Η 7η Οκτωβρίου αποφασίστηκε ως η μέρα έκδοσης της απόφασης για τη δίκη της Χ.Α. Εφτά χρόνια πριν, το τάγμα εφόδου που είχε στήσει η Χ.Α. στη Νίκαια, δολοφονούσε τον αντιφασίστα και μουσικό Παύλο Φύσσα. Μια δολοφονία που ανάγκασε τον κρατικό μηχανισμό να προχωρήσει στις συλλήψεις μελών και ηγετικών στελεχών της φασιστικής οργάνωσης. 

Μία οργάνωση, γνωστή για την παρακρατική και δολοφονική της δράση με επιθέσεις σε αγωνιστές, αναρχικούς και κομμουνιστές, σε μετανάστες και περιθωριοποιημένους. Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, η δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν, η δολοφονική επίθεση στους Αιγύπτιους αλιεργάτες, στο αναρχικό – αντιεξουσιαστικό στέκι αντίπνοια, στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ και στελέχη του ΚΚΕ στο Πέραμα είναι μια ελάχιστη αναφορά στις επιθέσεις που έχουν πραγματοποιήσει τα τελευταία 25 χρόνια. 

Όσο κι αν για πολλά χρόνια πολιτικοί και αστυνομία έκαναν τα στραβά μάτια ή συνεργάζονταν μαζί τους, όσο κι αν τα ΜΜΕ έκαναν ότι μπορούσαν για να τους παρουσιάσουν ως κάτι “διαφορετικό”, κάτι “ανώδυνο”, κάτι “εξωτικό” που θα μπορούσε κι αυτό να βρει τη θέση του στη Βουλή και να νομιμοποιηθεί κοινωνικά, η αλήθεια για το ποιόν τους, τα βαμμένα με αίμα χέρια τους, η φασιστική ιδεολογία τους, ο μισανθρωπισμός τους δεν μπορούσε να μείνει για πολύ στο σκοτάδι. 

Η δίκη αυτή και το αποτέλεσμα της αφορά τον κάθε ένα από εμάς, τον κάθε άνθρωπο, τον κάθε εργαζόμενο γιατί ο φασισμός όχι μόνο είναι επικίνδυνος αλλά η ανοχή προς αυτόν αποτελεί το ισχυρότερο όπλο του ενάντια σε όλους μας. Η κατάπτυστη πρόταση της εισαγγελέως η οποία ζήτησε την απαλλαγή όλων των κατηγορουμένων πέραν του καθ’ ομολογία δολοφόνου Ρουπακιά, με το σκεπτικό ότι έδρασε μόνος, αγνοώντας τις μαρτυρίες ότι ήταν οργανωμένη επίθεση από μια ολόκληρη ομάδα φασιστών με σχέδιο κατ’ εντολή της ηγεσίας, ο κυνικός τρόπος απαλλαγής της οργάνωσης για τη δολοφονικής της δράσης καταδεικνύει τη σταθερή σχέση φασιστών και κράτους και δίνει το έναυσμα σε όλα αυτά τα κατακάθια να συνεχίσουν τη δράση τους. 

Οι φασίστες είναι πάντα απέναντι στον κόσμο της εργασίας, δεν είναι τυχαίο ότι πέρα από τις ρατσιστικές επιθέσεις και δολοφονίες οι φασίστες είχαν σχέδιο να χτυπήσουν τον συνδικαλισμό στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη και να στηρίξουν το εφοπλιστικό κεφάλαιο. Οι φασίστες είναι πρόθυμα παρακρατικά σκυλιά των αφεντικών και παρότι παρουσιάζονται σαν αντισυστημικοί αποτελούν στην πραγματικότητα το έσχατο ανάχωμα του συστήματος. Δεν είναι τυχαίο ότι το κράτος στην Ελλάδα στελεχώθηκε από τους νικητές του εμφυλίου που σε ένα μεγάλο βαθμό ήταν όσοι συνεργάστηκαν με τους ναζί και είναι αυτοί που ακόμα και σήμερα έχουν ισχυρούς θύλακες στα σώματα ασφαλείας, στο δικαστικό σώμα αλλά και στο βαθύ κράτος γενικότερα. 

Για αυτό τον λόγο δεν έχουμε ψευδαισθήσεις, μια ενδεχόμενη καταδίκη στο δικαστήριο δεν είναι το τέλος και θα είναι άνευ αντικρίσματος εάν δεν υπάρχει διαρκής επαγρύπνηση για να μην υπάρχει φασιστικός και εθνικιστικός λόγος πουθενά. Οι νίκες απέναντι στον φασισμό δίνονται πάντα στο δρόμο, στις γειτονιές, στους χώρους εργασίας. 

Ας δούμε όμως και γύρω μας, στον εργασιακό μας χώρο, στην καθημερινότητα μας, ποιοι είναι οι φασίστες. Αποσπασμένοι σε πολιτικά γραφεία, βολεμένοι όσον αφορά βάρδιες και όγκο δουλειάς, οι ρουφιάνοι των προϊσταμένων. Εκτός ελαχίστων περιπτώσεων, που δεν αποτελούν κάτι παραπάνω από παράδοξο, θα τους δούμε να επιτίθενται στον πιο αδύναμο, είναι οι θρασύδειλοι που γλείφουν το αφεντικό και αποτελούν τον πρόθυμο λακέ και μπράβο. Είναι αυτοί που κατηγορούν κάποιον άλλο, τον ξένο, τον φτωχό, τον αδύναμο και πάντα στηρίζουν την εργοδοσία. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η ΧΑ άρχισε να δυναμώνει ταυτόχρονα με την επίθεση στα εργατικά δικαιώματα με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης.  

Με αφορμή την ανακοίνωση της απόφασης του δικαστηρίου στις 7 Οκτωβρίου 2020 είναι καθήκον του κόσμου της εργασίας, είναι ζήτημα αξιοπρέπειας των συνδικαλιστικών φορέων να πάρουν θέση απέναντι στους φασίστες της Χρυσής Αυγής. Σε αυτή την διαμάχη δεν χωρούν ναι μεν αλλά, η σιωπή είναι καταδικαστέα. Η ΧΑ είναι εγκληματική οργάνωση, ο κόσμος της εργασίας πρέπει να πολεμήσει με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο τον φασισμό.  

Να απομονώσουμε σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας το φασισμό, να βάλουμε μπροστά την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων. Να αντισταθούμε στο μίσος και τον φόβο που θέλουν να επιβάλουν. Οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι, οι ντόπιοι και οι μετανάστες, σε όποια χώρα κι αν ζούμε, όποια γλώσσα κι αν μιλάμε, σε όποια θρησκεία κι αν πιστεύουμε, δεν έχουμε τίποτε να χωρίσουμε. Αντίθετα μας ενώνουν οι κοινές ανάγκες και τα κοινά προβλήματα. 

 

Συγκέντρωση, Τετάρτη 7 Οκτώβρη 10:00 στο Εφετείο Αθηνών 

 

Ταξικό Μέτωπο – Πρωτοβουλία Εργαζομένων στις Συγκοινωνίες 

taxikometopo@espiv.net | taxikometopo.wordpress.com


Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δε θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων

Τάσος Λειβαδίτης – Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Ενάντια στον πόλεμο και τον εθνικισμό, διεθνιστική και ταξική αλληλεγγύη

Τα τελευταία χρόνια ο κυρίαρχος πολιτικός λόγος, από τη βουλή και τις δηλώσεις πολιτικών μέχρι τα ΜΜΕ και τα social media, προωθεί συνειδητά και σταθερά μία φιλοπόλεμη και επιθετική ρητορική σχετικά με τα συμφέροντα που διακυβεύονται στο Αιγαίο. Η συμφωνίες για τις ΑΟΖ έχουν γίνει το αφήγημα προώθησης του εθνικισμού. Κόμματα της Δεξιάς και της Αριστεράς συμφωνούν για την ανάγκη αντιμετώπισης της τουρκικής επιθετικότητας.

Για άλλη μία φορά ο εθνικισμός αποτελεί το βασικό εργαλείο αποπροσανατολισμού των εκμεταλλευόμενων από τους πραγματικούς τους εχθρούς και συστράτευσής τους στα συμφέροντα κρατών και αφεντικών. Κάθε τόσο και λιγάκι -ιδίως από το 1974- βιώνουμε την αναζωπύρωση διαφόρων Ελληνοτουρκικών κρίσεων, πού επικοινωνιακά τουλάχιστον προσεγγίζουν ως και το επίπεδο της επικείμενης συρράξεως. Τα κυρίαρχα Μ.Μ.Ε. «ντύνονται στα χακί» σαν τον Καμμένο πού κατά τα άλλα λοιδορούν, αρχίζουν να παρελαύνουν από τα μικρόφωνα διάφοροι εθνοκάπηλοι «ειδήμονες», «αναλυτές», «διεθνολόγοι», απόστρατοι και το κακό συναπάντημα.

Με μεγάλη ευκολία πλέον δημοσιεύονται ειδήσεις που μιλάνε για στρατιωτικές ασκήσεις, αντιπαραθέσεις, εμπλοκές. Η αίσθηση του πολέμου γίνεται όλο και πιο οικεία, όλο και πιο κοντινή. Όλοι όσοι φαντασιώνονται πολέμους, τανκς να προελαύνουν, ναυμαχίες και αερομαχίες, όλοι όσοι κλείνουν τα μάτια στη βία των αφεντικών και του κράτους θα πρέπει να θυμούνται καλά ότι ο πόλεμος που μας πλησιάζει δεν υπόσχεται τίποτε λιγότερο από νεκρούς. Ο πατέρας τους, ο γιος, ο αδερφός, ο φίλος θα είναι ανάμεσα στους νεκρούς. Οι πόλεις και τα χωριά τους θα είναι αυτά που θα καταστραφούν.

Στους πολέμους των καπιταλιστών είμαστε όλοι χαμένοι, δεν υπάρχουν νικητές. Ας δούμε τους πρόσφυγες που έχουν έρθει στην Ελλάδα. Ας τους παρατηρήσουμε, ας τους ακούσουμε, ας τους μιλήσουμε, για να θυμηθούμε αυτά που φαίνεται να έχουμε ξεχάσει. Να θυμηθούμε τη δυστυχία, τη φτώχεια και την εξαθλίωση που φέρνει ο πόλεμος. Η παγκόσμια εργατιά δεν έχει απολύτως τίποτε να κερδίσει από τους διακρατικούς πολέμους, παρά μόνο να δει την ανισοκατανομή πλούτου να οξύνεται. Δεν υπάρχει καμία ενότητα μεταξύ καταπιεσμένων και εκμεταλλευτών. Είναι εγκληματικό σφάλμα να αποδυναμώνονται και να απονευρώνονται οι ταξικοί αγώνες στο όνομα της “εθνικής ενότητας”.

Απέναντι στα οικονομικά συμφέροντα και τους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς και ανταγωνισμούς, απέναντι στον εθνικιστικό και πολεμικό παροξυσμό, οι εργαζόμενοι θα πρέπει να αντιληφθούν ότι τα συμφέροντά μας και οι ανάγκες δεν συμβαδίζουν με τα συμφέροντα και τους σχεδιασμούς των κρατών και των αφεντικών. Οι μειώσεις μισθών, η εντατικοποίηση της εργασίας μας, η ανασφάλεια, η ανεργία έχουν υπαίτιους τα ντόπια και ξένα αφεντικά, τους εκάστοτε πολιτικούς διαχειριστές. Απέναντι σε αυτούς θα πρέπει να οργανωθούμε και να αντεπιτεθούμε.

Απέναντι στη διάχυση του εθνικισμού αποτελεί μονόδρομο η συνεργασία μεταξύ των λαών, οι εργαζόμενοι σε Ελλάδα και Τουρκία καλούμαστε να βρούμε κοινό βηματισμό, να σταθούμε από κοινού ενάντια σε αυτούς που μας καταπιέζουν και μας εκμεταλλεύονται, ενάντια σε αυτούς που μας προορίζουν κρέας για τα κανόνια τους.

Ούτε εθνικός, ούτε θρησκευτικός…

…ο δικός μας πόλεμος είναι ταξικός.

Gülümsersin gözlerinin altın ışıltılı derinliklerinden
Kendi dünyamızdayız
En güzel deniz
Henüz gidilmemiş olanıdır
En güzel çocuk
Henüz büyümedi
En güzel günlerimiz
Henüz yaşamadıklarımız
Ve sana söylemek istediğim en güzel söz
Henüz söylememiş olduğum sözdür
Ναζίμ Χικμέτ – Η πιο όμορφη θάλασσα

Ταξικό Μέτωπο – Πρωτοβουλία Εργαζομένων στις Συγκοινωνίες

taxikometopo@espiv.net | taxikometopo.wordpress.com


Ξαφνικά, μέσα στον Αύγουστο, η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα προχωρήσει άμεσα σε ενίσχυση του στόλου των λεωφορείων και σε προσλήψεις εργαζομένων στις συγκοινωνίες. Για άλλη μία φορά οι αστικές συγκοινωνίες βρίσκονται στο επίκεντρο της επικαιρότητας. Για άλλη μία φορά σηκώνεται πολύ σκόνη για να κρυφτούν οι σχεδιασμοί κράτους και αφεντικών.

Πίσω από τις μεγαλόστομες εξαγγελίες μπορεί εύκολα να διαπιστώσει κανείς τις πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης. Γνώριζαν ότι οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες δεν φτάνουν για να καλύψουν τις διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες και επέλεξαν να μην κάνουν προσλήψεις γιατί έπρεπε να ανοίξει διάπλατα ο δρόμος για την παραχώρηση τμηματικά των αστικών συγκοινωνιών σε ιδιώτες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα εκδοτήρια στους σταθμούς Νίκαια – Αγία Βαρβάρα – Κορυδαλλός. Τρεις σταθμοί που υπολόγιζαν να λειτουργήσουν πριν περίπου ένα χρόνο και συνειδητά η διοίκηση της ΣΤΑΣΥ επέλεξε να μην προχωρήσει σε προσλήψεις ώστε να το χρησιμοποιήσει ως επιχείρημα για την “προσωρινή” παραχώρηση της λειτουργίας σε ιδιώτες. Για τους οδηγούς λεωφορείων τα πράγματα είναι ακόμα πιο τραγικά καθώς οι ελλείψεις οδηγούν τους συναδέλφους στα όρια των αντοχών τους, με εντεινόμενα προβλήματα υγείας, αλλά και η διαρκής μείωση των λεωφορείων καθιστά τα λεωφορεία πεδίο διαρκών εντάσεων και διαπληκτισμών.

Τα λεωφορεία βρίσκονται στην προμετωπίδα του σχεδιασμού παραχώρησης των αστικών συγκοινωνιών σε ιδιώτες. Οι εξαγγελίες της κυβέρνησης το αποδεικνύουν εμφατικά. Συμφωνία για λεωφορεία μέσω leasing, όταν με το ίδιο κόστος θα μπορούσαν να επιδιορθωθούν τα ήδη υπάρχοντα και να τεθούν ξανά στην κυκλοφορία. Παραχώρηση γραμμών στα ΚΤΕΛ με προφανή προοπτική αυτό να επεκταθεί και σε άλλες γραμμές πέραν των περιφερειακών. Τόσο η Ο.ΣΥ. όσο και η ΣΤΑ.ΣΥ. γνωρίζουν πολύ καλά τις τεράστιες ελλείψεις σε προσωπικό και υλικοτεχνικό εξοπλισμό. Επιλέγουν όμως να οδηγούν τους εργαζόμενους στα όριά τους και να απαξιώνουν το παρεχόμενο έργο προκειμένου να εμφανιστεί ως μονόδρομος η είσοδος ιδιωτών.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι εξαγγελίες χαρακτηρίζονται από την απαραίτητη “δημιουργική” ασάφεια που χρειάζεται για να δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση ότι το κράτος προσπαθεί να βελτιώσει τις συνθήκες που επικρατούν στις συγκοινωνίες. Αποκρύπτοντας με αυτό τον τρόπο τις ευθύνες, ιδιαίτερα της τελευταίας δεκαετίας. Άλλωστε οι νόμοι που χρησιμοποιεί η παρούσα κυβέρνηση για leasing, παραχώρηση συγκοινωνιακού έργου κλπ βασίζονται στο νόμο που ψήφισε η προηγούμενη.

Η απαξίωση που αντιμετωπίζουμε ως εργαζόμενοι και η επιδείνωση των εργασιακών συνθηκών είναι μέρος της αντίληψης που θέλει τις συγκοινωνίες ως εμπόρευμα. Η λειτουργία των συγκοινωνιών ως δημόσιο και ελεύθερα παρεχόμενο αγαθό είναι ο μόνος δρόμος για την κάλυψη των αναγκών των επιβατών και την υπεράσπιση των συμφερόντων των εργαζομένων σε αυτές. Πρέπει να υπάρχει επάρκεια προσωπικού, πρέπει να υπάρχει συνεχής παροχή ανταλλακτικών, πρέπει να υπάρχουν πυκνά δρομολόγια. Για να γίνουν όλα αυτά όμως θα πρέπει να πάψει να λειτουργούν με όρους κέρδους, περικοπών σε μισθούς και προσωπικό. Για αυτό και παραμένει αναγκαίο και επίκαιρο το σύνθημα για κοινούς αγώνες εργαζομένων και επιβατών με στόχο την ελεύθερη μετακίνηση. Να παλέψουμε όλοι μαζί για μετακινήσεις χωρίς περιορισμούς, για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, για συγκοινωνίες που να καλύπτουν τις ανάγκες μας, τις ανάγκες των εργαζομένων και ανέργων, ντόπιων και μεταναστών.

Άμεση πρόσληψη εργαζομένων στις συγκοινωνίες

Δημόσιες και ελεύθερες μετακινήσεις για όλους

Ταξικό Μέτωπο – Πρωτοβουλία Εργαζομένων στις Συγκοινωνίες |taxikometopo@espiv.net | taxikometopo.wordpress.com


Στις αρχές Ιουλίου υπερψηφίστηκε το νομοσχέδιο απαγόρευσης των διαδηλώσεων. Άλλο ένα εργαλείο καταστολής προστίθεται στο κρατικό οπλοστάσιο ενάντια στις ταξικές και κοινωνικές διεκδικήσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι αντί για ενίσχυση του συστήματος υγείας, αντί για βελτίωση των συνθηκών περίθαλψης και προετοιμασίας για τις αυξημένες ανάγκες που προκύπτουν από την πανδημία, η κυβέρνηση επιλέγει την ενίσχυση των σωμάτων καταστολής και τον εμπλουτισμό του νομικού οπλοστασίου.

46 χρόνια μετά την πτώση της χούντας, η μεταπολίτευση κλείνει τον κύκλο της. Αν το ΠΑΣΟΚ εξέφρασε τη διαφθορά της μεταπολίτευσης και ο ΣΥΡΙΖΑ τη σύγχρονη διάψευση της «ροζ αριστεράς», την εκ νέου απόδειξη ότι η “κυβερνώσα αριστερά” στρέφεται ενάντια στον “εχθρό λαό”, η Νέα Δημοκρατία είναι το κόμμα το οποίο εκφράζει την σαπίλα της ελληνικής δεξιάς η οποία διαχρονικά διατρέχει το νεοελληνικό κράτος. Είναι η λογική ότι κράτος είναι φέουδο και τους ανήκει ως λάφυρο, είναι η αντίληψη ότι μπορούν να πλιατσικολογούν τον δημόσιο πλούτο και να χυδαιολογούν στον δημόσιο λόγο. Δεν είναι τυχαίο ότι με το κλείσιμο ενός χρόνου διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας έρχεται προς ψήφιση ένα χυδαίο και αντιδραστικό νομοσχέδιο χουντικής προέλευσης και ακροδεξιών καταβολών. Αυτό το νομοσχέδιο μοιάζει σαν το αποτέλεσμα μιας σειράς κλιμακούμενων επιθέσεων του κράτους στον κόσμο του αγώνα. Από τις επιθέσεις στις καταλήψεις, στην αστυνομική βία και αυθαιρεσία με κάθε ευκαιρία, στις ρατσιστικές επιθέσεις σε πρόσφυγες και μετανάστες.

Αυτά δεν αποτελούν με κανένα τρόπο ιδιαιτερότητες του ντόπιου πολιτικού τοπίου, αλλά αντανακλούν τις πρακτικές σε παγκόσμιο επίπεδο των αντίστοιχων πολιτικών σχηματισμών των αρχουσών τάξεων, όπως παγκοσμιοποιημένη είναι και η σκλήρυνση της ωμής καταστολής απέναντι σε μία ολοένα εξαθλιούμενη εργατική τάξη. Έτσι επιχειρείται να μπει μία ταφόπετρα σε κάποια στοιχειώδη δικαιώματα πού είχαν καθιερωθεί διεθνώς τα προηγούμενα χρόνια.

Στόχος του νομοσχεδίου είναι η παραχώρηση στην αστυνομία του ρόλου να κρίνουν και να αποφασίζουν πότε μια πορεία ή συγκέντρωση θα επιτρέπεται. Για να επιτραπεί μια κινητοποίηση θα πρέπει από τα πριν να φακελωθούν όσοι την διοργανώνουν και στην πραγματικότητα αποτελεί προσπάθεια να καταργηθεί κάθε έννοια αυθορμητισμού και αυτοοργάνωσης καθώς και να τεθούν αναχώματα για κάθε είδους κινητοποίηση. Προετοιμάζονται για τις κοινωνικές εκρήξεις που έρχονται, φοβούνται μια κοινωνία που δεν έχει τίποτα να χάσει, γνωρίζουν ότι δεν έχουν τίποτε να υποσχεθούν.

Το πνεύμα που διατρέχει αυτό το νομοσχέδιο βασίζεται σε αντίστοιχους νόμους της χούντας και στη λογική ότι «το κράτος είμαστε εμείς». Παραχωρείται στους μπάτσους, που έχουν όλα αυτά τα χρόνια αποδείξει και διαρκώς αποδεικνύουν ότι λειτουργούν στα όρια ακόμα και αυτής της αστικής νομιμότητας και εκφράζουν όλο και πιο ανοικτά φασιστικές και ακροδεξιές αντιλήψεις, η εξουσία να αποφασίζουν αν μας επιτρέπουν να κινητοποιηθούμε.

Ε, όχι… οι εργαζόμενοι, οι αγωνιστές, τα συνδικάτα, οι συλλογικότητες, οι πολιτικές οργανώσεις δεν θα το αποδεχτούν. Δεν θα ζητήσουμε την άδεια των αρχών ούτε για τον χρόνο, ούτε για τον τόπο, ούτε για τον χαρακτήρα των κινητοποιήσεων. Είμαστε ενάντια, είμαστε απέναντι δεν θα συνδιαλλαγούμε και δεν θα παίξουμε το παιχνίδι τους με χαρτιά σημαδεμένα. Δεν θα επιτρέψουμε την ποινικοποίηση των ταξικών αγώνων και της κουλτούρας της αντίστασης ευρύτερα.

Στους δρόμους γεννιούνται συνειδήσεις, οι δρόμοι ανήκουν στην κοινωνία, στον κόσμο του αγώνα, στην εργατική τάξη και θα γίνουν οι δρόμοι της εξέγερσης. Για την ανατροπή του καπιταλισμού, για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.

Ταξικό Μέτωπο – Πρωτοβουλία Εργαζομένων στις Συγκοινωνίες   taxikometopo@espiv.net – taxikometopo.wordpress.com


Έχουμε τονίσει επανειλημμένα ότι οι συγκοινωνίες έχουν πληγεί από περικοπές με την πρόφαση των μνημονίων και εξακολουθούν μαστίζονται όλα αυτά τα χρόνια από ελλείψεις προσωπικού και ανταλλακτικών. Είναι ενδεικτικό ότι από το 2009 μέχρι σήμερα δεν έχουν γίνει προσλήψεις προσωπικού ενώ πολλοί έχουν συνταξιοδοτηθεί και ταυτόχρονα το δίκτυο έχει μεγαλώσει.

Ακριβώς λόγω αυτής της συνθήκης πριν από λίγο καιρό είχαμε οργανώσει παρέμβαση διαμαρτυρίας στα διοικητικά γραφεία της ΣΤΑΣΥ, ζητώντας προσλήψεις προσωπικού, τότε λέγαμε:

«Έχει γίνει κατανοητό και στον πλέον αδαή ότι οι ελλείψεις προσωπικού στις αστικές συγκοινωνίες έχουν χτυπήσει κόκκινο εδώ και πολύ καιρό. Η τακτική των διοικήσεων να μετακινούν κάθε τόσο τους εργαζόμενους, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στην καθημερινότητά μας, δεν μπορεί να καλύψει τις τεράστιες ελλείψεις που έχουν συσσωρευθεί..

Η άρνηση των διοικήσεων να προχωρήσουν σε προσλήψεις γίνεται κατανοητή εφόσον λάβουμε υπόψη το σχεδιασμό για πλήρη ιδιωτικοποίηση των αστικών συγκοινωνιών και επομένως την κάλυψη των διαρκώς αυξανόμενων αναγκών από διαφορετικές εταιρείες που θα αναλάβουν διαφορετικά κομμάτια της λειτουργίας. Σε αυτό το πλαίσιο η ΣΤΑ.ΣΥ. παραχώρησε άρον άρον και χωρίς καμία προεργασία, τα 3 εκδοτήρια σε ιδιωτική εταιρία και προαναγγέλλει ανεπίσημα το κλείσιμο των περισσότερων εκδοτηρίων, εντείνοντας την εργασιακή μας ανασφάλεια.»

Έχει διαμορφωθεί αυτή την στιγμή η εξής κατάσταση: Οι εργαζόμενοι στα ΜΜΜ δουλεύουν σε εξαντλητικά προγράμματα, δουλεύοντας τα ρεπό τους για να μπορέσουν να πάρουν άδεια το πολύ μια εβδομάδα. Τα δρομολόγια έχουν μειωθεί και παρόλα αυτά ούτε οι άδειες βγαίνουν αλλά κυριότερα δημιουργούνται συνθήκες εξαιρετικά επικίνδυνες για την δημόσια υγεία. Από τα μεγάφωνα ακούγονται ανακοινώσεις για την τήρηση των αποστάσεων και στα τρένα έχουν αποκλειστεί καθίσματα, ενώ την ίδια στιγμή συνωστίζονται όρθιοι οι επιβάτες καθιστώντας όλα τα παραπάνω το λιγότερο ανεπαρκή. Αν δεν ήταν επικίνδυνο θα ήταν γελοίο..

Ακόμα χειρότερα σε συνθήκες πανδημίας το υπουργείο αντί να προχωρήσει σε ενίσχυση των συγκοινωνιών σε προσωπικό και ανταλλακτικά ώστε να βγουν στην κυκλοφορία περισσότερα τρένα και λεωφορεία για την αποφυγή συνωστισμού, επέλεξε τον κυνισμό και την αδιαφορία. Συγκεκριμένα με απόφαση της κυβέρνησης προβλέπεται πρόστιμο 150€ σε εργαζόμενους και επιβάτες σε περίπτωση που τα λεωφορεία ή οι συρμοί έχουν πληρότητα μεγαλύτερη του 65%. Αντί να αναλάβει το υπουργείο την ευθύνη να παρέχει ποιοτικές και ασφαλείς μετακινήσεις για άλλη μια φορά η ευθύνη γίνεται ατομική υπόθεση λες και όλοι όσοι χρησιμοποιούν τα ΜΜΜ πάνε βόλτα και μπορούν να περιμένουν το επόμενο λεωφορείο ή τρένο το οποίο θα είναι βέβαια και αυτό γεμάτο από κόσμο. Η κατάσταση είναι φαιδρή και εξοργιστική, σαν άλλη Αντουανέτα ο υπουργός μας λέει ότι ο κόσμος της εργασίας που χρησιμοποιεί τα ΜΜΜ για να πάει στην δουλειά του αναγκαστικά θα πρέπει να συνωστίζεται και την ίδια στιγμή μας λέει να τηρούμε αποστάσεις για την δημόσια υγεία και μας απειλεί με πρόστιμα!

Απέναντι σε όλα αυτά δεν μπορούμε να μένουμε αδρανείς, δεν μπορούμε να μένουμε σιωπηλοί. Πρέπει να βγούμε μπροστά να παλέψουμε για συγκοινωνίες που να καλύπτουν τις ανάγκες της κοινωνίας, με αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας για τους εργαζόμενους. Για δημόσιες και ελεύθερες μετακινήσεις, χωρίς ελέγχους και αποκλεισμούς.

Ταξικό Μέτωπο – Πρωτοβουλία Εργαζομένων στις Συγκοινωνίες


Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες της διαδήλωσης της 9ης Ιουλίου στην Αθήνα Την Πέμπτη 9 Ιουλίου, την ώρα που χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωναν μπροστά στη Βουλή, εκφράζοντας την αντίθεσή τους στην ψήφιση του χουντικής έμπνευσης νόμου περιστολής / απαγόρευσης των διαδηλώσεων, η αστυνομία εξαπέλυε όργιο κατασταλτικής βίας με σκοπό τη διάλυση της συγκέντρωσης. Κάνοντας μαζική χρήση δακρυγόνων, διμοιρίες […]

via Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες της διαδήλωσης της 9ης Ιουλίου στην Αθήνα — Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής

Γνωμικό  —  Posted: 12 Ιουλίου, 2020 in Uncategorized