Ενημέρωση 10/6/2016: Στα τέλη του 2015, μετά από δύο επισκέψεις στην πραγματική έδρα της ΚΟΡΕΛΚΟ στην πλατεία Κάνιγγος, μια εκστρατεία ενημέρωσης των σπουδαστών της και ένα εξώδικο που… δεν παραλήφθηκε ποτέ στην τύποις έδρα της εταιρείας, κάπου στις εξοχές του Ωρωπού, η συνάδελφος έλαβε περίπου τα δύο τρίτα του ποσού που της οφειλόταν, με ταυτόχρονη δέσμευση της εταιρείας ότι εντός του περασμένου Ιανουαρίου θα γινόταν η πλήρης εξόφληση. Έκτοτε, εκμεταλλευόμενη μια μακροχρόνια απουσία της συναδέλφου στο εξωτερικό, η ΚΟΡΕΛΚΟ δεν κατέβαλε το υπολειπόμενο ποσό, το οποίο ανέρχεται, υπολογίζουμε, στο ύψος των μηνιαίων κοινοχρήστων για τα γραφεία της, give or take… Είναι προφανές ότι, απέναντι σε τέτοιους επαγγελματίες άρπαγες, πρέπει κανείς να επαγρυπνεί συνεχώς, διαφορετικά δεν θα παραλείψουν να εκμεταλλευτούν και την παραμικρή ευκαιρία για να επιδοθούν, ξανά και ξανά, στις αγαπημένες τους πρακτικές άγριας εκμετάλλευσης και υφαρπαγής δεδουλευμένων των «συνεργατών» τους. Η συνέχεια προσεχώς.

Είναι δυνατόν ένας από τους μεγαλύτερους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς ομίλους της χώρας, ο οποίος, όπως αυτοδιαφημίζεται, «απέκτησε ένα όνομα που όλοι εκτιμούν και σέβονται», να οφείλει επί μήνες ένα ποσό κατά τι μικρότερο των 1.500 ευρώ σε συνάδελφο που μετέφρασε (από κοινού με άλλους) το διδακτικό εγχειρίδιο ενός ολόκληρου προγράμματός του; Είναι δυνατόν, ακόμα περισσότερο, ο εν λόγω όμιλος να μην απαντά στις επανειλημμένες κρούσεις της συναδέλφου, να εξαφανίζεται κυριολεκτικά σε ό,τι αφορά τη συνάδελφο; Στην περίπτωση της ΚΟΡΕΛΚΟ, είναι και παραείναι δυνατόν.

Η συνάδελφος που συμφώνησε να μεταφράσει από τα ισπανικά στα ελληνικά, μαζί με άλλους δύο μεταφραστές, το εγχειρίδιο για το εξ αποστάσεως εκπαιδευτικό πρόγραμμα της ΚΟΡΕΛΚΟ με τίτλο «Βοηθός Γηριατρικής – Φροντίδα Τρίτης Ηλικίας» παρέδωσε στις αρχές Αυγούστου μεταφρασμένη και την τελευταία ενότητα από τις 65.000 και πλέον λέξεις του τμήματος που είχε αναλάβει, έναντι συμφωνημένης αμοιβής (ιδιαιτέρως «συμφέρουσας» για την εταιρεία) 1.500 ευρώ περίπου, από τα οποία εισέπραξε, ως δέλεαρ, εικάζουμε, το μυθικό ποσό των 150 ευρώ με την παράδοση των δύο πρώτων μεταφρασμένων ενοτήτων. Η συμφωνία κατά τα λοιπά πρόβλεπε την αποπληρωμή της («σε μία ή περισσότερες καταθέσεις») με την έναρξη του προγράμματος, στις αρχές Σεπτεμβρίου. Έκτοτε, όχι μόνο η συνάδελφος δεν είδε άλλα χρήματα, αλλά και η εταιρεία, μέσω προπάντων του υπεύθυνου προγραμμάτων εξ αποστάσεως εκπαίδευσης, ο οποίος ανέθεσε στη συνάδελφο τη μετάφραση, αλλά και της διοίκησης, η οποία γνώριζε την υπόθεση, έδωσε ρεσιτάλ αδιαφορίας και εμπαιγμού, αφού παρά τα επανειλημμένα τηλεφωνήματα και e-mail της συναδέλφου: ουδείς απαντούσε, πέραν φυσικά του «αναρμόδιου» τηλεφωνικού κέντρου.
Ο ως ανωτέρω υπεύθυνος προγραμμάτων εξ αποστάσεως εκπαίδευσης του Ομίλου ΚΟΡΕΛΚΟ, κ. Ιωάννης Μπαρμπίτσας, αν και εξαφανισμένος για τη συνάδελφο, έσπευσε να εμφανιστεί σε μας όταν τον αναζητήσαμε, διαβεβαιώνοντάς μας ότι «η διοίκηση έχει λάβει γνώση και λογικά θα επικοινωνήσει με τη συνάδελφό σας άμεσα». Τίποτα τέτοιο δεν συνέβη – και «λογικά», θα συμπληρώναμε εμείς: ο Όμιλος ΚΟΡΕΛΚΟ το πήρε απόφαση να βγάλει από τη μύγα ξίγκι, αφήνοντας απλήρωτη τη συνάδελφο που του μετέφρασε το βιβλίο με το οποίο πουλάει εξ αποστάσεως σπουδές στη γηριατρική και τη φροντίδα τρίτης ηλικίας σε όσους είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν για «επαγγελματική αποκατάσταση», όπως διαφημίζει και ο εν λόγω, όπως και άλλοι, βεβαίως, μεγαλοπαράγοντες της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Μόνο που ο Όμιλος ΚΟΡΕΛΚΟ πλανάται πλάνην οικτράν, αν νομίζει ότι θα καθαρίσει τόσο εύκολα.
Δεν έχουμε κουραστεί να επαναλαμβάνουμε ότι όσοι προσβάλλουν την αξιοπρέπειά μας, όσοι λεηλατούν τη δουλειά μας και τη ζωή μας, αξίζουν, πολύ απλά, πίσσα και πούπουλα. Καλωσορίζουμε και τον Όμιλο ΚΟΡΕΛΚΟ στον θλιβερό αυτό… όμιλο, τον πασαλειμμένο με τα παραπάνω υλικά, και διαβεβαιώνουμε τους ιδιοκτήτες και διοικούντες του ότι ο ΣΜΕΔ θα υπερασπιστεί με κάθε τρόπο, νομικό και συνδικαλιστικό, τα συμφέροντα της συναδέλφου μέχρι τη δικαίωσή της. Απαιτούμε την άμεση αποπληρωμή της συναδέλφου και καλούμε τους πελάτες του Ομίλου ΚΟΡΕΛΚΟ, σπουδαστές και γονείς, να έχουν υπόψη τους το επίπεδο καταπάτησης στοιχειωδών εργασιακών δικαιωμάτων και υποτίμησης της νοημοσύνης όλων μας που χαρακτηρίζει τις πρακτικές του Ομίλου.

αναδημοσίευση από : http://antigeitonies.blogspot.gr/2016/06/blog-post_40.html?utm_source=dlvr.it&utm_medium=twitter

 

Με μια σημαντική επιτυχία στον αγώνα τους και με την καταβολή ενός σημαντικού ποσού από τα χρωστούμενα δεδουλευμένα τους, οι καθαρίστριες των λεωφορείων της ΟΣΥ σταμάτησαν την επίσχεση εργασίας που ξεκίνησαν στις 27 Μάη. Υπενθυμίζουμε ότι οι καθαρίστριες αποφάσισαν να κάνουν επίσχεση εργασίας όταν, μετά από τη συνάντηση που είχαν την Παρασκευή 27 Μάη με την πρόεδρο του ΔΣ της ΟΣΥ, Ζωή Γεωργίου, κατάλαβαν ότι η κοροϊδία σε βάρος τους συνεχίζεται.
Συγκεκριμένα, διαπίστωσαν ότι η δήλωση της εργολαβικής Λινκ Απ, με την οποία παραχωρούσε στην ΟΣΥ το «εργολαβικό αντάλλαγμα» Μαρτίου και Απριλίου 2016 προκειμένου να πληρωθούν απευθείας από την ΟΣΥ τα χρωστούμενα στις καθαρίστριες (και στη βάση της οποίας έκλεισαν την απεργία τους), ήταν ουσιαστικά ένα… κουρελόχαρτο, αφού αυτά τα χρήματα ήταν ήδη υποθηκευμένα στην Τράπεζα Πειραιώς έναντι ποσού 2,3 εκατομμυρίων ευρώ! Επιπλέον, αποκαλύφθηκε ότι η εργολαβική Λινκ Απ δεν είχε ούτε ασφαλιστική ούτε φορολογική ενημερότητα!
Στην ίδια συνάντηση διαπίστωσαν όμως και την κοροϊδία της ΟΣΥ σε βάρος τους. Έτσι, τόσο η πρόεδρος της ΟΣΥ όσο και ο δικηγόρος της εταιρείας, προσπάθησαν να ρίξουν τις ευθύνες στις ίδιες τις καθαρίστριες ότι δήθεν δεν έδειξαν πνεύμα συνεννόησης (ενώ εξαπατούνταν συστηματικά για μήνες!) και παρασύρονταν από τους αλληλέγγυους ή ότι δεν είχαν φροντίσει να βάλουν δικό τους δικηγόρο. Παράλληλα, οχυρωμένοι πίσω από το αντεργατικό νομικό πλέγμα που προστατεύει τις εργολαβίες (και το οποίο δήθεν είναι ανυπέρβλητο), πρόεδρος και δικηγόρος, προσπάθησαν να πείσουν τις καθαρίστριες ότι ο μόνος δρόμος είναι η δικαστική διεκδίκηση στην οποία (φυσικά!) θα συνέδραμε και η ΟΣΥ.
Ωστόσο, παράλληλα, αυτό που επίσης αποκαλύφθηκε (μετά και από την παρέμβαση αντιπροσωπείας της Ταξικής Πορείας που παρευρέθηκε συμπαραστεκόμενη στον αγώνα των καθαριστριών) ήταν ότι η πραγματική πρόταση της ΟΣΥ ήταν να κηρυχθεί έκπτωτος ο εργολάβος και να αναλάβει την εργολαβία ο επόμενος επιλαχών εργολάβος. Δηλαδή και οι καθαρίστριες να μείνουν απλήρωτες και πιθανόν χωρίς δουλειά (αφού ο επόμενος δεν δεσμεύεται να προσλάβει τις ίδιες) αλλά και η ΟΣΥ να κάνει τη δουλειά της, δηλαδή να κλείσει την απεργία (με τα εύσημα, μάλιστα, της καταγγελίας του… απατεώνα) και να συνεχίσει να λειτουργεί με το αντεργατικό καθεστώς των εργολαβιών. Ότι αυτός ήταν ο πραγματικός στόχος της ΟΣΥ φάνηκε από την οργίλη αντίδραση της προέδρου της ΟΣΥ στο τέλος της συνάντησης (και αφού διαπίστωσε ότι δεν έχει πέραση η πρότασή της στις καθαρίστριες), όπου απειλούσε ότι από Δευτέρα θα κήρυττε έκπτωτο τον εργολάβο.
Είχε φανεί, ωστόσο, και όλες τις προηγούμενες μέρες από τα δημοσιεύματα των ΜΜΕ, όπου -κάτω από τους προβοκατόρικους για την απεργία τίτλους περί «βρώμικων λεωφορείων»- η ΟΣΥ παρουσιαζόταν ως η «καλή» (που τηρεί τις υποχρεώσεις της) και ο εργολάβος ως ο «κακός» (που δεν τηρεί τις δικές του). Και όπου, φυσικά, έμενε στο απυρόβλητο η αντεργατική πολιτική των εργολαβιών.
Ωστόσο, η αποφασιστικότητα των καθαριστριών και η διεύρυνση της κινητοποίησης, με τη συμμετοχή στην επίσχεση και των 7 πλέον αμαξοστασίων, ανάγκασε εργολάβο και ΟΣΥ να προσπεράσουν τα νομικά εμπόδια (που μέχρι τότε ήταν ανυπέρβλητα!) και να πληρώσουν τις καθαρίστριες. Πρόκειται για μια ακόμη ξεκάθαρη απόδειξη ότι το δίκιο του ο εργάτης το βρίσκει μόνο με το μαζικό και αποφασιστικό αγώνα.
Γι’ αυτό και είναι πολύ σημαντικό αυτή η πρώτη επιτυχία να μη σημάνει το σταμάτημα του αγώνα, αλλά να βοηθήσει στο στέριωμα της κοινής προσπάθειας των καθαριστριών να διεκδικήσουν αξιοπρεπείς όρους δουλειάς.
• Πριν απ’ όλα, να ξεκαθαριστεί το ζήτημα με αυτά καθαυτά τα δεδουλευμένα. Να εξοφληθούν δηλαδή όλα τα χρωστούμενα και βέβαια όχι με το ευτελές μηνιάτικο των 450 ευρώ το μήνα, αλλά με την αμοιβή που προβλέπεται από τη συλλογική σύμβαση και που θα περιλαμβάνει νυχτερινά, υπερωρίες, Κυριακές κ.λπ.
Και φυσικά, να είναι σε διαρκή επαγρύπνηση για την έγκαιρη και κανονική εξόφληση των μισθών που ακολουθούν.
• Από κει και πέρα, ένα κρίσιμο στοιχείο που αναδείχτηκε μέσα από τον αγώνα αυτό είναι η ανάγκη να διεκδικηθούν αξιοπρεπείς όροι δουλειάς:
– Να παρέχονται όλα τα απαραίτητα υλικά για τον καθαρισμό.
– Να παρέχεται ο απαραίτητος εξοπλισμός.
– Να σταματήσει το καθεστώς εντατικοποίησης που επικρατεί επιβάλλοντας σε κάθε καθαρίστρια να καθαρίζει πολύ περισσότερα λεωφορεία απ’ όσα πρέπει.
– Και, πάνω απ’ όλα κατά την άποψή μας, η διεκδίκηση της πρόσληψής τους από την ΟΣΥ ως μόνιμου προσωπικού.Κόντρα στην απάτη των κάθε λογής ελαστικών σχέσεων, όπως είναι οι συμβάσεις έργου που πρόθυμα διάφοροι -για λογαριασμό της κυβέρνησης- εξακολουθούν να παρουσιάζουν ως διέξοδο.
• Αυτές οι διεκδικήσεις δεν είναι μια απλή υπόθεση. Και δεν λύνονται μια κι έξω. Απαιτούν συνεχή αγώνα, απέναντι σε αντιπάλους που έχουν αποδείξει ότι θα χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο για να τις κάμψουν: από την κοροϊδία μέχρι την ανοιχτή τρομοκρατία και την απεργοσπασία.
Απαιτούν τη μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση των καθαριστριών. Γι’ αυτό και χρειάζεται να εξασφαλιστεί η τακτική και ουσιαστική επικοινωνία μεταξύ τους, προκειμένου και τα προβλήματα να διαπιστώνονται έγκαιρα αλλά και να μπορούν όλες οι καθαρίστριες να συμβάλλουν στην καλύτερη απάντηση των προβλημάτων αυτών. Αυτή η διαδικασία θα βοηθήσει και τις ίδιες να αποκτήσουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στις δυνάμεις και τις δυνατότητές τους.
Πρόκειται για μια διαδικασία η οποία έλειψε σε κρίσιμες καμπές του αγώνα τους, με αποτέλεσμα να υπάρχει αρκετή αβεβαιότητα και ανασφάλεια. Εκτιμούμε ότι εάν αυτό το ζήτημα είχε απαντηθεί (με την τακτικότερη και καλύτερη μεταξύ τους συνεννόηση), θα ήταν πολύ πιο δύσκολο και για τον εργολάβο αλλά και για την ΟΣΥ να παίζουν για τόσο καιρό παιχνίδια στις πλάτες τους.
• Στην μέχρι τώρα, λοιπόν, αποτίμηση αυτού του αγώνα αλλά και για να ενισχυθεί αυτή η σημαντική προσπάθεια με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, θεωρούμε πολύ σημαντικό να επισημάνουμε κάποια σημαντικά -κατά τη γνώμη μας- σημεία.
– Θεωρούμε ότι σε κάθε φάση και σε κάθε αγώνα του εργατικού και λαϊκού κινήματος (και ιδιαίτερα στη σημερινή, δύσκολη φάση του) το στοιχείο της αλληλεγγύης αποτελεί σοβαρό πολιτικό εργαλείο, αλλά και στοιχείο ιδεολογικής συγκρότησης της εργατικής τάξης απέναντι στην αστική ιδεολογία και την αναπαραγωγή της από τη συνδικαλιστική αριστοκρατία. Κάθε αγώνας λοιπόν που δίνεται πρέπει να επιδιώκει αλλά και να δέχεται τη μέγιστη δυνατή αλληλεγγύη.
Με αυτήν την έννοια, θεωρούμε έλλειμμα του αγώνα αυτού το ότι δεν ξανοίχτηκε στο λαό και στους υπόλοιπους εργαζόμενους. Ενώ περίσσεψαν οι παραστάσεις διαμαρτυρίας έξω από τα διάφορα γραφεία (Λινκ Απ, ΟΣΥ, υπουργείο),έλειψε η πλατιά απεύθυνση στο λαό, σε αυτούς που θίγονται εξίσου από αυτήν τη βάρβαρη πολιτική και οι οποίοι έχουν πραγματικό, ταξικό συμφέρον να τον στηρίξουν. Και αυτήν την απεύθυνση δεν μπορεί να την υποκαταστήσει κανένα από τα ΜΜΕ, για τα οποία -εξάλλου- αναφέραμε ήδη τι ρόλο έπαιξαν.
Αυτή η απεύθυνση θα μπορούσε να συμβάλει και στην επίλυση του οικονομικού προβλήματος που αντιμετώπισαν οι καθαρίστριες στη διάρκεια του αγώνα τους. Πρόβλημα σοβαρό που δεν τους επέτρεψε να έχουν καν δικό τους δικηγόρο σε όλη αυτή δύσκολη αντιπαράθεση όπου προέκυπταν και νομικά επιχειρήματα από την πλευρά του αντιπάλου.
– Στα πλαίσια της αλληλεγγύης, η πλατιά διάθεση στήριξης αυτού του αγώνα, όπως εκφράστηκε και στο Ελληνικό και στα Λιόσια αλλά και ευρύτερα μέσα από πρωτοβουλίες σχημάτων και συλλογικοτήτων για τη στήριξη του αγώνα των καθαριστριών, φάνηκε από την αρχή του αγώνα. Ωστόσο, δεν δόθηκε η δυνατότητα στον κόσμο αυτό να εκφράσει την αλληλεγγύη του συντονισμένα και πιο αποτελεσματικά. Έλειψε η συγκρότηση μιας ευρύτερης πρωτοβουλίας στήριξης του αγώνα αυτού με κάλεσμα των ίδιων των καθαριστριών, όπως έλειψαν και οι κεντρικού χαρακτήρα κινητοποιήσεις με αντίστοιχο κάλεσμα. Και αυτό έλειψε και από τις ίδιες τις καθαρίστριες, διότι δεν τους δόθηκε η δυνατότητα να αντιληφθούν την έκταση της απήχησης που είχε ο αγώνας τους. Αυτό, για παράδειγμα, φάνηκε πολύ ξεκάθαρα από τον ενθουσιασμό που ένιωσαν βλέποντας τη μαζικότητα της εκδήλωσης στο «Εκτός των τειχών», αλλά και το κουράγιο που διαπιστώσαμε ότι άντλησαν από αυτό.
Ακόμα και οι κινητοποιήσεις-συγκεντρώσεις που έγιναν έξω από την ΟΣΥ, το υπουργείο, τη Λινκ Απ ή το ΕΚΑ, δεν είχαν καμία προπαγάνδιση, έμειναν μεταξύ ενός στενού κύκλου συμπαραστατών του αγώνα αυτού οι οποίοι, μάλιστα, το μάθαιναν μόλις την τελευταία στιγμή.
– Ίσως πει κάποιος ότι όλα αυτά είναι λεπτομέρειες από τη στιγμή που αυτός ο αγώνας είχε μια σημαντική επιτυχία. Δεν θα συμφωνήσουμε. Πρώτον, γιατί εκτιμάμε ότι ο αγώνας αυτός έχει και συνέχεια και, δεύτερον, γιατί η προσπάθεια των καθαριστριών να σταθούν πιο σταθερά στα πόδια τους -με δικό τους, μάλιστα, σωματείο- είναι μια διαδικασία η οποία χρειάζεται τη μεγαλύτερη δυνατή στήριξη. Και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου, γιατί ήδη οι καθαρίστριες βρέθηκαν αντιμέτωπες και με μια σειρά άλλου είδους προβλήματα, μέσα στο χώρο των εργαζομένων.
Βρέθηκαν αντιμέτωπες με την απαξιωτική έως και εχθρική στάση του συνδικάτου και μάλιστα σε μια περίοδο που το ζήτημα των ιδιωτικοποιήσεων και της επέκτασης των εργολαβιών στις αστικές συγκοινωνίες μπαίνει ως προτεραιότητα από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και τον πολυνόμο που ψήφισε πρόσφατα.
Βρέθηκαν αντιμέτωπες με μια αντίστοιχη στάση από τη μεριά του ΠΑΜΕ, το οποίο κρύφτηκε πίσω από το ότι οι καθαρίστριες δεν γράφτηκαν στο σωματείο που το ίδιο ελέγχει. Αλλά και οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κράτησαν αποστάσεις από τον αγώνα αυτό, παρά τη δυνατότητα που έχουν στο χώρο της ΟΣΥ (και με μέλος στη διοίκηση του σωματείου οδηγών).
Αλλά βρέθηκαν αντιμέτωπες και με μια σειρά αυταπάτες γύρω από τα χαρακτηριστικά του ΣΥΡΙΖΑ, της κυβερνητικής του διαχείρισης και του ευνοϊκού εδάφους που δήθεν βρίσκει ένας εργατικός ή λαϊκός αγώνας για να αναπτυχθεί και να νικήσει. Κάτι το οποίο διαψεύδεται καθημερινά και σε όλα τα επίπεδα, με την ταχεία επαναφορά του κλίματος καταστολής και διώξεων που έζησαν λαός και εργαζόμενοι με όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Εξάλλου, τόσο η παρέμβαση της Κωνσταντίνας Κούνεβα όσο και η ερώτηση βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ αυτό που ουσιαστικά προώθησαν ήταν το εξίσου αντεργατικό καθεστώς των συμβάσεων έργου, αυτό που έχει υιοθετήσει το Υπουργείο Υγείας και άφησε απλήρωτες για μήνες τις καθαρίστριες και τους καθαριστές του Δρομοκαϊτείου.
• Σε κάθε περίπτωση, ο αγώνας των καθαριστριών της ΟΣΥ είναι ένας σημαντικός αγώνας. Και η επιτυχία του είναι μια ουσιαστική παρακαταθήκη για το εργατικό κίνημα, ειδικά σήμερα που οι εργαζόμενοι βιώνουν τα αποτελέσματα του εκφυλισμού, της διάλυσης και της απαξίωσης του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος. Η στήριξη της Ταξικής Πορείας στήριξε και θα συνεχίσει να στηρίζει τον αγώνα αυτό. Και για έναν ακόμη λόγο: γιατί ήταν ένας αγώνας στον οποίο εργάτριες από διαφορετικές χώρες, ξεπερνώντας αντικειμενικά προβλήματα όπως η γλώσσα, ενώθηκαν στη βάση του κοινού ταξικού τους συμφέροντος, ενάντια στον κοινό ταξικό τους εχθρό.

Προλεταριακή Σημαία


 «Ο ηγέτης, το τσακάλι, ο έμπορας, ο εργολάβος του παρόντος και του μέλλοντος»
(Ηλιαχτίδα – Οκτάβιο Παζ)
Στα πλαίσια του καπιταλισμού, τόσο το κεντρικό κράτος (κυβερνήσεις) όσο και το τοπικό (δήμος-νομαρχίες) διαχειρίζονται τις ζωές μας σε όφελος του κεφαλαίου (ντόπια ή ξένα, μεγάλα ή μικρά αφεντικά). Στα χρόνια της οικονομικής κρίσης η καπιταλιστική αναδιάρθρωση έπεσε σαν ταφό-πλακα στα εργασιακά μας δικαιώματα, απαξίωσε και υποτί-μησε την εργατική μας δύναμη. «Σάρωσε» και τα τελευταία ψήγματα «κοινωνικού» κράτους: την κοινωνική ασφάλιση, την υγεία, την παιδεία, τον πολιτισμό ρίχνοντας στον «καιάδα» της ανέχειας, της φτώχειας και της ανεργίας (σαν σε πόλεμο) εκατομμύρια ανθρώπους.
Περιβάλλον – φύση στη «μέγγενη» της καπιταλιστικής ανάπτυξης
Ιστορικά, όταν το κεφάλαιο βρίσκεται σε πορεία καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, καταστρέφει τομείς της οικονομικής και παραγωγικής δραστηριότητας απαξιώνοντας υποδομές που οι εκμεταλλευόμενοι άνθρωποι δημιούργησαν. Εισέρχεται σε νέα πεδία δραστηριότητας για να «αδράξει» νέες ευκαιρίες για την ολοένα και μεγαλύτερη κερδοφορία του. Λεηλατεί το φυσικό πλούτο που είναι ζωτικής σημασίας. Στον ελλαδικό χώρο μικρά ή μεγάλα συμφέροντα, ιδιώτες, μεγαλοεργολάβοι κλπ, καταπατούν, καίνε, εξορύσσουν (ή επιχειρούν) μεταλλεύματα «βιάζοντας» αρχέγονα δάση (Χαλκιδική). Εκκλησία και μονές (Βατοπέδι, Πετράκη κλπ) οικειοποιούνται και «αξιοποιούν» για τα φράγκα οικοσυστήματα, βιοποικιλότοπους, δάση. Σε βουνά, δάση και παραλίες απείρου κάλλους «σπέρνουν» ανεμογεννήτριες και «πράσινα άλογα» μιλώντας για «βιώσιμη ανάπτυξη». Είναι αδίστακτοι. Οι πολύχρονοι ακηδεμόνευτοι αγώνες ενάντια στη λεηλασία της γης, της φύσης και της ζωής μας είναι τα μόνα αναχώματα για να αποτρέψουμε τα εφιαλτικά καπιταλιστικά τους όνειρα.
Ρυθμιστικό σχέδιο χωροταξικής και πολεοδομικής ανασυγκρότησης
Η ελληνική βουλή με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, το καλοκαίρι του 2014 και για να μην μείνει κενό γράμμα το ταμείο ιδιωτικοποίησης ή αλλιώς ΤAIΠΕΔ ψήφισε τους νόμους 4280,4269 και 4277 για την περαιτέρω εκμετάλλευση όλου του φυσικού πλούτου της χώρας με σκοπό το κέρδος. Οι νόμοι αυτοί αφορούν στο ρυθμιστικό σχέδιο Αθήνας-Αττικής (χωροταξική πολεοδομική πολιτική), στην εκποίηση, εμπορευματοποίηση περιαστικών ή αμιγώς δασικών περιοχών, στην αλλαγή χρήσης και «αξιοποίησης» των μητροπολιτικών και υπερτοπικών πάρκων, πλατειών κλπ. Προβλέπουν επίσης την ιδιωτικοποίηση παραλιών, παραλιακών περιοχών (Καβούρι, Αστέρας, Λίμνη Βουλιαγμένης, Π. Φάληρο κ.α.). Στις 22/5/2016, ψηφίστηκε το νέο πολυνομοσχέδιο που εκτός από την υπέρμετρη αύξηση άμεσων και έμμεσων φόρων περιλαμβάνει εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων οργανισμών όπως η ΔΕΗ, η ΕΥΔΑΠ, οι αστικές μεταφορές (μετρό, λεωφορεία κ.α.). Ετοιμάζονται για πλιάτσικο κυριολεκτικά, τόσο των υποδομών όσο και της χρήσης και λειτουργίας δημόσιων οργανισμών και την πλήρη ιδιωτικοποίηση κοινωνικών αγαθών, όπως το ηλεκτρικό ρεύμα, το νερό, τα Μ.Μ.Μ. Στο ίδιο πολυνομοσχέδιο περιλαμβάνεται η προέκταση των νόμων 4280 – 4269 – 4277 που αφορά στην πολεοδομική πολιτική και το φυσικό πλούτο και για τις υπόλοιπες περιοχές της χώρας. Με ανυποχώρητους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο αποτρέπουμε την περαιτέρω εκμετάλλευση της ζωής μας και υπερασπιζόμαστε τα κοινωνικά αγαθά που μας ανήκουν.
Πόλη Περιστερίου και ελεύθεροι χώροι
Η μητρόπολη Λαμίας διεκδικεί μεγάλο τμήμα του Ποικίλου όρους καθώς και ελευθέρους χώρους – πλατείες. Βρίσκεται σε πολύχρονες δικαστικές διαμάχες με κατοίκους και φορείς του Περιστερίου προκειμένου να οικειοποιηθεί και να αξιοποιήσει την «εκ θεού» αποκτηθείσα περιουσία της.
Οι σύγχρονοι «κοτζαμπάσηδες», τόσο το κράτος με τους δυσβάστακτους άμεσους και έμμεσους φόρους όσο και η δημοτική αρχή, μακρύ χέρι της εξουσίας και των επιχειρηματικών συμφερόντων, με τα υπέρογκα δημοτικά τέλη (από τα ακριβότερα στη χώρα) βάζουν για τα καλά «χέρι» στο λιγοστό μας εισόδημα. Η τοπική εξουσία φορά «φιλολαϊκό προσωπείο» και παρουσιάζεται κοινωνικά ευαίσθητη. Ακριβώς, όπως και η εκκλησία, διαχρονικά, προσφέρει «κοινωνικό» έργο με χρήματα των πιστών, έτσι και η δημοτική αρχή ασκεί «κοινωνική» πολιτική με χρήματα από τα δημοτικά τέλη που επιβάλλει. Διοργανώνει φιέστες, καλλωπίζει και αναπλάθει το κέντρο όπου βρίσκεται η εμπορική πιάτσα του Περιστερίου σε όφελος των επιχειρηματιών της πόλης. Ακόμα και οι σταθμοί του μετρό που λειτουργούν στο Περιστέρι, έγιναν με μοναδικό σκοπό την κάλυψη της καπιταλιστικής παραγωγής και εκμετάλλευσης.
Η δημοτική αρχή εμπορευματοποιεί ελεύθερους χώρους με σκοπό το κέρδος. Τσιμεντοποιεί πλατείες και ξεριζώνει συστηματικά δέντρα υψηλής βλάστησης από πάρκα της πόλης. Κοινόχρηστους χώρους τους καθιστά αφιλόξενους και απροσπέλαστους:
Ο κεντρικός πεζόδρομος γεμάτος μπάρες, δεν φτιάχτηκε για τους πεζούς, τους γονείς με παιδικά καροτσάκια ή για ανθρώπους με κινητικά προβλήματα, αλλά για τους ιδιοκτήτες των καφέ και τα εμπορικά μαγαζιά, που πίσω από τις χλιδάτες βιτρίνες τους, κρύβουν εργασιακά κάτεργα.
Η Αιμιλίου Βεάκη από δρόμος ήπιας κυκλοφορίας γέμισε με νυχτομάγαζα και καφέ, μπράβους και «προστάτες». «Πρωτοπόρα» η δημοτική αρχή άλλαξε τη χρήση της περιοχής πριν απ’ το νέο ρυθμιστικό του 2014, από χρήση αμιγούς κατοικίας σε περιοχή επιχειρηματικής δραστηριότητας. Για τους επιχειρηματίες άλλωστε φτιάχτηκαν τα πεζοδρόμια και όχι για τους πεζούς.
Στο άλσος Περιστερίου οι αποφασιστικοί αγώνες των κατοίκων συνέβαλαν ώστε να μην ξεριζωθούν κάποια, υψηλής βλάστησης, δέντρα που προσφέρουν σκιά και δροσιά. Απαγορεύεται στα παιδιά να παίζουν μπάλα και να κάθονται στο γκαζόν. Οι λιγοστές κούνιες χωροταξικά τοποθετήθηκαν στο πλάι του καφέ ώστε να υπάρχει πελατεία για τους κολλητούς της δημοτικής αρχής και συγγενών αντιδημάρχου. Ο χώρος μένει ανοιχτός για τους κατοίκους, μόνο τις ώρες που λειτουργεί η καφετέρια. Οι «οικολόγοι» της μπίζνας έτσι αντιλαμβάνονται το περιβάλλον και συνεχίζουν την ανάπλαση πάρκων και χώρων πρασίνου μ’ αυτή τη λογική. Τοπικοί επίσης αγώνες, μέσα από συνελεύσεις γειτονιών, έβαλαν φρένο στην καταστροφή και άλλων χώρων πρασίνου.
Ένα ακόμα εμπορικό μαγαζί… στη θέση της 1ης Παιδικής Χαράς
Η 1η Παιδική Χαρά, η παλιότερη της πόλης (από το 1933) ένας οικείος και όμορφος χώρος πρασίνου, τα τελευταία χρόνια σκόπιμα υποβαθμίστηκε, συνειδητά απαξιώθηκε και εγκαταλείφθηκε ώστε σήμερα να «αναπλαστεί» και να παραδοθεί σε ιδιωτικά συμφέροντα. Μέσα στην 1η Παιδική Χαρά μεγάλωσαν, έπαιξαν γενιές και γενιές… παιδιών. Κάτοικοι ξεκουράζονταν κάτω από την πυκνή σκιά αιωνόβιων πεύκων και άλλων δέντρων. Οι κούνιες ήταν διάσπαρτες σε ολόκληρο το χώρο. Σήμερα η δημοτική αρχή ξερίζωσε δέντρα και στη θέση τους φύτεψε γκαζόν για να μην μπορεί να παίξει και να ξεκουραστεί κανείς. Γέμισαν το χώρο με πήλινα αγάλματα και σε κάποια γωνιά έβαλαν και κάποιες κούνιες. Κυριαρχεί στο χώρο η νέα καφετέρια που δόθηκε μ’ ένα στημένο και ελεγχόμενο διαγωνισμό στους κολλητούς της δημοτικής αρχής και συζύγου αντιδημάρχου. Στους ίδιους δηλαδή ιδιοκτήτες που εκμεταλλεύονται και το αναψυκτήριο του άλσους. Η χρήση του χώρου δόθηκε για 12 χρόνια με το εξευτελιστικό ποσό των 1.000 ευρώ το μήνα. Οι ιδιώτες επιπλέον θα εποπτεύουν και θα φυλάσσουν έναν ελεύθερο δημόσιο χώρο!
Η εμπορευματοποίηση συνεχίζεται…
Η δημοτική αρχή Περιστερίου πιστός υπηρέτης στα αφεντικά της συνεχίζει την πολιτική της «ανάπτυξης» αλλοτριώνοντας, καταστρέφοντας και λεηλατώντας κάθε ελεύθερο χώρο, με όρους κερδοφορίας, ελέγχου και κοινωνικού εκφασισμού. Σειρά για εκμετάλλευση έχει η Δημοτική Αγορά. Πολλά χρόνια παραμένει κλειστή και ερειπωμένη μετά την κατάληψη που έγινε το 2010 από κόσμο του αγώνα για τη δημιουργία αυτοοργανωμένου χώρου κόντρα στην εμπορευματοποίησή της. Η κατάληψη εκκενώθηκε από τα ΜΑΤ και η δημοτική αρχή σφράγισε το χώρο με λαμαρίνες μέχρι να έρθει η ώρα να τον ξεπουλήσει.
Η εξουσία συνεχίζει τη δουλειά της. Τα αρπακτικά καραδοκούν για να ανοίξουν τα αναψυκτήριά τους μέσα στα δημόσια πάρκα της Αγ. Τριάδας και της Ν. Ζωής. To κολυμβητήριο στο Λόφο Αξιωματικών ενώ είναι έτοιμο δεν λειτουργεί μέχρι να παραχωρηθεί σε ιδιώτες.

Οι ελεύθεροι χώροι δεν είναι εμπόρευμα, αλλά ανήκουν σε όλους/όλες, για τις δικές μας ανάγκες.
Οι παιδικές χαρές είναι χώροι παιχνιδιού, ξεγνοιασιάς και χαράς για όλα τα παιδιά και όχι χώροι εκμετάλλευσης για επιχειρηματικά συμφέροντα.
Αγωνιζόμαστε ώστε οι ελεύθεροι χώροι – πάρκα να έχουν υψηλής βλάστησης πράσινο, που θα προσφέρει στο μικροκλίμα της πόλης, ανεκτές θερμοκρασίες και δροσιά και όχι να είναι άδεια τσιμεντένια τοπία, φτιαγμένα με τη λογική της επιτήρησης, του ελέγχου και της ασφάλειας.
Δημιουργούμε, στηρίζουμε και δυναμώνουμε δομές αγώνα και αλληλεγγύης που απελευθερώνουν τους ελεύθερους χώρους, τα πάρκα και τις πλατείες δίνοντας νόημα και ζωή στις γειτονιές μας.
Συναντιόμαστε, συζητάμε, οργανώνουμε πολιτικές εκδηλώσεις, δράσεις πολιτισμού έξω από τη λογική της εμπορευματοποίησης καθώς επίσης και παρεμβάσεις ενάντια στην περαιτέρω εκμετάλλευση της ζωής μας.
Συλλογικοποιούμε αδιαμεσολάβητα – αυτοοργανωμένα – αντιιεραρχικά, τις μικρές και μεγάλες αρνήσεις μας σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας κόντρα στον καταναλωτισμό, τον ατομικισμό, την αποξένωση και την υποταγή.
 

Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ 

ΣΤΟ ΜΑΓΑΖΙ «B-BLUZ» ΣΤΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙ 

Στο Χαλάνδρι, στις 13 Μαΐου, τα αφεντικά του μαγαζιού «B-BLUZ» απόλυσαν 2 εργαζομένους επειδή είχαν το «θράσος» να διεκδικήσουν το δώρο του Πάσχα, τα ένσημα τους και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Οι 2 απολυμένοι (Μάρκελλος Κ. & Αλέξανδρος Γ.) είναι μέλη του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων καθώς επίσης ο Α. δραστηριοποιείται και στην Ανοιχτή συνέλευση κατοίκων Αγίας Παρασκευής.

Μέσα σε αυτές τις απολύσεις βλέπουμε μια ωμή αλήθεια όπου οι νόμοι της καπιταλιστικής αγοράς και τα συμφέροντα των αφεντικών βάζουν σε δεύτερη μοίρα τις δικές μας καθημερινές ανάγκες. Το πρόσφατο ασφαλιστικό νομοσχέδιο που νομιμοποιεί την ανασφάλιστη εργασία, οι μνημονιακές διατάξεις για βασικό μισθό στα 490 ευρώ, δεν είναι εικόνες στις ειδήσεις, ούτε εξαγγελίες της κυβέρνησης ή της αντιπολίτευσης. Είναι μια καθημερινότητα που αντιμετωπίζουν εκατομμύρια εργαζόμενοι/ες. Ο καθένας και η καθεμία από εμάς που δουλεύουμε για να καλύψουμε τις βασικές μας ανάγκες ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι με την απληρωσιά και την μαύρη εργασία, με τον νόμο του κέρδους των αφεντικών. Τα ντόπια μικρά και μεγάλα αφεντικά όχι μόνο εφαρμόζουν κατά γράμμα τις μνημονιακές εντολές καταστροφής των εργασιακών κεκτημένων (για όλα φταίνε οι ξένοι κατά τ’άλλα…), αλλά ούτε καν αυτά τα αυτονόητα νόμιμα ψίχουλα δεν τηρούν, έχοντας την απαίτηση να γλυτώνουν φράγκα εις βάρος μας και να το δεχόμαστε με ευγνωμοσύνη και κατανόηση.

Ως κάτοικοι της πόλης της Αγίας Παρασκευής (εργαζόμενοι σε διαφορετικούς κλάδους, άνεργοι, φοιτητές) ζούμε και εμείς καθημερινά τις συνέπειες της ολοένα αυξανόμενης υποτίμησης της ζωής μας. Οι επισφαλείς συνθήκες εργασίας, οι μισθοί-ψίχουλα, η εργοδοτική τρομοκρατία, ο φόβος της απόλυσης και ο ζόφος της ανεργίας είναι το παρόν που βιώνουμε και το μέλλον εναντίον του οποίου πολεμάμε. Η περίπτωση των 2 απολυμένων του «B-BLUZ» είναι κομμάτι αυτού ακριβώς του πάζλ. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο στεκόμαστε δίπλα τους όπως και σε κάθε άνθρωπο που αποφασίζει να μην παραιτηθεί αλλά να πάρει την τύχη του στα χέρια του και να αγωνιστεί. Μέχρι να μπορέσουμε να καταργήσουμε τον εκμεταλλευτικό εκβιασμό της μισθωτής σκλαβιάς που μας επιβάλλουν, έχουμε να αγωνιστούμε και να διεκδικήσουμε το αυτονόητο, την αξιοπρέπεια μας ως εργαζόμενοι/ες.

ΑΜΕΣΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΩΝ 2 ΑΠΟΛΥΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΜΑΓΑΖΙΟΥ «B-BLUZ» ΣΤΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙ

– ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΩΝ

ΑΜΕΣΗ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΛΗΨΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Γ.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΑΣΥΔΟΣΙΑ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ  

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:

Πέμπτη 9 Ιούνη στις 11:30πμ

στην Επιθεώρηση Εργασίας Αγίας Παρασκευής (Μεσογείων 427) 

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΑΓ.ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

ενημέρωση από την πρώτη παρέμβαση διαμαρτυρίας έξω από το μαγαζί: http://somateioserbitoronmageiron.blogspot.gr/2016/05/lu-275-b-bluz.html


Να ‘μαστε λοιπόν και πάλι. Ύστερα από ένα μικρό διάλειμμα «αναγκαζόμαστε» και πάλι να κάνουμε απεργίες. Οι αυταπάτες περί «φιλολαϊκής» πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ μας τελείωσαν και η πραγματικότητα μας υπενθυμίζει πως οι σχεδιασμοί κράτους και αφεντικών προχωράνε όσο εμείς ελπίζουμε σε σωτήρες. Ενώ λοιπόν είναι ξεκάθαρο προς όλους ποιο είναι το μέλλον που μας επιφυλάσσουν, αδυνατούμε να βρούμε ένα τρόπο πειστικό, καταρχάς προς τους ίδιους μας τους εαυτούς, να αντισταθούμε. Οι ήττες του παρελθόντος στοιχειώνουν το παρόν και κάνουν ακόμα πιο δυσοίωνο το μέλλον.

Η ένταξη της ΣΤΑ.ΣΥ στο περίφημο υπερταμείο ιδιωτικοποιήσεων είναι γεγονός. Όπως γεγονός είναι ότι μια σειρά δημόσιων υπηρεσιών εντάσσονται στο συγκεκριμένο «υπερταμείο». Όσο κι αν διατείνονται οι κυβερνώντες πως αυτό που σχεδιάζουν για εμάς είναι η αξιοποίηση, είναι προφανές πως αργά ή γρήγορα, τμηματικά ή συνολικά οι αστικές συγκοινωνίες και όχι μόνο θα αγοραστούν από ιδιώτες. Όποια ρητορική κι αν χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ και η κυβέρνηση αυτή η εξέλιξη θα είναι ακόμα ένα χτύπημα στα κεκτημένα που έχει χάσει η εργατική τάξη τα τελευταία χρόνια, θα είναι ακόμα ένα βήμα στην περαιτέρω εξαθλίωση και φτωχοποίηση των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων.

Από την ανακοίνωση της ένταξής μας στο «υπερταμείο» τα Δ.Σ των σωματείων έχουν προκηρύξει μια 48ωρη απεργία, μια σειρά από στάσεις εργασίας και έχουν πραγματοποιήσει Γενικές Συνελεύσεις στα περισσότερα τουλάχιστον από τα 8 σωματεία που υπάρχουν στη ΣΤΑ.ΣΥ. Θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος πως οι συνδικαλιστικές ηγεσίες μας βρίσκονται επί ποδός πολέμου, έτοιμες να αγωνιστούν μέχρις εσχάτων για να υπερασπιστούν το αναφαίρετο δικαίωμα όλων των εργαζομένων σε «δημόσια, φθηνή και  ασφαλή συγκοινωνία». Φευ.

Η αρνητική μας θέση δεν προκύπτει από κάποια ιδεοληψία, κακεντρέχεια κλπ. Αυτά βλέπουμε είναι που μας υπενθυμίζουν προηγούμενες καταστάσεις και επιβεβαιώνουν την πεποίθησή μας πως αν δεν πάρουμε την τύχη του αγώνα στα χέρια μας δεν πρόκειται να βρεθεί κανείς που να αγωνιστεί καλύτερα από εμάς για εμάς. Την Πέμπτη 26/5 αρκετά σωματεία των συγκοινωνιών (ΣΤΑΣΥ και ΟΣΥ) πραγματοποίησαν Γ.Σ. Τα περισσότερα Δ.Σ. είχαν την ίδια πρόταση προς ψήφιση (κοίτα να δεις σύμπτωση…). Να εξουσιοδοτηθεί το Δ.Σ. να πράξει τα δέοντα. Για άλλη μια φορά δηλαδή να αφεθούν οι τύχες του αγώνα στα χέρια των εργατοπατέρων. Ειδικά στη Γ.Σ. του ΣΕΛΜΑ που κάποιοι από εμάς είχαμε την τύχη να είμαστε παρόντες αντιληφθήκαμε από πρώτο χέρι πως όσο κι αν αλλάζουν τα πρόσωπα (που κι αυτά δεν αλλάζουν και τόσο πολύ) η αντίληψη που έχουν όσοι παίρνουν την εξουσία στα Δ.Σ. είναι η ίδια. Φίμωση κάθε διαφορετικής φωνής που προσπαθεί όχι μόνο να ακουστεί αλλά να προωθήσει μια άλλη άποψη για το πώς πρέπει να οργανωθεί ο αγώνας.

Κατά τη γνώμη μας ο αγώνας ενάντια στην προοπτική της ιδιωτικοποίησης πρέπει να είναι πολύπλευρος και ανυποχώρητος. Με συγκεκριμένες αποφάσεις που θα παίρνονται από τη βάση, ώστε να αξιολογούνται τα αποτελέσματα και οι εξελίξεις από το σύνολο των εργαζομένων. Με πρόγραμμα δράσεων που θα αποφασίζεται και θα απολογίζεται από Γενικές Συνελεύσεις. Το πρόγραμμα των στάσεων εργασίας που βγήκε έχει αξία μόνο αν αποτελεί τα προεόρτια. Οι κλιμακούμενες 24ωρες και 48ωρες πρέπει να είναι η συνέχεια. Η απεργία διαρκείας η κατάληξη. Δυστυχώς η εντύπωση που έχουμε είναι πως μάλλον βλέπουμε μια τακτική καθυστερήσεων, να μπει το καλοκαίρι, να φύγουμε με άδειες και από Σεπτέμβρη βλέπουμε. Αν λάβουμε υπόψη αυτά που ειπώθηκαν στο Συντονιστικό αλλά και στην ενημέρωση από την Ένωση Εργαζομένων στα γραφεία στην Αθηνάς σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγουμε.

Επειδή κάποιοι μιλάνε με υπουργούς, βουλευτές, κανάλια και όλο αυτό το συμφερτό δεν σημαίνει πως ξέρουν να οργανώνουν καλύτερα έναν αγώνα. Εδώ οι ίδιοι παραδέχονται πως πλέον αισθάνονται μοναξιά, γιατί κανείς πολιτικός φορέας δεν τους στηρίζει πραγματικά. Έπρεπε δηλαδή να περάσουν 6 χρόνια με μνημόνια για να αντιληφθούν πως οι πολιτικοί τους πάτρωνες έχουν πιο σημαντικά πράγματα να ασχοληθούν; Έστω και τώρα, με περισσότερο από έναν αιώνα εργατικών αγώνων και διεκδικήσεων στην πλάτη μας, ας το καταλάβουμε καλά. Κανείς δεν πρόκειται να υπερασπιστεί τα δίκια των εργαζομένων εκτός από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Κανείς δεν πρόκειται να στηρίξει τους αγώνες μας εκτός από τον κόσμο του αγώνα.

Για ορισμένα μέλη των Δ.Σ. των σωματείων η ιδιωτικοποίηση είναι τελειωμένη υπόθεση. Πιστεύουν πως πρέπει να κινηθούμε «ρεαλιστικά». Να διεκδικήσουμε συλλογική σύμβαση, να πάρουμε κάνα δυο γραπτές διαβεβαιώσεις, να εξασφαλίσουμε μια περιγραφή των θέσεων εργασίας και καλά είμαστε. Θα έχουμε κάτι να διαπραγματευτούμε με τα νέα μας αφεντικά.

Ευχαριστούμε αλλά χορτάσαμε ρεαλισμό. Ο ρεαλισμός της ήττας και της αποτυχίας δεν μας κάνει. Εάν για κάποιους είναι ουτοπία η νίκη, τότε ας κάνουν στην άκρη. Έχουμε χάσει πολλά και ίσως να χάσουμε κι άλλα. Το ζήτημα όμως δεν είναι αν είμαστε αιχμάλωτοι, το ζήτημα είναι να μην παραδοθούμε. Το παράδειγμα στη Γαλλία είναι πολύ ζωντανό και κοντινό για να προσπερνιέται με τόση ευκολία.

Ας κάνουμε λοιπόν αυτή τη φορά ένα βήμα προς τα εμπρός. Με τη συμμετοχή μας στις συγκεντρώσεις και τις Γενικές Συνελεύσεις. Με τη δημιουργία απεργιακών συμβουλίων σε κάθε αμαξοστάσιο, σε κάθε υπηρεσία, σε κάθε γραφείο. Με αιτήματα που αγκαλιάζουν το σύνολο των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων. Με αλληλεγγύη και αυταπάρνηση. Χωρίς αυταπάτες και φρούδες ελπίδες δίνουμε τη μάχη σήμερα, χτίζουμε τις οργανωτικές δομές για το αύριο. Αγωνιζόμαστε για να πετύχουμε το αδύνατο, για να μη βιώσουμε το αδιανόητο.

 

ταξικό μέτωπο

Πρωτοβουλία εργαζομένων στις συγκοινωνίες

taxikometopo.wordpress.com

taxikometopo@espiv.net


Την Κυριακή 8/5, 3η ημέρα απεργιακών κινητοποιήσεων και ημέρα συγκέντρωσης για την Πρωτομαγιά και ενώ η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ψήφιζε το γκρέμισμα της κοινωνικής ασφάλισης, το Συντονιστικό δράσης ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας και τα «απελευθερωμένα» ωράρια οργάνωσε τις απεργιακές περιφρουρήσεις κατά μήκος της οδού Ερμού, του «εμπορικού στολιδιού» της πρωτεύουσας, όπου εργάζονται χιλιάδες εμποροϋπάλληλοι σε μικρά και μεγάλα καταστήματα. Τα σωματεία, οι εργατικές, φοιτητικές, πολιτικές συλλογικότητες, οι συνελεύσεις γειτονιάς, μαζί με εργαζόμενους, άνεργους και συνταξιούχους που εδώ και χρόνια δίνουν τον αγώνα για την υπεράσπιση της κυριακάτικης αργίας, ξανάδωσαν το αγωνιστικό «παρών» στους δρόμους, στις απεργιακές περιφρουρήσεις και αποκλεισμούς δίνοντας ουσιαστικό νόημα και πνοή στους αγώνες του παρόντος και του μέλλοντος για την υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων, της ζωής και της αξιοπρέπειάς μας.
Από τις 9.30 το πρωί, πολύ πριν την έναρξη του επίσημου ωραρίου των καταστημάτων προχωρήσαμε σε απεργιακές περιφρουρήσεις σε όλο το μήκος της Ερμού, από το Σύνταγμα μέχρι το Μοναστηράκι, παραμένοντας ως και τις 4.00 το απόγευμα, οπότε και εξασφαλίσαμε ότι κανένα μαγαζί δεν θα άνοιγε με την αποχώρησή μας, όπως και έγινε. Για όλες αυτές τις ώρες τα πανό, τα συνθήματα και οι προκηρύξεις μιλούσαν για τα εργατικά συμφέροντα και την υπεράσπιση της κυριακάτικης αργίας με τρόπο μαζικό, οργανωμένο, αποφασιστικό. Ακόμα και όσα καταστήματα επιχείρησαν να ανοίξουν, έκλεισαν μπροστά στην πίεση που δημιουργούσαν στην εργοδοσία οι μαζικές απεργιακές περιφρουρήσεις και οι παρεμβάσεις μας μέσα και έξω από τους χώρους δουλειάς. Πολλοί και πολλές συνάδελφοι και συναδέλφισσες που αναγκάστηκαν να μπουν στα καταστήματα, επέλεξαν μέσα από την επαφή και το συντονισμό μας ν’ αποχωρήσουν, να κατεβάσουν ρολά και να ενημερώσουν την εργοδοσία για την έκταση των απεργιακών μπλόκων. Σε αρκετές περιπτώσεις, συνάδελφοι και συναδέλφισσες στάθηκαν στο πλάι μας, ενισχύοντάς μας ηθικά και δημιουργώντας ζωηρές συζητήσεις για τα δίκια και τα συμφέροντα των εργαζομένων. Ήδη από νωρίς το μεσημέρι, οι συνάδελφοι που δεν ανέχονταν την υποχρεωτική παραμονή τους σε καφετέριες και παγκάκια (γνωστή και άθλια τακτική των εργοδοτών σε πολλές περιπτώσεις), πίεζαν τους εργοδότες και τους διευθυντάδες τους ώστε να αποδεσμευτούν καταφέρνοντας μικρές αλλά σημαντικές νίκες απέναντι στην ασυδοσία και τον τσαμπουκά των αφεντικών.
Να σημειωθεί ότι οι απεργιακοί αποκλεισμοί επεκτάθηκαν και κάτω από την οδό Αιόλου, σε μια περιοχή οριοθετημένη ως «τουριστική ζώνη» όπου αρκετοί εργοδότες εκμεταλλεύονται την αντεργατική νομοθεσία που επιτρέπει το άνοιγμα των καταστημάτων όλες τις Κυριακές του χρόνου (!). Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι σ’ αυτά ακριβώς τα καταστήματα είναι που βασιλεύει η απληρωσιά, η μαύρη εργασία και η αυθαιρεσία των εργοδοτών. Κάτι που επιβεβαιώθηκε και σ’ αυτήν την περίπτωση, στη συγκεκριμένη περιοχή.
Συνάδελφοι/συναδέλφισσες, ήρθε και πάλι η ώρα ν’ αναγνωρίσουμε και να μετρήσουμε τη συλλογική μας δύναμη! Τα αφεντικά δεν πρόκειται ποτέ να παραδεχτούν την ήττα τους αλλά θα προσπαθήσουν να κρυφτούν πίσω από την άθλια προπαγάνδα τους. Απείλησαν συναδέλφους ότι θα μείνουν απλήρωτοι λόγω των απεργιακών περιφρουρήσεων, παρουσίασαν τους απεργούς και τους διαδηλωτές ως γραφικούς, επικαλέστηκαν ότι έκλεισαν τα μαγαζιά για την «ασφάλεια των εργαζομένων». Ουσιαστικά, έκαναν αυτό που καθημερινά πράττουν μέσα στους χώρους δουλειάς: επιχείρησαν να καλλιεργήσουν τη διχόνοια και τη καχυποψία ανάμεσα στους εργαζόμενους, να φοβίσουν τους συναδέλφους, να μας πείσουν ότι είμαστε αδύναμοι και οι αγώνες μας ανώφελοι.
Η πραγματικότητα διαψεύδει την άθλια προπαγάνδα των αφεντικών: οι αγώνες των εργαζομένων μπορούν και νικάνε! Ήδη το καλοκαίρι του 2014, χάρη και στις ανυποχώρητες κινητοποιήσεις του Συντονιστικού δράσης ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας και τα «απελευθερωμένα» ωράρια στην Ερμού, καταφέραμε να αναστείλουμε την εφαρμογή των «52 εργάσιμων Κυριακών» και να περιορίσουμε τις ορέξεις των εργοδοτών στη νομοθέτηση των 7 και στη συνέχεια 8 εργάσιμων Κυριακών. Από τότε, κάθε εργάσιμη Κυριακή παραμένει αιτία πολέμου για τους εργαζόμενους στο εμπόριο και ευρύτερα για τον κόσμο του αγώνα. Μετά από συνεχείς και δυναμικές κινητοποιήσεις ενάντια στις «λευκές νύχτες» των αφεντικών, μόλις τον περασμένο Φλεβάρη, καταφέραμε μέσα από την άμεση παρέμβασή μας να ακυρώσουμε αντίστοιχη εμπορική φιέστα στη Νέα Σμύρνη. Στις 8 Μάη, μετά από μια πλούσια εμπειρία κινητοποιήσεων, παρεμβάσεων και συζητήσεων με συναδέλφους από την Ερμού, καταφέραμε με τις δικές μας δυνάμεις να οργανώσουμε απεργιακές περιφρουρήσεις σε όλο το μήκος της Ερμού για 7 ολόκληρες ώρες!
Συνάδελφοι/συναδέλφισσες, ενωμένοι μπορούμε να κερδίσουμε τα δίκια μας! Η 8η Μάη και η απεργιακή κινητοποίηση στην Ερμού αφήνει μια πλούσια παρακαταθήκη στον αγώνα για την υπεράσπιση της κυριακάτικης αργίας, στη διεύρυνση και το βάθεμα των εργατικών αντιστάσεων στον κλάδο του εμπορίου και όχι μόνο. Δίνει θάρρος σε πολλούς συναδέλφους και σε πολλές συναδέλφισσες να μιλήσουν ανοιχτά για τα εργατικά συμφέροντα και τα αυτονόητα των εργαζομένων μέσα στους χώρους δουλειάς. Να κερδίσουμε χρόνο και να οργανώσουμε από τώρα, καθημερινά και με υπομονή, τις αντιστάσεις μας ενάντια σε κάθε εργάσιμη Κυριακή, σε κάθε εργοδοτική αυθαιρεσία ή τσαμπουκά. Να οργανώσουμε από τώρα την απεργία στις 17 Ιούλη, επόμενη εργάσιμη Κυριακή σύμφωνα με τον άθλιο νόμο, να οργανώσουμε την αντίστασή μας ενάντια σε κάθε απόπειρα «Λευκής νύχτας».
Μέσα από αυτά τα μικρά αποφασιστικά βήματα, να συντονιστούμε σε κάθε γειτονιά, σε κάθε αλυσίδα, σε κάθε μαγαζί και να διευρύνουμε την άμεση επικοινωνία μας, την αλληλοστήριξή μας, τις συλλογικές μας πρωτοβουλίες. Με την από τα κάτω οργάνωσή μας, την ταξική αλληλεγγύη και τη συλλογική αντίσταση μέσα και έξω από τους χώρους δουλειάς, να πάρουμε πίσω τις κλεμμένες μας Κυριακές, να μπλοκάρουμε την επίθεση στην κοινωνική ασφάλιση και σε όλα τα εργασιακά μας δικαιώματα. Να βάλουμε φραγμό στη συνολική επίθεση κράτους και κεφαλαίου. Να βγούμε μπροστά επιβάλλοντας το δίκιο μας.
Για επικοινωνία με εργαζόμενους/εργαζόμενες  στον κλάδο του εμπορίου:
orthostasia.wordpress.com / orthostasia@yahoo.com, τηλ. 6989.788.562

Συντονιστικό δράσης ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας
και τα «απελευθερωμένα» ωράρια
syntonistikokyriakes.espivblogs.net


Συντονιστικό δράσης ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας και τα «απελευθερωμένα» ωράρια

syntonistikokyriakes.espivblogs.net