Εδώ και ένα μήνα, η εργοδοσία του ομίλου «Η&Μ» έχει προχωρήσει σε ένα μεθοδευμένο όργιο πιέσεων και εκβιασμών προς τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες που εργάζονται στα καταστήματα του ομίλου ώστε να τους αναγκάσει να υπογράψουν με το έτσι-θέλω νέες ατομικές συμβάσεις. Οι νέες ατομικές συμβάσεις που πλασάρει η εργοδοσία του ομίλου «H&M» αξιοποιούν κατά γράμμα τους ισχύοντες αντεργατικούς νόμους, και μετατρέπουν μέρος του μισθού σε επίδομα «εξ ελευθεριότητας του εργοδότη» το οποίο δίνει το τυπικό δικαίωμα στον εργοδότη να το κόψει ανά πάσα στιγμή και χωρίς κανένα πρόσχημα. Ουσιαστικά, η εργοδοσία του «H&M» προβαίνει σε οριζόντια μείωση μισθών εκατοντάδων συναδέλφων και συναδελφισσών μας ενώ στα καταστήματά της βασιλεύουν η μερική απασχόληση και οι μισθοί-ψίχουλα των 4ωρων και 6ωρων δουλειάς. Παράλληλα, στη νέα ατομική σύμβαση, η εργοδοσία επιβάλλει την…«ελευθερία» της να μετακινεί τους εργαζόμενους από κατάστημα σε κατάστημα σε…πανελλαδικό επίπεδο! Την μια μέρα στην Ερμού, δηλαδή, και την άλλη στην Τσιμισκή, αρκεί να το επιβάλλουν οι «επιχειρησιακές ανάγκες της Εταιρείας» και μάλιστα «χωρίς πρόσθετη αποζημίωση» για τον εργαζόμενο. Επιπλέον, στα αιτήματα των εργαζομένων προς την εργοδοσία να τους δοθούν στο χέρι οι παλιές συμβάσεις που τους χρωστά, οι συνάδελφοι-ισσες εισπράττουν την πεισματική άρνηση των ιθυνόντων.

Δεν ξεχνάμε ότι ο πολυεθνικός όμιλος «Η&Μ» πρωταγωνιστεί με άλλους «κολοσσούς τους εμπορίου» στο κυριακάτικο άνοιγμα των καταστημάτων ενώ, πρόσφατα, επιχείρησε να λειτουργήσει τα καταστήματά του και στις 2 Γενάρη, ημέρα κατοχυρωμένης κατ’ έθιμον αργίας για τους χιλιάδες εμποροϋπάλληλους πανελλαδικά.

Καλούμε τους συνάδελφους και τις συναδέλφισσες από τα καταστήματα «H&M» να απαντήσουν συλλογικά στους εκβιασμούς και στα τελεσίγραφα της εργοδοσίας! Να πάρουν τον αγώνα στα χέρια τους και να υπερασπιστούν άμεσα τα δικαιώματα και τα συμφέροντα τους. Οι πλάτες των συναδέλφων και των συναδελφισσών στα «Η&Μ» είναι και δικές μας πλάτες, όλων των εμποροϋπαλλήλων, όλων των εργαζομένων. Μαζί θα μοιραστούμε τις νίκες μας, μαζί και τις ήττες μας.

Να σπάσουμε τον φόβο και την μοιρολατρεία. Να μιλήσουμε ανοιχτά στους χώρους δουλειάς και να οργανωθούμε σε ορατές και αόρατες επιτροπές αγώνα, σε εργατικές συλλογικότητες, στα σωματεία μας.

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ-ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΣΤΟΝ ΚΛΑΔΟ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΙΟΥ

orthostasia.wordpress.com  / orthostasia@yahoo.com


Οι εκμεταλλευόμενοι και οι εκμεταλλευόμενες ζούμε σε κάθε πτυχή της ζωής μας τον ταξικό πόλεμο με κράτος και αφεντικά, ο οποίος εντείνεται στα πλαίσια της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Η αντεργατική επίθεση, η φτωχοποίηση, ο εκφασισμός και ο κοινωνικός αποκλεισμός οξύνονται και επιβάλλονται με λεηλασία και καταστολή. Η πρόσβαση στις βασικές ανάγκες νερό, τροφή, στέγαση, υγεία, παιδεία, ενέργεια, μετακίνηση αποτελεί προνόμιο για τους λίγους και πολυτέλεια για τους προλετάριους.

Διεκδικούμε ελεύθερη πρόσβαση όχι γιατί είμαστε «τζαμπατζήδες», «ανεύθυνοι», «θέλουμε να ζούμε εις βάρος των άλλων» και πολλά άλλα εύηχα και παραπλανητικά, αλλά γιατί ό,τι έχει φτιαχτεί στην κοινωνία, έχει δημιουργηθεί από την εργασία μας και το έχουν ιδιοποιηθεί οι καπιταλιστές. Η χρηματοδότηση όλων των παραπάνω γίνεται μέσω των φόρων και των εισφορών, που σε τελική ανάλυση αποτελούν μερίδιο της κλεμμένης υπεραξίας, δηλαδή μερίδιο της αξίας της εργατικής δύναμης.

Έτσι, για τα αφεντικά έχουμε μειώσεις φορολογίας, σβήσιμο χρεών, διευκολύνσεις κάθε είδους, μειωμένα τιμολόγια στο ρεύμα, ασυδοσία ως προς τα μέτρα ασφαλείας (2.000 εργατικά «ατυχήματα» με 29 εργατικές δολοφονίες το 2016). Για τους προλετάριους, βέβαια, έχουμε ακριβώς τα αντίθετα.

Τα μέσα μαζικής μεταφοράς εμφανίζονται ιστορικά με την εδραίωση του καπιταλισμού, είναι αναπόσπαστα δεμένα με την κερδοφορία του κεφαλαίου και αποτελούν υποχρεωτική επιλογή της μετακίνησης των εργαζόμενων, άνεργων, συνταξιούχων, χαμηλόμισθων, φοιτητών, μαθητών, μεταναστών. Δεν έχουν ως στόχο τη μετακίνηση ή την περιπλάνησή μας έτσι γενικά. Έχουν προορισμό τη μετακίνησή μας ως εργατική δύναμη, τη μεταφορά μας ως καταναλωτών εμπορευμάτων, διασκέδασης, τουρισμού, τη μεταφορά μας στο σχολείο και το πανεπιστήμιο ώστε να αναβαθμίσουμε τη μελλοντική αξία την εργατικής μας δύναμης και κατά συνέπεια τη δυνατότητα μεγιστοποίησης της κερδοφορίας από την εκμετάλλευσή μας.

Σε πολλές περιπτώσεις ταξικών αγώνων, οι εργαζόμενοι διεκδικούσαν το κόστος μεταφοράς τους να βαραίνει τα αφεντικά. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν, ότι η μετακίνηση αφορά την αναπαραγωγή της εργατικής μας δύναμης και το αντίτιμο του εισιτήριου, που όλο και αυξάνεται, λόγω των μικρών αντιστάσεών μας, μειώνει το μισθό μας.

Κάθε χρόνο η αναδιάρθρωση των συγκοινωνιών βασίζεται στη συνεχόμενη αύξηση του εισιτηρίου και τον έλεγχο των επιβατών για την πάταξη της «λαθρεπιβίβασης» με τα τάγματα ελεγκτών – «κεφαλοκυνηγών», όπου με τις πλάτες των ρουφιάνων και της αστυνομίας, τρομοκρατούν και τραμπουκίζουν μέσα στα οχήματα και τους σταθμούς, όσους/ες αρνούνται ή δεν έχουν να πληρώσουν. Η κρατική δολοφονία του Θανάση Καναούτη στις 13/8/13 από τον οδηγό και τον ελεγκτή είναι μία από τις συνέπειες της αναπαραγωγής του συστήματος του ελέγχου και της καταστολής σε όποιον/α αντιστέκεται.

Οι μνημονιακές επιταγές απαιτούν συγκοινωνίες ιδιωτικές με μοναδικό κριτήριο το κέρδος και την επιχειρηματικότητα. Η ένταξη των συγκοινωνιών στο «νέο» υπερταμείο αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας και αποκρατικοποιήσεων θα επιφέρει αύξηση του κόστους επιβίβασης, μείωση των οχημάτων μεταφοράς, κακή συντήρηση, εντατικοποίηση των εργαζόμενων, ανάθεση υπηρεσιών σε εργολάβους με καθεστώς γαλέρας. Η άλλη όψη, βέβαια, του εκσυγχρονισμού, είναι η υποκρισία της φιλανθρωπίας με τη «δωρεάν» μετακίνηση ανέργων (μόνο στην Αθήνα) και αποκλείοντας όσους δεν είναι καταγεγραμμένοι στον ΟΑΕΔ. Επίσης είναι τα έργα βιτρίνας με τις «έξυπνες πινακίδες» στις στάσεις και τις «οθόνες ενημέρωσης» μέσα στα οχήματα. Το ουσιαστικό όμως πρόσωπο της αναδιάρθρωσης των ΜΜΜ είναι το ηλεκτρονικό εισιτήριο με τη χιλιομετρική χρέωση, η ηλεκτρονική κάρτα μετακίνησης με φωτογραφία-ΑΜΚΑ-ΑΦΜ, οι μπάρες, τα τουρνικέ, οι κάμερες μέσα στα οχήματα και τους σταθμούς, η επιτήρηση και ο έλεγχος στις εισόδους και εξόδους των σταθμών.

Το προσωπικό φακέλωμα των επιβατών, ο έλεγχος και η καταστολή στοχεύουν στο χτύπημα των ακηδεμόνευτων αγώνων και των αντιστάσεων που έχουν δοθεί. Στις πολύμορφες ατομικές και συλλογικές αντιστάσεις που αψήφισαν τα πρόστιμα, τους ελεγκτές και την υποταγή. Στους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες τους οποίους προσπαθούν με όλα τα μέσα να αποδυναμώσουν και να ακυρώσουν.

Στο συνεχόμενο καθεστώς της υποτίμησης της ζωής μας, της υποταγής και της καταστολής να μην γίνουμε αναλώσιμοι και αόρατοι. Ο αγώνας για ελεύθερες μετακινήσεις είναι μέρος του συνολικότερου κοινωνικού και ταξικού αγώνα και οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες θα πρέπει να διαλέξουν με ποιο στρατόπεδο θα πάνε.

Απέναντι στην κλιμάκωση της επίθεσης που δεχόμαστε, να απαντήσουμε με την όξυνση των παρεμβάσεών μας, υπερασπίζοντας τα δικά μας συμφέροντα και τις δικές μας ανάγκες. Έχοντας παρακαταθήκη τους αγώνες που δόθηκαν, να οργανώσουμε τις μορφές δράσης μας με ενημέρωση, στόχευση, επιμονή και αποτελεσματικότητα, ενισχύοντας τις εστίες αντιστάσεις σε κάθε γειτονιά, χώρο δουλειάς, σχολειό και σχολή.

Δημιουργούμε κοινότητες αγώνα για μια κοινωνία αντίστασης, αλληλεγγύης, ισότητας και ελευθερίας χωρίς εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους.

Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου

Δεκέμβρης 2016


ΣΥΒΧΨΑ :: Συνεχίζουμε και δυναμώνουμε τον αγώνα μας ενάντια στην καταστολή, την ποινικοποίηση και την κατατρομοκράτηση των εργατικών αγώνων και της συνδικαλιστικής δράσης. Η ανακοίνωση του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων του κλάδου του επισιτισμού: Ο ΤΑΞΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ Παρασκευή 17/3, 6μμ, πλ. Μερκούρη – Πετράλωνα :: Μικροφωνική Πεμπτη 23/3, 7μμ, ΑΣΟΕΕ […]

via Αλληλεγγύη στα μέλη του ΣΣΜ που δικάζονται για τη συνδικαλιστική δράση τους | εκδηλώσεις & συγκεντρώσεις αλληλεγγύης | Ψήφισμα συμπαράστασης ΣΥΒΧΨΑ — Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής


Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου//ΣΒΕΟΔ.

Αθήνα, Φλεβάρης 2017.

http://www.sveod.gr // info@sveod.gr/// Τηλ. επικοινωνίας 6946747244

Την Τρίτη 14 Φλεβάρη του 2017 ο συνάδελφος Παναγιώτης Βρέτταρος, πατέρας δύο παιδιών, εργαζόμενος από το 2001 στη SPEEDEX, έχασε τη ζωή του στο δρόμο.

Άφησε την τελευταία του πνοή στη Λ. Βουλιαγμένης εκτελώντας δρομολόγιο για λογαριασμό της Εurobank τα τελευταία χρόνια.

Ο θάνατος του Παναγιώτη είναι μια ακόμη απώλεια της τάξης μας, ένα ακόμη θύμα του λυσσσαλέου ταξικού πολέμου που έχουν κηρύξει εναντίον μας οι εργοδότες και οι πάσης φύσεως διαχειριστές της πολιτικής εξουσίας. Πολλοί, παρασυρμένοι από τη δύναμη της συνήθειας ίσως πουν πως φταίει «η κακιά στιγμή», πως «ήταν γραφτό».Ξέρουμε πως στη SPEEDEX όπως και στη πλειοψηφία του κλάδου τα Μέσα Ατομικής Προστασίας (Μ.Α.Π) είναι ανύπαρκτα. Πως για τους εργοδότες δεν αποτελούν μέτρο πρόληψης ατυχημάτων και υποχρέωσή τους αλλά επιβάρυνση του κόστους εργασίας. Κι όταν λέμε Μ.Α.Π δεν εννοούμε τις πάσης φύσεως επιδοματικές πολιτικές του τσιρότου αλλά κράνος, προστασία λαιμού, γάντια, μπουφάν, παντελόνι και μπότες μηχανής απο την πρωτη μερα εργασιαs με τις ανάλογες προδιαγραφές, που θα πρέπει να τηρούνται.

Επίσης, ξέρουμε πως στον κλάδο μας, τα περισσότερα δίκυκλα δεν είναι εταιρικά και πως η συντήρησή τους δεν γίνεται σύμφωνα με τις προδιαγραφές του κατασκευαστή. Ξέρουμε πως με το κόστος ζωής που συνεχώς αυξάνει, κόβουμε απο παντού, ακόμη κι από τα σέρβις που επί της ουσίας πληρώνουμε οι ίδιοι.

Ξέρουμε πως στη SPEEDEX όπως και στη πλειοψηφία του κλάδου, η αναδιάρθρωση που θα φέρει την πολυπόθητη «ανάπτυξη» (των τραπεζικών τους λογαριασμών) πάει χέρι χέρι με την δική μας εντατικοποίηση και ελαστικοποίηση.

Είναι γνωστό πως στα καταστήματα της SPEEDEX η μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, οι 10 και 12 ώρες απασχόληση χωρίς να καταβάλονται οι υπερωρίες, οι καθυστερήσεις στην μισθοδοσία, τα απλήρωτα Σάββατα, οι μισθοί φιλοδώρημα των 500 – 600 ευρώ τείνουν να γίνουν καθεστώς. Ταυτόχρονα το σκηνικό συμπληρώνει η απαράδεκτη πραγματικότητα της ενοικιαζόμενης εργασίας, ειδικά στο κέντρο διαλογής (hub) της μητρικής εταιρίας.

Όμως, ξέρουμε πως και στη SPEEDEX, η απειλή της απόλυσης και ο φόβος της ανεργίας, μας έχουν κλείσει στο καβούκι μας εγκλωβισμένους στη λογική του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Όλο και περισσότεροι κοιτάμε τη «πάρτη μας» και γυρνάμε τη πλάτη στους αγώνες, στις διεκδικήσεις στην ορθολογική αντιμετώπιση της πραγματικότητας, στον ίδιο μας τον εαυτό. Κι όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις αναπόφευκτες συνέπειες, επικαλούμαστε κάποιες αόριστες «ανώτερες» δυνάμεις και όχι τις δικές μας. Άσε, που παγιδευμένοι μέσα στην ψευδαίσθηση του άτρωτου, θεωρούμε πως το μοιραίο έχει πάντα ραντεβού με τον «άλλο».

Δεχόμαστε άλλοτε αδιαμαρτύρητα κι άλλοτε χλιαρά να μας αυξάνουν τις υποχρεώσεις και να μας μειώνουν τα δικαιώματα. Εργαζόμαστε χωρίς νόρμα στη παραγωγή. Χιλιάδες ταχυμεταφορείς τρέχουμε σαν αφιονισμένοι πέρα και πάνω από τις δυνάμεις μας. Οι εργοδότες ζητάνε όλο και περισσότερες παραδόσεις, όλο και περισσότερες παραλαβές, μεγαλύτερα φορτία, μεγαλύτερα βάρη, μεγαλύτερες ταχύτητες. Αδιαφορούν για το αν βρέχει, για τις οποιεσδήποτε συνθήκες επικρατούν στο δρόμο, για την έλλειψη οδικής συμπεριφοράς, για τις κακοτεχνίες και την επικινδυνότητα του οδοστρώματος. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η μέγιστη απόδοση στο λιγότερο χρόνο. Κι όταν κάποιος από μας «φύγει» μας αντικαθιστούν σαν ανταλλακτικά και πασπαλίζουν με κροκοδείλια δάκρυα την απώλεια. Τέλος, ξέρουμε πως ο καθένας απο μας έχει γλιτώσει την τελευταία στιγμή από μια πιθανή πτώση, απο μια πιθανή σύγκρουση. Απο μια πιθανή μοιραία εξέλιξη. Ξέρουμε τι σημαίνει πίεση, άγχος, αγωνία για το αύριο. Είναι η πραγματικότητά μας. Μια πραγματικότητα που πρέπει πάση θυσία να αλλάξουμε. Με αυτοοργάνωση, ξεκάθαρη στόχευση, μακριά από λογικές ανάθεσης. Εμείς, με τα δικά μας χέρια θα αλλάξουμε τις τύχες μας και κανείς δεν πρόκειται να μας χαριστεί. Για να μην συνεχίσουμε να χάνουμε τα αδέρφια μας στο δρόμο.

Καλό ταξίδι, Παναγιώτη.

Υ.Γ. Ως σωματείο θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε στενά την εξέλιξη της υπόθεσης, προκειμένου να θωρακιστεί η οικογένεια του εκλιπόντος και ευελπιστούμε πως η εταιρεία, το επιχειρησιακό σωματείο και οι ασφαλιστικοί φορείς, δημόσιοι και ιδιωτικοί, θα πράξουν τα δέοντα.

Άλλος ένας τυχαίος Θάνατος ενός συνάδελφου,

του Γεράσιμου Σταμίρη εργαζόμενου στην SPEEDEX.

Το «μακρινό» 2012, την Κυριακή 27 Μαΐου, ο συνάδελφος Γεράσιμος Σταμίρης πέθανε από ανακοπή καρδιάς. Δεν κατάφερε να αντέξει την πίεση που του άσκησε η SPEEDEX, και συγκεκριμένα ο τότε υπεύθυνος ασφάλειας Δ. Τσώτας και ο τότε οικονομικός διευθυντής Π. Γιαννίκης. Τα παραπάνω στελέχη, με ύφος ανακριτή, πίεζαν τον συνάδελφο να αποχωρήσει οικιοθελώς από την

SPEEDEX, σε διαφορετική περίπτωση, ανάφεραν πως η εταιρεία θα του ασκήσει ποινική δίωξη για την απώλεια των φάκελων. Αφορμή για αυτές τις «φιλικές κουβέντες» στάθηκε το γεγονός της απώλειας 3 φακέλων της alpha bank, πριν από μερικές μέρες. Λεπτομέρεια αποτελεί πως η εταιρεία γνώριζε πως είχε προβλήματα στην υγεία του μιας και του είχε χορηγήσει ένα μήνα αναρρωτική άδεια… Για την ιστορία, ο «ένοχος» βρέθηκε στο πρόσωπο του Δ. Τσώτα, όπου και καρατομήθηκε, ενώ η πολιτική της SPEEDEX – όπως περιγράφεται παραπάνω- παρέμεινε στο απυρόβλητο.


Έρχεται. Όσο οι μέρες περνάνε το όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Επιτέλους, το ηλεκτρονικό εισιτήριο θα εφαρμοστεί. Κάπως έτσι παρουσιάζεται η κατάσταση από κρατικούς φορείς, ΜΜΕ, τις διοικήσεις ΟΑΣΑ,ΣΤΑΣΥ και ΟΣΥ αλλά και από συνδικαλιστές ή ακόμα και εργαζόμενους στις συγκοινωνίες.

Μήπως όμως τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά; Το ζήτημα της εφαρμογής του ηλεκτρονικού εισιτηρίου σε συνδυασμό με τη δημιουργία ενός κλειστού συστήματος συγκοινωνιών αποτελούν από μόνα τους εξαιρετικής σημασίας γεγονότα και πρελούδιο των αλλαγών που έρχονται στο σύνολο των μέσων μαζική μεταφοράς.

Ας προσπαθήσουμε να βάλουμε σε μια σειρά τις σκέψεις μας γιατί αυτό το μέτρο – ηλεκτρονικό εισιτήριο και κλειστό σύστημα – δεν πρέπει να εφαρμοστεί. Καταρχάς και σε απόλυτα πρακτικό επίπεδο θα πρέπει να τονιστεί ότι οι σταθμοί του Μετρό, έχουν κατασκευαστεί με τέτοιο τρόπο ώστε βάση του σχεδιασμού που είχε γίνει εξ αρχής, δεν θα μπορούσε εκ των υστέρων να μετατραπεί σε κλειστό σύστημα. Δεν το ευνοει η διάταξη και ο προσανατολισμός των προσβάσεων καί των διόδων. Τα θέματα ασφαλείας που ανακύπτουν προσπερνιούνται και ορισμένες φορές αποσιωπούνται με χαρακτηριστική ευκολία.

Σε ότι αφορά τους εργαζομένους στις συγκοινωνίες τα προβλήματα λειτουργούν αθροιστικά. Επομένως δεν θα έχουμε να διαχειριστούμε μόνο τα προβλήματα που θα αντιμετωπίζουν οι επιβάτες αλλά καλούμαστε να βρούμε τις λύσεις στις ασάφειες και τις δυσλειτουργίες που ήδη παρουσιάζονται στην εφαρμογή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου. Ενδεικτικά μπορούν να ανεφερθούν η χρονοβόρα διαδικασία έκδοσης του ηλεκτρονικού εισιτηρίου ή ο απομαγνητισμός και επομένως η μη λειτουργία του χωρίς καν να έχει χρησιμοποιηθεί. Επίσης παραμένει άγνωστο εάν οι επιβάτες θα διπλοχρεώνονται εφόσον βγαίνουν από το κλειστό σύστημα παρόλο που δεν έχουν ξεπεράσει το χρονικό διάστημα που προβλέπεται. Ενώ ταυτόγχρονα ήδη οι νέες θέσεις που σχεδιάζονται χαρακτηρίζονται από την ασάφεια όσον αφορά τις αρμοδιότητες των εργαζομένων ενώ δεν υπάρχει καμία αναφορά στα δικαιώματα μας. Πολυεργαλεία που δεν θα φέρνουμε αντιρήσσεις.

Οι εργασιακές συνθήκες που αντιμετωπίζουμε δυσχεραίνουν διαρκώς. Μείωση των μισθών, εντατικοποίηση της εργασίας, αδυναμία να πάρουμε άδειες, μείωση προσωπικού, πολυειδικότητες κ.α συνθέτουν ένα σκηνικό όπου το ηλεκτρονικό εισιτήριο έρχεται ως επιστέγασμα στη δημιουργία των απαραίτητων όρων προκειμένου, συνολικά ή κατά υπηρεσία, η λειτουργία των ΜΜΜ να ανήκει σε επιχειρήσεις και να υπηρετεί ευρύτερα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.

Η αύξηση της τιμής από τις αρχές του 2016 ήταν μόνο ένα μικρό βήμα προς την ιδιωτικοποίηση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς. Οι εξαγγελίες υπουργείου και διοικήσεων δείχνουν με ευκρίνεια την “αξιοποίηση” που ευαγγελίζονται οι κυβερνώντες. Η τοποθέτηση μπαρών, οι κάμερες σε λεωφορεία και τρένα, η λειτουργία του ηλεκτρονικού εισιτηρίου κ.α στοχεύουν να καταστήσουν τα μέσα μαζικής μεταφοράς μια ακόμα συμφέρουσα επένδυση εντασσόμενη στο γενικότερο ξεπούλημα. Θεωρεί κανείς τυχαίο ότι για την τοποθέτηση των μπαρών στους σταθμούς, για το ηλεκτρονικό εισιτηρίο συνολικά αλλά και για την εκπαίδευση των εργαζομένων υπεύθυνη είναι η LG και όχι η ΣΤΑΣΥ ή κάποιος άλλος φορέας του δημοσίου; Όλα αυτά προεικονίζουν την εφαρμογή ΣΔΙΤ και για την κατασκευή των νέων γραμμών ή επεκτάσεων προκειμένου η είσοδος των ιδιωτών στις συγκοινωνίες να είναι απλώς η λογική συνέχεια μιας ήδη διαμορφωμένης συνθήκης.

Σε όλη αυτή την κατάσταση, η εκκωφαντική σιωπή των σωματείων σχετικά με το ηλεκτρονικό εισιτήριο και το κλειστό σύστημα δεν είναι τυχαία. Η ύπαρξη άρθρου στη συλλογική σύμβαση μεταξύ εργαζομένων στη ΣΤΑΣΥ και της διοίκησης, που συνδέει πιθανές αυξήσεις στους μισθούς με τα έσοδα από το ηλεκτρονικό εισιτήριο πέτυχε τους στόχους της. Μέσα από ανάλογου περιεχομένου άρθρα σε συλλογικές συμβάσεις επιχειρείται να συνδεθεί ο μισθός μας με τα έσοδα της εταιρείας. Να κάνει εμάς υπερασπιστές των εσόδων της, να κυνηγάμε όσους δεν ακυρώνουν εισιτήριο, να προστατεύσουμε τις μπάρες από όσους αγωνίζονται ενάντια στον ελεγχο και την εμπορευματοποίηση των ΜΜΜ, να καταστούμε εμείς, οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες αυτόκλητοι υπερασπιστές και συνένοχοι στους σχεδιασμούς κράτους και αφεντικών.

Πιο συγκεκριμένα η εφαρμογή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου και του κλειστού δικτύου θα έχει σαν αποτέλεσμα μια συνθήκη οργουελλικού τύπου. Πλήρης καταγραφή και έλεγχο στις μετακινήσεις εκατομμυρίων ανθρώπων. Με βάση τα στοιχεία που θα καταχωρούνται θα καταγράφεται το που και το πότε πήγε ο οποσδήποτε χρησιμοποιεί τα μέσα. Θα δημιουργηθεί μια σιδερόφρακτη περικύκλωση κάθε ψἠγματος κοινωνικου αγαθου. Ο επιδεικτικός αποκλεισμός των πληβείων ώστε οι μισόπτωχοι που έχουν δυνατότητα πρόσβασης να αισθάνονται και “προνομιούχοι”. Ἁποστειρωμένοι” συγκοινωνιακοί χωροι, οπου κυκλοφορουν υποταγμένα και καταγεγραμμένα ρομποτάκια σέ αυστηρά προκαθορισμένες ροές, ενα ανά 3 δευτερόλεπτα. Αλλο ενα ορόσημο στό σφίξιμο του εφιαλτικου “Οργουελλικου” κλοιού.

Ο αγώνας ενάντια στο ηλεκτρονικό εισιτήριο και την εμπορευματοποιήση των ΜΜΜ αποτελεί κομμάτι του συνολικού αιτήματος για ελεύθερη μετακίνηση. Εδώ και αρκετά χρόνια το αίτημα για ελεύθερη μετακίνηση αποτελεί το σημείο συνάντησης των αγωνιζόμενων τμήματων της κοινωνίας. Ένα αίτημα που βρίσκει αποδοχή και δημιουργεί ενόχληση στους από τα πάνω, γιατί έρχεται να εκφράσει την πραγματική και επιτακτική ανάγκη ενός πολύ μεγάλου κομματιού των εκμεταλλευόμενων. Σε αυτό το αίτημα δεν μπορούμε παρά να είμαστε όχι απλά αλληλέγγυοι αλλά ουσιαστικοί υποστηρικτές. Μόνο έτσι τα σωματεία μπορούν να συνδεθούν με άλλους εργασιακούς χώρους, με τον μεμονωμένο εργαζόμενο και άνεργο, με τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, με όλους όσους βρισκόμαστε στην ίδια πλευρά του κοινωνικού και ταξικού πολέμου.

ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ – ΟΛΕΣ

Ταξικό Μέτωπο

Πρωτοβουλία εργαζομένων στις Συγκοινωνίες

taxikometopo.wordpress.com

taxikometopo@espiv.net


Μετά την γενικευμένη ευφορία και τα επινίκια για την υπογραφή της ΣΣΕ, ακολούθησαν οι ανακοινώσεις σχετικά με την ομιλοποίηση με τον ΟΑΣΑ και τους κινδύνους που αυτή κρύβει. Αν μη τι άλλο στις εποχές που ζούμε οφείλουμε να είμαστε υποψιασμένοι και ψύχραιμοι. Ούτε η υπογραφή της ΣΣΕ μας εξασφάλισε κάποια ασυλία, ούτε το ζήτημα του ΟΑΣΑ ήταν κεραυνός εν αιθρία. Η δημιουργία ενός ομίλου υπό την διεύθυνση του ΟΑΣΑ επιχειρείται να χαρακτηρισθεί σαν “εξορθολογισμός”, άλλωστε όλα τα μνημονιακά μέτρα έχουν και αυτά βαφτισθεί ως εξορθολογισμός. Από την μεριά μας θεωρούμε ότι όλη αυτή η διαδικασία, αν ληφθούν υπ’ όψιν και οι αναδιαρθρώσεις του παρελθόντος αναδεικνύουν το γεγονός ότι δεν υπάρχει ένα συμπαγές επιχειρησιακό πλάνο ακόμα και με όρους τεχνοκρατικούς για τις συγκοινωνίες. Το μόνο που υπάρχει ως κατεύθυνση είναι ο περιορισμός του κόστους με οποιοδήποτε τρόπο. Έτσι λοιπόν μια δομή υπό τον ΟΑΣΑ στοχεύει στη δημιουργία μιας κεντρικής διοίκησης ως πυρήνα η οποία θα έχει την δυνατότητα να διαχειριστεί το σύνολο του συγκοινωνιακού έργου και των υποδομών. Μια τεχνοκρατική διοίκηση τέτοιου είδους θα έχει την δυνατότητα να διαχειριστεί κατά περίπτωση τις δομές της λειτουργίας, της συντήρησης κλπ, παραχωρώντας σε εργολάβους είτε ολόκληρα τμήματα είτε σε συνεργασία με αυτούς (βλ. ηλεκτρονικό εισιτήριο).

Η μέχρι στιγμής αντιμετώπιση της κατάστασης από τα σωματεία δημιουργεί πολλά ερωτηματικά και έχει πολλά σκοτεινά σημεία. Ειδικότερα οι απεργίες που προκηρύχτηκαν τις προηγούμενες μέρες εκτός της από τα πάνω προκήρυξης, δίχως ενημέρωση, δίχως συζήτηση μεταξύ των εργαζομένων, δίχως τα αυτονόητα βήματα που θα έπρεπε να ακολουθήσει ένα σωματείο, φέρουν και τα ανεκδιήγητα επιχειρήματα υπεράσπισης της εταιρείας. Ούτε συνέταιροι είμαστε, ούτε μέτοχοι της εταιρείας. Επιπλέον ο νόμος του 2011 και η παράγραφος της οποίας η ενεργοποίηση έφερε αυτήν την δράση των σωματείων είναι γνωστός 6 χρόνια τώρα. Τότε όσοι επισήμαναν τους κινδύνους και καλούσαν σε αγώνα μέχρι τέλους ενάντια στην εφαρμογή του νόμου θεωρούνταν γραφικοί. Ένας νόμος που εκτός της εμπορικής εκμετάλλευσης αναφέρει και άλλα κομμάτια πχ μισθοδοσία. Χαρακτηριστικό το άρθρο 7 που λέει η ανάθεση σε τρίτους παντός είδους προμηθειών, υπηρεσιών και έργων που εκτελούνται από τις Εταιρίες του Ομίλου ΟΑΣΑ, όπως ενδεικτικώς της εκμετάλλευσης και αξιοποίησης των χώρων και μέσων αρμοδιότητάς τους για διαφημιστικές προβολές, των λογιστικών υπηρεσιών συμπεριλαμβανόμενων των υπηρεσιών έκδοσης και διαχείρισης εισιτηρίων, και των νομικών υπηρεσιών.

Όλα αυτά είναι γνωστά. Το λιγότερο που θα μπορούσε να κάνει το ΔΣ του Σωματείου είναι μετά την «προειδοποιητική» στάση να καλέσει ΑΜΕΣΑ Γενική Συνέλευση. Δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό ότι τα διοικητικά συμβούλια των σωματείων έχουν πρόσβαση σε πληροφορίες και λαμβάνουν τις αποφάσεις χωρίς πρώτα να έχει προηγηθεί συνέλευση. Γενική Συνέλευση όμως με αποφάσεις των εργαζομένων και όχι για μια ακόμα φορά εξουσιοδότηση εν λευκώ. Δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι οι απεργίες μας αποτελούν ένα “χαρτί” σε ένα παζάρι μεταξύ διοίκησης και σωματείων από τη μια και υπουργείου από την άλλη για το ποιος θα βγει κερδισμένος και θα έχει το πάνω χέρι στη νέα κατάσταση.

Θεωρούμε καθήκον τη συμμετοχή στις απεργίες, ακόμα και όταν το πλαίσιο που τίθεται δεν μας εκφράζει όσο θα θέλαμε. Για αυτό και επιδιώκουμε να κάνουμε ξεκάθαρο το δικό μας σκεπτικό, τις δικές μας ανησυχίες και προτάσεις. Εδώ όμως τίθεται το ζήτημα: τι συνδικαλισμό θέλουμε; Με τι όρους θα αναλάβουμε δράση; Δεν θα βαρεθούμε να το λέμε. Η δομή και η λειτουργία του σωματείου πρέπει να είναι σε μια λογική σωματείου βάσης μακριά από λογικές διευθυντηρίων και ειδικών. Στην αντίληψη μας για τον συνδικαλισμό δεν χωρούν λογικές ανάθεσης και αδιαφορίας.

Δεν αρκεί μια ανακοίνωση με ημερομηνίες απεργιών. Χρειάζονται δράσεις, συνελεύσεις και ζυμώσεις ώστε να ριζοσπαστικοποιηθούμε μέσα από την πράξη.

Ταξικό Μέτωπο

Πρωτοβουλία εργαζομένων στις Συγκοινωνίες

taxikometopo.wordpress.com

taxikometopo@espiv.net