ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΜΜΜ ΚΑΙ ΕΠΙΒΑΤΩΝ

Posted: Νοέμβριος 16, 2012 in Ανακοινώσεις Ταξικού Μετώπου

Το θέμα της τιμής των εισιτηρίων και της μετακίνησης μέσα στην πόλη είναι ζητήματα που μας έχουν απασχολήσει στο παρελθόν και προσπαθούμε διαρκώς τόσο μέσω ανακοινώσεων όσο και μέσα από παρεμβάσεις να τα αναδείξουμε και να κάνουμε όσο πιο ξεκάθαρη μπορούμε τη δικιά μας άποψη. Τον τελευταίο καιρό βλέπουμε δημοσιεύματα επί δημοσιευμάτων σχετικά με τις τιμές των εισιτηρίων στα ΜΜΜ, την περίφημη πλέον “εισιτηριοδιαφυγή”, τους “λαθρεπιβάτες”, την επιτυχία που έχουν οι “εντατικοί” έλεγχοι του τελευταίου μήνα κλπ κλπ. Αναπτύσσεται μια παραφιλολογία από υπουργεία, ΜΜΕ αλλά και από συνδικαλιστές για το πόσο καταστροφικό είναι να χρησιμοποιούν άνθρωποι τα ΜΜΜ χωρίς να ακυρώνουν εισιτήριο.

Προσπαθούν να μας πείσουν, τους εργαζόμενους στα ΜΜΜ δηλαδή, ότι για τις μειώσεις στους μισθούς μας, για τις υποχρεωτικές μετατάξεις, για τη διαρκή υποτίμηση της ζωής μας δεν φταίνε οι διοικήσεις και οι υπουργοί, οι κυβερνήσεις και τα αφεντικά. Ο ένας και μοναδικός εχθρός είναι ο τζαμπατζής. Αυτός φταίει που δεν έχουν λεφτά να μας πληρώσουν, αυτός φταίει που ακριβαίνει το εισιτήριο. Πίσω από αυτή τη ρητορική προσπαθούν να κρύψουν ότι όλα αυτά αποτελούν αποτελέσματα μιας γενικευμένης επίθεσης του κράτους και του κεφαλαίου εναντίον μας. Προσπαθούν να καλλιεργήσουν την έχθρα μεταξύ των καταπιεσμένων. Να επιβάλουν μια κοινωνική ζούγκλα με αυτούς να είναι οι μοναδικοί κερδισμένοι.

Εάν νομίζουμε πως εξασφαλίζοντας τη βιωσιμότητα της εταιρίας και μέσω αυτού τη δικιά μας εργασιακή ασφάλεια εκτός από εξοργιστικά εγωιστικό είναι ταυτόχρονα και εξωφρενικά ανόητο. Είναι εγωιστικό να αδιαφορούμε για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι επιβάτες, την αδυναμία τους να πληρώνουν για τη μετακίνησή τους και την ανάγκη τους να εξοικονομούν από παντού προκειμένου να τα βγάλουν πέρα. Είναι ανόητο να νομίζουμε πως αν η εταιρεία έχει κέρδη θα διατηρήσουμε την ασφάλεια που είχαμε τα προηγούμενα χρόνια. Όταν οι απολύσεις, η μη καταβολή μισθού και η ανεργία αποτελούν τον κανόνα στο εργασιακό τοπίο είναι πραγματικά εντυπωσιακό να νομίζουν ορισμένοι πως θα καταφέρουν να τη γλιτώσουν και μάλιστα με το να κυνηγάνε τον διπλανό τους, πουλώντας επί της ουσίας εκδούλευση στα αφεντικά και ξεπουλώντας την αξιοπρέπειά τους. Ειδικότερα για τα ΜΜΜ είναι αξιοπερίεργο πως υπάρχουν ακόμα συνάδελφοι που θεωρούν πως ο μισθός μας εξαρτάται από τα εισιτήρια. Η αναντιστοιχία μεταξύ μειώσεων μισθών και αυξήσεων τιμών καθώς και η συνεχής μείωση προσωπικού αποδεικνύουν πως είτε η τιμή του εισιτηρίου φτάσει τα 2 ευρώ είτε αναγκαστούν όλοι οι επιβάτες να πληρώνουν για εισιτήριο, όχι μόνο δεν εξασφαλίζουμε τους μισθούς μας αλλά ούτε καν τη θέση εργασίας μας.

Επιπλέον εάν αναλογιστούμε την ίδια τη φύση της υπηρεσίας που παρέχουμε, θα αντιληφθούμε πως η δυνατότητα της ελεύθερης μετακίνησης όχι μόνο δεν είναι ουτοπικό αλλά θα μπορούσε να αποτελέσει κεντρικό πρόταγμα των συνδικαλιστικών μας οργάνων. Όπως θεωρούμε παράδοξο να πληρώνουμε για να πάνε τα παιδιά μας στο σχολείο ή για να πάμε σε νοσοκομείο, αλλά και για να χρησιμοποιήσουμε διάφορες υπηρεσίες ( ΙΚΑ, εφορίες, ΚΕΠ, πολεοδομία κτλ) έτσι θα έπρεπε να μην χρειάζεται η καταβολή αντιτίμου για να μετακινούμαστε, για το ρεύμα ή για το νερό.

Μέσα σε αυτό το καθεστώς, της γενικευμένης επίθεσης εναντίον μας, εκτός από τα κεκτημένα που χάνουμε, εκτός από την αγριότητα που εισβάλει σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας έχουμε να αντιμετωπίσουμε και τα αδιέξοδα των καθιερωμένων μορφών οργάνωσης και αγώνα. Καλούμαστε συνεπώς να βρούμε νέες μορφές οργάνωσης, νέες μεθόδους δράσης. Μια επιλογή που κατά καιρούς πέφτει στο τραπέζι είναι η λευκή απεργία και ειδικότερα των ελεγκτών ή/και το κλείσιμο των ακυρωτικών. Το πρόβλημα είναι ότι όποτε έχει πάει να εφαρμοστεί τόσο οι συνδικαλιστές, κατά κύριο λόγο, όσο και πολλοί εργαζόμενοι, φοβούμενοι ίσως και πιθανές ποινικές διώξεις παίρνουν πίσω τις σχετικές αποφάσεις και συντάσσονται με το γράμμα του νόμου. Το ζήτημα είναι ότι όταν ο συνδικαλισμός κοντεύει να τεθεί συνολικά παράνομος, θα πρέπει και εμείς να υιοθετήσουμε μια πιο επιθετική γραμμή. Όταν ο ταξικός πόλεμος οξύνεται διαρκώς είμαστε υποχρεωμένοι να πάρουμε θέση. Το να κυνηγάμε όσους δεν ακυρώνουν εισιτήριο ή το παραχωρούν σε άλλον επιβάτη είναι μια πράξη ενάντια στην τάξη μας. Δεν έχουμε καμία δουλειά να υπερασπιζόμαστε τα συμφέροντα της επιχείρησης. Να συνειδητοποιήσουμε πως είναι απαραίτητο να εφαρμόσουμε πρακτικές που ενοποιούν την τάξη μας. Γιατί η συσπείρωση των εργαζομένων και η αλληλεγγύη μεταξύ μας μπορούν να μας προστατεύσουν και από το νομικό οπλοστάσιο τους συστήματος. Να δημιουργήσουμε στην πράξη τον κοινό τόπο μεταξύ επιβατών και εργαζομένων στα ΜΜΜ.

 

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στους ΧΩΡΟΥΣ του ΜΕΤΡΟ

«ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ»

https://taxikometopo.wordpress.com

taxikometopo@gmail.com

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s