΝΟΣΕ να εκτελέσουν δρομολόγια. Παρότι, σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΠΟΣ είχε ενημερωθεί τόσο η διοίκηση του ΟΣΕ όσο και της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, η τελευταία με δελτίο τύπου ανέφερε ότι τα δρομολόγια της θα πραγματοποιηθούν.

Οι συνάδελφοι με την κατάληψη του αμαξοστασίου προασπίστηκαν το όπλο της απεργίας και απέτρεψαν την απεργοσπασία. Η δυναμική διεκδίκηση των εργατικών συμφερόντων είναι ο μόνος δρόμος. Κανείς δεν πρόκειται να μας χαρίσει τίποτα. Η απεργία είναι το όπλο μας και πρέπει να το υπερασπιστούμε με απεργιακές περιφρουρήσεις και καταλήψεις. Ενάντια στο φόβο που καλλιεργούν η μαζική συμμετοχή στα σωματεία και η ανάληψη ευθύνης από όλους για την οργάνωση του αγώνα είναι ο μόνος δρόμος.

Το γεγονός ότι ο Καραμανλής (ένας από τους πολλούς), εξαπολύει απειλές και διατάσσει την διοίκηση του ΟΣΕ να τιμωρήσει πειθαρχικά τους εργαζόμενους αλλά και να ζητά επιπλέον την ποινική τους δίωξη έχει ως στόχο ξεκάθαρα να προκαλέσει φόβο στις τάξεις των εργαζομένων. Πρέπει να στηρίξουμε τους συναδέλφους απέναντι στην επίθεση που δέχονται, δεν πρέπει να τους αφήσουμε βορά στο ιδεοληπτικό μένος του κάθε υπουργού.

Αλληλεγγύη στους απεργούς της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και ΟΣΕ

Ταξικό Μέτωπο – Πρωτοβουλία Εργαζομένων στις Συγκοινωνίες


Την Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου η διοίκηση της ΣΤΑ.ΣΥ. για άλλη μία φορά επέλεξε την αυταρχικότητα ως τρόπο επίλυσης των προβλημάτων που υπάρχουν στη λειτουργία των σταθερών συγκοινωνιών. Προβλήματα όμως που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες και οι επιβάτες, όχι οι διευθυντές και οι υπουργοί. Αντιθέτως αυτοί είναι που τα δημιουργούν και τα κάνουν ακόμα πιο δυσβάσταχτα για όλο και περισσότερους συναδέλφους και συναδέλφισσες.

Είκοσι συναδέλφισσες και συνάδελφοι αναγκαζόμαστε να μετακινηθούμε από διάφορες θέσεις τόσο διοικητικές όσο και λειτουργίας στα εκδοτήρια για να καλύψουμε τρύπες και ανάγκες που δημιουργήθηκαν από τις διοικήσεις. Καταπατώντας ακόμα και τους κανονισμούς που οι ίδιοι θέσπισαν, εν μία νυκτί αναγκάζουν είκοσι άτομα να αλλάξουν ριζικά και προς το χειρότερο την καθημερινότητά τους.

Γιατί όμως τα εκδοτήρια είναι ο εργασιακός πάτος της ΣΤΑ.ΣΥ.; Γιατί οι διευθύνοντες αντιλαμβάνονται τους εκδότες ως τον τελευταίο τροχό της αμάξης, αυτόν που θα υπομένει τα πάντα μέχρι τελικά να δοθούν τα εκδοτήρια σε κάποιον εργολάβο που θα επιβάλει ακόμα χειρότερες εργασιακές συνθήκες, όπως άλλωστε μπορούμε να δούμε στην περίπτωση των εκδοτών εισιτηρίων στα εκδοτήρια της ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Συνάδελφοι, η εργασιακή καθημερινότητα στα εκδοτήρια δεν θα βελτιωθεί όταν οι ελλείψεις καλύπτονται δια της βίας. Δεν θα βελτιωθεί γιατί πολύ απλά η αιτία των προβλημάτων των εκδοτών έχει τη ρίζα της στην αυταρχικότητα της διοίκησης προς τους εκδότες, έχει τη ρίζα της στην απαξίωση των εκδοτών από τους διευθύνοντες.

Όπως το 2013 έτσι και τώρα ως Ταξικό Μέτωπο στεκόμαστε δίπλα στους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες που μετακινούνται γιατί δεν θα ψάξουμε αν δικαιολογείται ή όχι η μετακίνησή τους αλλά βλέπουμε την επιβολή δια της βίας των σχεδιασμών και συμφερόντων της διοίκησης και της κυβέρνησης. Στεκόμαστε δίπλα τους γιατί στο πρόσωπό τους βλέπουμε τον εαυτό μας, τον κάθε εργαζόμενο που βρίσκεται αντιμέτωπος με την εργοδοτική και κρατική τρομοκρατία.

Ακούγονται πολλά και χυδαία ψεύδη, τόσο για τις παροχές όσο και για την στελέχωση, λέγονται όλα μαζί με μόνο στόχο την συκοφάντηση όλων των εργαζομένων στις συγκοινωνίες. Δυστυχώς υπάρχουν πολλοί που πέφτουν θύματα αυτής της ρητορικής και του κοινωνικού κανιβαλισμού. Καταρχήν το ερώτημα είναι γιατί είναι κλειστά τα εκδοτήρια και γιατί υπάρχει έλλειψη προσωπικού στην λειτουργία. Στόχος του συστήματος του ηλεκτρονικού εισιτηρίου, που τόσο η προηγούμενη κυβέρνηση όσο και η τωρινή υποστηρίζουν με θέρμη, ήταν η μείωση του προσωπικού στα εκδοτήρια και στον έλεγχο. Ήταν λοιπόν στρατηγικός τους στόχος το κλείσιμο των εκδοτηρίων και τώρα φταίνε οι εργαζόμενοι για αυτό; Όσοι άραγε φεύγουν από την λειτουργία, φεύγουν από μόνοι τους; Επίσης δεν μπορούμε να μην σχολιάσουμε την υποκρισία και την χυδαιότητα όλων των κυβερνήσεων που συστηματικά χρησιμοποιούσαν τις ΔΕΚΟ για να βολέψουν στα πολιτικά τους γραφεία πρόθυμα κομματόσκυλα και τώρα μιλάνε για εξορθολογισμό και κάλυψη των κενών. Τα κενά που εκείνοι δημιούργησαν. Πόσοι άραγε έχουν μεταταχθεί σε πολιτικά γραφεία στελεχών της “άριστης” κυβέρνησης; Εν ολίγοις δεν χρειάζεται να λέμε τα αυτονόητα, οι ελλείψεις στο προσωπικό, η έλλειψη στρατηγικού πλάνου και η αναξιοκρατία οφείλονται πλήρως σε αυτούς, στους πολιτικούς προϊστάμενους, στα κόμματα τους και στα κομματόσκυλα. Πόσες καριέρες δεν χτίστηκαν έτσι..

Επίσης ένα άλλο ζήτημα είναι τα κριτήρια με τα οποία επιλέχθηκαν τα συγκεκριμένα άτομα ώστε να κατέβουν στην λειτουργία. Είναι όλοι όσοι βρίσκονται στην λίστα εκδότες που είχαν αλλάξει θέση; Φυσικά και όχι. Πέρα από τους εκδότες είναι και άτομα που για χρόνια κάλυπταν πάγιες ανάγκες και που δεν είχαν τοποθετηθεί σε οργανική θέση σκόπιμα ώστε να είναι ευάλωτοι στην διευθυντική αυθαιρεσία. Ένα άλλο ερώτημα είναι τελικά εάν περισσεύουν συνάδελφοι στα γραφεία. Αυτό δεν μπορούμε να το ξέρουμε καθώς είτε από ανικανότητα, είτε σκόπιμα δεν υπάρχει με ακρίβεια ο αριθμός των εργαζόμενων που είναι αναγκαίος για την στελέχωση κάθε υπηρεσίας. Ακόμα όμως και αν όντως “περισσεύουν” συνάδελφοι στα γραφεία είναι η λύση να ανακοινώνεται μια λίστα με ονόματα χωρίς καμία, έστω και για το τυπικό, πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος; Μια ανακοίνωση με κριτήρια και τυπικά προσόντα; Επίσης υπάρχουν κενά και στα σταθμαρχεία που αναγκάζουν τους συναδέλφους χρόνια τώρα να μην μπορούν να πάρουν τις άδειες τους και να δουλεύουν τα ρεπό τους. Γιατί δεν έγινε μια πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος και για εκεί, παρά μόνο ανακοινώθηκε αυτή η αυταρχική απόφαση; Όταν γίνεται αυτονόητος ο αυταρχισμός τότε βαδίζουμε σε πολύ επικίνδυνα μονοπάτια, σήμερα είναι μια αλλαγή θέσης, αύριο είναι μια αλλαγή σταθμού και πάει λέγοντας. Δεν θα καταντήσουμε έρμαια..

Τα ψέματα που εκτοξεύονται από τον υπουργό και τον πρωθυπουργό δεν λέγονται τυχαία. Η λάσπη είναι το βασικό εργαλείο κάποιου που θέλει να αποπροσανατολίσει από τους πραγματικούς σχεδιασμούς του. Σχεδιασμοί που έχουν καταδειχθεί και αφορούν την διαρκή επιδείνωση της εργασιακής μας καθημερινότητας, την διαρκή επιδείνωση της καθημερινότητας των επιβατών, την απαξίωση των εργαζομένων και την προωθούμενη ιδιωτικοποίηση. Σχεδιασμοί που ακολουθήθηκαν από την προηγούμενη κυβέρνηση και συνεχίζονται από την τωρινή.

Σε μια εποχή γενικευμένης και κατά μέτωπο επίθεσης σε όλες τις κατακτήσεις μας, απαξίωσης των αναγκών μας και λεηλασίας της ζωής μας, η απάντηση πρέπει να δοθεί συλλογικά. Η συνολικοποίηση των προταγμάτων μας και η διασύνδεση των αγώνων μας αποτελούν ζωτικής σημασίας επίδικα. Ειδικότερα για το ζήτημα των συγκοινωνιών, οι κοινοί αγώνες εργαζομένων στις συγκοινωνίες και επιβατών ενάντια στο ηλεκτρονικό εισιτήριο, βασικό πυλώνα της επιχειρούμενης αναδιάρθρωσης, ενάντια στη διάχυση του κοινωνικού κανιβαλισμού, ενάντια στην επιβολή καθημερινού και διαρκούς ελέγχου των μετακινήσεών μας και αποκλεισμού είναι βασικό στοιχείο για να αποκτήσουν οι αγώνες μας προοπτική νίκης.

Για να μπορέσουμε να αγωνιστούμε για καλύτερες συνθήκες εργασίας πρέπει οι διεκδικήσεις μας να βρίσκονται απέναντι από τις ανάγκες της εταιρίας, ενάντια στους σχεδιασμούς και τα συμφέροντά της. Η λογική της συνδιαλλαγής και της συνδιαχείρισης με τις εταιρίες, μας οδηγούν από ήττα σε ήττα. Μόνο μέσα από ακηδεμόνευτα, μαχητικά και ταξικά σωματεία μπορούμε να οργανώσουμε τους αγώνες του σήμερα, για να κερδίσουμε τις μάχες του αύριο.

Στηρίζουμε και συμμετέχουμε στις κινητοποιήσεις των σωματείων ενάντια στην αυταρχική μετακίνηση των συναδέλφων, Καλούμε τους συναδέλφους και τον κόσμο του αγώνα να στηρίξει τις κινητοποιήσεις και να σπάσει στην πράξη τη διάχυση του κοινωνικού κανιβαλισμού.


ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΤΕΛΕΣΙΓΡΑΦΑ, ΝΑ ΣΤΗΣΟΥΜΕ ΑΝΑΧΩΜΑΤΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Πριν δύο εβδομάδες η κυβέρνηση αποφάσισε να δώσει “τελεσίγραφο” προς τους καταληψίες, να εκκενώσουν τις καταλήψεις μέσα σε 15 μέρες. Η δημόσια δήλωση υπεράσπισης των χώρων αγώνα και άρνησης υποταγής κατέδειξε τα δύο στρατόπεδα που συγκροτούνται αυτή την περίοδο. Από τη μία ο κόσμος της εξουσίας, του κράτους και των αφεντικών και από την άλλη ο κόσμος του αγώνα, που αντιστέκεται στην εξαθλίωση και οραματίζεται έναν κόσμο ισότητας και ελευθερίας.

Είναι προφανές για όποιον και όποια δεν θέλει να κρυφτεί στον μικρόκοσμό του ότι οι απειλές προς αγωνιστές, οι εκκενώσεις καταλήψεων, η ποινικοποίηση του αναρχικού χώρου, το κυνήγι μεταναστών και προσφύγων μας αφορούν όλους και όλες. Ως εργαζόμενοι δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε την ποινικοποίηση των απεργιών, τη στοχοποίηση όσων προωθούν έναν μαχητικό και ακηδεμόνευτο συνδικαλισμό, την ψήφιση νόμων που ανοίγουν το δρόμο για ωμή παρέμβαση και έλεγχο των συνδικάτων από το κράτος. Δεν μπορούμε παρά να θυμίσουμε σε όσους ξεχνάνε τα τελεσίγραφα που μας έδινε η τότε κυβέρνηση Σαμαρά τον Ιανουάριο του 2013, την εισβολή των ΕΚΑΜ στο αμαξοστάσιο των Σεπολίων, την εκδίωξη εκλεγμένων και μη συνδικαλιστών από το κτήριο στην Αθηνάς 67 από δυνάμεις των ΜΑΤ τον Ιούνιο του 2013 κ.α.

Ο νέος “αναπτυξιακός νόμος”, η δημιουργία “μητρώου” φακελώματος των εργαζομένων και στοχοποίησης συνδικαλιστών είναι οι πιο πρόσφατες εξελίξεις όσον αφορά το νομικό οπλοστάσιο του κράτους απέναντι στις εργατικές διεκδικήσεις. Ενώ ο νέος νόμος για τα πανεπιστήμια με την προώθηση του εμπορευματικού χαρακτήρα των πανεπιστημίων έρχεται να συνδεθεί με την κατάργηση του ασύλου ώστε να μπορεί να χτυπιέται από την καταστολή η όποια προσπάθεια φοιτητών και κοινωνικών αγωνιστών να αντισταθούν στους αντικοινωνικούς σχεδιασμούς κράτους και κεφαλαίου.

Το τελεσίγραφο από την κυβέρνηση προς τους καταληψίες πρέπει να απαντηθεί από όλες τις συλλογικοποιήσεις, σε κάθε χώρο δραστηριοποίησης. Από την πλευρά μας στεκόμαστε στο πλευρό των καταληψιών, δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας και παίρνουμε ενεργή θέση στην υπεράσπισή τους συμμετέχοντας στη διαδήλωση που θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 5 Δεκέμβρη αλλά και στην περιφρούρηση της κατάληψης Λέλας Καραγιάννη 37, από τις δυνάμεις καταστολής.

Καλούμε τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες να συμμετέχουν στη διαδήλωση και να στηρίξουν με την παρουσία τους κάθε χώρο αγώνα ενάντια στην κατασταλτική εκστρατεία του κράτους, την αστυνομοκρατία, τις απειλές και τα τελεσίγραφα του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ , ΚΑΜΙΑ ΥΠΟΤΑΓΗ

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ 5/12 6:00 μ.μ. ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ

Ταξικό Μέτωπο – Πρωτοβουλία εργαζομένων στις Συγκοινωνίες