ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΑΞΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ

Posted: Φεβρουαρίου 9, 2016 in Ανακοινώσεις Ταξικού Μετώπου

Στα μέσα του Δεκέμβρη του 2015 καμιά 20αρια άτομα επιτέθηκαν σε ελεγκτές στο σταθμό της Ομόνοιας. Έχοντας ως ξεκάθαρο στόχο τους ελεγκτές κινήθηκαν με καλυμμένα χαρακτηριστικά μέσα στο σταθμό μέχρις ότου εντόπισαν πέντε εξ αυτών και αφού του επιτέθηκαν λεκτικά, χτύπησαν τους τρεις άντρες και απώθησαν τις δύο γυναίκες. Η διοίκηση της ΣΤΑΣΥ υπερασπίστηκε τους υπαλλήλους της και δήλωσε πως θα καταθέσει μήνυση κατ’ αγνώστων. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι διοικήσεις των συγκοινωνιακών φορέων υπερασπίζονται άμεσα και ξεκάθαρα τις υπηρεσίες ελέγχου εισιτηρίων και επιβολής προστίμων. Αποδεικνύεται η ιδιαίτερη φύση του ελέγχου εισιτηρίων. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως σε περιπτώσεις αντιπαραθέσεων υπευθύνων σταθμών, εκδοτών και γενικότερα εργαζομένων στη λειτουργία, οι διοικήσεις όχι μόνο δεν έχουν πει κουβέντα αλλά αντιθέτως έχουν αφήσει εκτεθειμένους τους συναδέλφους τόσο ηθικά όσο και πρακτικά.

Πριν 2 χρόνια τον Αύγουστο του 2013 ο Θανάσης Καναούτης σκοτώνεται ύστερα από διαπληκτισμό με ελεγκτή σε τρόλεϊ στο Περιστέρι. Η δολοφονική εμμονή του ελεγκτή να κόψει πρόστιμο στον “βδελυρό” “λαθρεπιβάτη” είχε σαν αποτέλεσμα την όξυνση της αντιπαράθεσης και τελικά να βρεθεί νεκρός στο οδόστρωμα ο νεαρός. Και τότε η διοίκηση της ΟΣΥ έσπευσε να δικαιολογήσει τους εμπλεκόμενους υπαλλήλους, οι ίδιοι κρύφτηκαν πίσω από το επιχείρημα “εγώ κάνω τη δουλειά μου” και τα σωματεία πολύ βολικά έκαναν σαν να μην συνέβη τίποτα. Το γεγονός δεν δημιούργησε κανένα αίσθημα ενοχής ούτε στους διοικούντες ούτε στους ελεγκτές. Όλοι τους καλυμμένοι πίσω από τα συμφέροντά τους και την εξουσία τους βρήκαν τις κατάλληλες δικαιολογίες για να συνεχίσουν το έργο τους. Το γεγονός πως δεν έχουν υπάρξει και άλλοι νεκροί είναι καθαρά θέμα τύχης.

Η σύνδεση ανάμεσα στο θάνατο του Θ.Κ. και την επίθεση στους ελεγκτές στην Ομόνοια δεν γίνεται τυχαία. Η επιθετική και εξουσιαστική συμπεριφορά αρκετών ελεγκτών και η σιωπή των υπολοίπων έχουν ως αποτέλεσμα την ταύτιση του ρόλου των ελεγκτών ως κατασταλτικού μηχανισμού. Λέμε κατασταλτικού γιατί ο κύριος στόχος τους είναι να «κόβουν» πρόστιμα και να δημιουργούν ένα κλίμα τρομοκρατίας σε όποιον σκέφτεται να μην ακυρώσει εισιτήριο. Ένα πρόστιμο μάλιστα που αντιστοιχεί στο 60πλάσιο μιας ολοένα αυξανόμενης τιμής. Χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η οικονομική κατάσταση του επιβάτη και τι σημαίνει για κάποιον να πρέπει να δώσει 70 ή 80 ευρώ.

Από το 2013 και με αφορμή τη δολοφονία του Θ.Κ. είχαμε τοποθετηθεί. Με όσο το δυνατόν πιο ξεκάθαρο τρόπο, προβλέποντας δυστυχώς τις μετέπειτα εξελίξεις. Γράφαμε λοιπόν τότε “…Όταν λοιπόν ο έλεγχος εισιτηρίων τείνει να ταυτιστεί με την καταστολή και η απειλή της αστυνομίας είναι μόνιμη επωδός των ελεγκτών είναι λογικό οι αντιδράσεις των επιβατών να οδηγούνται στα άκρα….”, “…Το μόνιμο επιχείρημα «εγώ δεν φταίω, εγώ κάνω τη δουλειά μου» αποτελεί όχι μόνο το άκρων άωτον της ευθυνοφοβίας αλλά ακόμα χειρότερα είναι ο ορισμός της δουλοπρέπειας και της υποταγής. Στον πόλεμο που μας έχουν κηρύξει κράτος και αφεντικά η σιωπή και εφαρμογή των εντολών τους ισοδυναμεί με συνενοχή…”, “…Η ανυπακοή σε τέτοιου είδους λογικές είναι ταξικό μας καθήκον. Διαφορετικά η οργή των επιβατών απέναντι μας θα είναι όχι μόνο δεδομένη αλλά και δικαιολογημένη….”

Στο περιστατικό του ξυλοδαρμού των ελεγκτών, τα σωματεία επέδειξαν «εντυπωσιακά» αντανακλαστικά. Έσπευσαν να καταδικάσουν το γεγονός και να πραγματοποιήσουν στάση εργασίας την επόμενη μέρα. Δύο μέτρα και δύο σταθμά λοιπόν. Σιωπή απέναντι στη δολοφονική στάση των ελεγκτών στην περίπτωση του Καναούτη, ανακοινώσεις, παρεμβάσεις και στάση εργασίας για την επίθεση στους ελεγκτές, ζητώντας μάλιστα περισσότερους μπάτσους και κάμερες στους σταθμούς. Ιδιαίτερα άσχημη εντύπωση προκάλεσε η στάση των σωματείων όχι μόνο με την ανακοίνωση που εξέδωσαν, αλλά και με τα δελτία τύπου και τις δηλώσεις σε κανάλια που έσπευσαν να πραγματοποιήσουν.

Η επίθεση στους ελεγκτές δεν μπορεί να αποκόπτεται από τη βία που ασκείται καθημερινά στους επιβάτες από ορισμένους ελεγκτές. Όλοι και όλες μας έχουμε δει ελεγκτές να κυνηγάνε όποιον γύρισε να αποφύγει τον έλεγχο, να τραβολογάνε κόσμο που επιχείρησε να περάσει χωρίς να σταματήσει, να απειλούν όποιον τους φαίνεται του χεριού τους και πολλά άλλα. Το γεγονός της επίθεσης ήταν μαθηματικά βέβαιο πως θα συμβεί. Δεν μπορούμε στο όνομα της υπεράσπισης συναδέλφων και γενικότερα των θέσεων εργασίας να ζητάμε περισσότερο έλεγχο και καταστολή, να επικροτούμε την απόφαση της εταιρίας να μπουν κάμερες και μέσα στους συρμούς. Όταν ο έλεγχος που ασκείται σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας διευρύνεται διαρκώς είναι υποχρέωση των οργανώσεων της εργατικής τάξης, όπως είναι τα σωματεία, να σταθούν απέναντι και να μην συντάσσονται με τους σχεδιασμούς των κυρίαρχων. Οι κάμερες στους συρμούς, οι μπάρες στους σταθμούς, το ηλεκτρονικό εισιτήριο κλπ είναι κομμάτι αυτών των σχεδιασμών και έρχονται να προστεθούν στις χιλιάδες κάμερες που υπάρχουν παντού, στην υποχρέωση να χρησιμοποιούμε «πλαστικό χρήμα», στις νέες ταυτότητες με βιολογικό υλικό κλπ.

Όσον αφορά το γεγονός της επίθεσης, σύμφωνα και με τα παραπάνω, αντιλαμβανόμαστε τις αιτίες που οδήγησαν σε αυτό. Αυτό δε σημαίνει ότι συμφωνούμε ή ότι το προτάσσουμε ως τρόπο επίλυσης. Όχι γιατί «καταδικάζουμε κι εμείς τη βία απ’ όπου κ αν προέρχεται», αλλά γιατί θεωρούμε πως η αντιμετώπιση της αντικοινωνικής, εξουσιαστικής και τραμπουκικής συμπεριφοράς στους χώρους εργασίας μας εκκινεί και προϋποθέτει τη σθεναρή, δημόσια και διαρκή καταδίκη και αντιμετώπιση αυτών των πρακτικών από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Το ζήτημα για εμάς είναι πως θα αλλάξει μια συνθήκη που έχει διαμορφωθεί και έχει σαν αποτέλεσμα να ταυτίζονται όλοι οι ελεγκτές με ορισμένους τραμπούκους με φασίζουσες αντιλήψεις και πρακτικές. Πρέπει να γίνει κοινό κτήμα όλων των συναδέλφων πως μόνο η σύνδεση και η αλληλεγγύη με όσους αγωνίζονται ενάντια στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό, στο διαρκή έλεγχο και στην καταστολή μπορούν να αποτελέσουν ασπίδα προστασίας απέναντι στον κοινωνικό κανιβαλισμό που προωθεί το σύστημα. Πτυχές αυτού του κανιβαλισμού βιώνουν καθημερινά όσοι συνάδελφοι εργάζονται στη λειτουργία. Γνωρίζουμε λοιπόν πολύ καλά την απαξίωση, τις λεκτικές επιθέσεις ακόμα και τη σωματική βία που έχουν υποστεί συνάδελφοι.

Το συγκεκριμένο περιστατικό αποτελεί την κορύφωση μιας σειράς βίαιων αντιπαραθέσεων μεταξύ ελεγκτών και επιβατών, γι αυτό και γίνεται ακόμα πιο έντονη η ανάγκη να πάρουν δημόσια θέση οι ίδιοι οι ελεγκτές. Αυτοί που δεν ψάχνουν ποιος μετανάστης δεν έχει εισιτήριο για να του κόψουν πρόστιμο. Αυτοί που δεν ψάχνουν κάποιο νεολαίο για να «πουλήσουν τσαμπουκά». Αυτοί που δεν αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως το «άγρυπνο» μάτι της εταιρείας. Αυτοί που τους νοιάζει η φτώχεια και η εξαθλίωση που υπάρχει γύρω μας και δεν θέλουν απλά «να κάνουν τη δουλειά τους». Είναι πάγια θέση μας πως αν δεν θες να είσαι συνένοχος με αυτό που συμβαίνει γύρω σου, πρέπει να παίρνεις θέση. Δεν θεωρούμε τους επιβάτες συνολικά άμοιρους ευθυνών, όμως το ζήτημα είναι εμείς ως εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες, τι θέση παίρνουμε στις αυξήσεις που επιβάλλονται, στους ελέγχους που εντείνονται, στη διαρκή υποτίμηση της ζωής μας. Δεν πρόκειται και δεν θέλουμε να γίνουμε «φίλοι» με όλους τους επιβάτες. Θέλουμε όμως και το θεωρούμε επιτακτική ανάγκη να είμαστε μαζί με τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας.

Το έχουμε πει και θα το ξαναπούμε. Στις οξυμένες καταστάσεις που βιώνουμε οφείλουμε να πάρουμε θέση. Δεν μπορεί να υπάρξει ουδετερότητα. Στην πράξη η ουδέτερη στάση νομιμοποιεί τη Διοίκηση και την κυβέρνηση. Το ζήτημα δεν είναι να «κάνουμε τη δουλειά μας». Μέσα σε ένα πλαίσιο πίεσης και έντασης της εργασίας, εργασιακής ανασφάλειας και μείωσης του εισοδήματος, με τις συνθήκες επιβίωσης να δυσχεραίνουν διαρκώς είναι καθήκον μας να υπερασπιζόμαστε την τάξη μας, τους εκμεταλλευόμενους και τους καταπιεσμένους. Είναι σημαντικό να μην λησμονούμε ότι είμαστε εργάτες και όχι τσιράκια του υπουργείου και της Διοίκησης. Στις συγκοινωνίες πρώτιστα εκτελούμε κοινωνικό έργο συμβάλλοντας στη μετακίνηση κυρίως λαϊκών στρωμάτων, εργατών, ντόπιων και μεταναστών.

Η στοχοποίηση όσων μετακινούνταν χωρίς εισιτήριο, δυστυχώς βρίσκει ανοιχτά αυτιά μεταξύ των συναδέλφων. Είναι αξιοπερίεργο πως υπάρχουν συνάδελφοι που πιστεύουν, ακράδαντα μάλιστα, ότι η πληρωμή του μισθού μας εξαρτάται από την πώληση εισιτηρίων. Είναι προφανές πως η λειτουργία των ΜΜΜ δεν μπορεί να γίνεται με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Η επιδίωξη κέρδους στον τομέα των συγκοινωνιών εκτός από πρακτικά ανέφικτη είναι και κοινωνικά απαράδεκτη. Σε αυτή τη λογική κινείται η διαρκής αύξηση της τιμής του εισιτηρίου, το ύψος του προστίμου, η δαιμονοποίηση όσων δεν πληρώνουν. Ο επιβαλλόμενος και προωθούμενος κοινωνικός κανιβαλισμός σε αυτό ακριβώς αποσκοπεί. Στην εφαρμογή των σχεδιασμών κράτους και αφεντικών προκειμένου να οξύνουν την εκμετάλλευση και καταπίεση μας με τις μικρότερες αντιστάσεις. Το αίτημα για καθολικά ελεύθερη μετακίνηση όσο απίθανο κι αν φαντάζει, είναι όχι μόνο ρεαλιστικά εφικτό αλλά και αναγκαίο. Στις σημερινές συνθήκες μάλιστα όπου η κρίση του καπιταλισμού μετακυλίεται στις πλάτες της εργατικής τάξης. η διεκδίκηση της ελεύθερης μετακίνησης έχει μεγάλη σημασία για το σύνολο των εκμεταλλευόμενων.

 

 

 

«ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ»

Πρωτοβουλία εργαζομένων στις Συγκοινωνίες

https://taxikometopo.wordpress.com

taxikometopo@gmail.com

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s