Να μην αποδεχθούμε την επιβαλλόμενη κοινωνική ζούγκλα, να χτίσουμε αναχώματα στον κοινωνικό κανιβαλισμό.

Posted: 28 Ιανουαρίου, 2021 in Uncategorized

Την Τετάρτη 13/1 ένας συνάδελφος σταθμάρχης έπεσε θύμα ξυλοδαρμού από δύο νεαρούς. Αφορμή στάθηκε η παρατήρηση του συναδέλφου να φορέσουν μάσκα και να κατεβάσουν τα πόδια από τα καθίσματα. Από τα βίντεο που βγήκαν στη δημοσιότητα γίναμε μάρτυρες ενός ιδιαίτερα βίαιου περιστατικού με τον συνάδελφο στο έδαφος να δέχεται κλοτσιές στο κεφάλι και τα πλευρά. Γνωρίζουμε πολύ καλά πως δεν είναι η πρώτη φορά που παρόμοια περιστατικά διαδραματίζονται στους σταθμούς ή στα λεωφορεία, είτε εμπλέκονται και συνάδελφοι είτε αφορούν επιβάτες. Το περιβάλλον στις αστικές συγκοινωνίες είναι δυστυχώς αρκετά βίαιο, αφενός γιατί αφορά εκατοντάδες χιλιάδες επιβάτες αλλά κυρίως γιατί εντός των συγκοινωνιών βρίσκει πρόσφορο έδαφος και εκφράζεται ο επιβαλλόμενος κοινωνικός κανιβαλισμός. Πτυχές αυτού του κανιβαλισμού βιώνουν καθημερινά όσοι συνάδελφοι εργάζονται στη λειτουργία. Γνωρίζουμε λοιπόν πολύ καλά την απαξίωση, τις λεκτικές επιθέσεις ακόμα και τη σωματική βία που έχουν υποστεί συνάδελφοι.

Το τελευταίο περιστατικό αποδεικνύει πως στην κοινωνική ζούγκλα που διαμορφώνεται δεν υπάρχει έλεος για όποιον δεν μπορέσει να σταθεί όρθιος. Μόλις βρεθεί κάποιος σε μειονεκτική θέση θα υποστεί τη βία του πιο ισχυρού. Επειδή ακριβώς το συγκεκριμένο περιστατικό αφορά ένα συνάδελφο που βρέθηκε σε αυτή τη μειονεκτική θέση άγγιξε τους περισσότερους από εμάς. Το ζήτημα όμως είναι πως θα βγούμε από το βούρκο του κοινωνικού κανιβαλισμού. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι η αυτή η συνθήκη προωθείται από το κράτος και το κεφάλαιο και εκφράζεται από τα ΜΜΕ. Με αυτό τον τρόπο αποπροσανατολίζεται η κοινωνική οργή και απογοήτευση, με αποτέλεσμα να στρεφόμαστε ο ένας απέναντι στον άλλο αφήνοντας στο απυρόβλητο τους πραγματικούς υπευθύνους για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε.

Οι τελευταίοι λοιπόν που θα έπρεπε να μιλάνε για ασφάλεια των εργαζομένων στις συγκοινωνίες, για ασφάλεια των επιβατών, για αντιμετώπιση περιστατικών βίας είναι το κράτος, τα υπουργεία και οι διοικήσεις των αστικών συγκοινωνιών. Δεν έχουν δικαίωμα να μιλούν για ασφάλεια εργαζομένων και επιβατών αυτοί που δεν έχουν μεριμνήσει για μέτρα προστασίας από την πανδημία. Δεν έχουν το δικαίωμα να μιλούν για την ασφάλεια των εργαζομένων αυτοί που καλλιεργούν τον κανιβαλισμό, αυτοί που όλα αυτά τα χρόνια επιδιώκουν την σύγκρουση εργαζομένων και επιβατών (ας θυμηθούμε τι λέγανε για τους κεφαλοκυνηγούς, τους τζαμπατζήδες, τους βολεμένους δημόσιους υπάλληλους).

Όταν όλοι αυτοί σπεύδουν να μιλήσουν για την ασφάλειά μας τότε θα πρέπει να φοβόμαστε πραγματικά συνάδελφοι. Δεν έχουμε ξεχάσει τον τότε υπουργό μεταφορών κ. Σπίρτζη να μας απειλεί γιατί διαμαρτυρόμασταν για την εφαρμογή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου, να επιβάλλει την άμεση εφαρμογή του και να μετατρέπει την εργασιακή μας καθημερινότητα σε κόλαση. Δεν ξεχνάμε την τωρινή κυβέρνηση που μας απειλούσε γιατί τολμήσαμε να αντιταχθούμε στην εργοδοτική αυθαιρεσία και να κάνουμε απεργία τον Γενάρη του 2020. Δεν ξεχνάμε την στάση του Χρυσοχοΐδη ο οποίος ενώ επανειλημμένα έχει αμφισβητήσει και αρνηθεί αντίστοιχα βίντεο που αποδεικνύουν την αστυνομική βία και αυθαιρεσία βλέποντας το βίντεο της επίθεσης έσπευσε να μιλήσει για κτήνη. Επίσης εντύπωση προκαλεί ο αποτροπιασμός του για τη βία που ασκήθηκε στον συνάδελφο την στιγμή που παρόμοια περιστατικά βίας είναι καθημερινά από την αστυνομία. Τα κτήνη στα οποία αναφέρθηκε υπάρχουν σε υπερπληθώρα εντός της ελληνικής αστυνομίας.

Όταν υπάρχουν δημοσιεύματα για τη βία που δέχτηκε εργαζόμενος στις συγκοινωνίες θα πρέπει να τρέμουμε για τα επόμενα δημοσιεύματα, όπως αυτά που συνηθίζουν τα ΜΜΕ όλα αυτά τα χρόνια, για “τεμπέληδες”, για “βολεμένους”, για “ανίκανους” και πολλά άλλα όπως δημοσιεύματα που ζητούσαν την απόλυσή μελών του ταξικού μετώπου γιατί τόλμησαν να βρεθούν πλάι σε συνελεύσεις γειτονιών που αγωνίζονταν για ελεύθερη μετακίνηση και να αντιταχθούν στο ηλεκτρονικό εισιτήριο. Όλοι αυτοί λοιπόν που καλλιεργούν τον κοινωνικό κανιβαλισμό που στοχοποιούν τους εργαζόμενους στις συγκοινωνίες για όλα τα στραβά που προκαλούν με τις πολιτικές τους, για τα προβλήματα που δεν μπορούν να λύσουν, πέφτουν από τα σύννεφα όταν υπάρχουν περιστατικά βίας. Πάντα θα φταίμε εμείς, ποτέ αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις και μας καταπιέζουν.

Απέναντι σε όλα αυτά πρέπει να έχουμε σαν εργαζόμενοι την δική μας ανάγνωση των πραγμάτων. Αλήθεια συνάδελφοι, πιστεύει κανείς ότι η αντιμετώπιση παρόμοιων περιστατικών όπως αυτό που συνέβη στην ομόνοια θα λυθεί με περισσότερη αστυνόμευση; Στο σταθμό της Ομόνοιας υπάρχει μόνιμο αστυνομικό τμήμα, security κλπ. Αυτό που μας έλειψε είναι ακόμα περισσότεροι αστυνομικοί; Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πόσες φορές αστυνομικές δυνάμεις έχουν εισβάλει σε σταθμούς, της Ομόνοιας κατά κύριο λόγο, κυνηγώντας διαδηλωτές, ρίχνοντας χημικά και κρότου λάμψης, ακινητοποιώντας τρένα, αδιαφορώντας για την ασφάλεια επιβατών και εργαζομένων.

Το πρόβλημα λοιπόν συνάδελφοι δεν είναι η έλλειψη αστυνόμευσης αλλά η όξυνση του κοινωνικού κανιβαλισμού, οι συνθήκες ζούγκλας που δημιουργούνται εντός των αστικών συγκοινωνιών. Όλοι μας, εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες και επιβάτες έχουμε την ευθύνη να αντιταχθούμε σε αυτό, να βρούμε τα κοινά σημεία, να αντιληφθούμε τα κοινά μας συμφέροντα και να αγωνιστούμε από κοινού. Όλοι μας θα πρέπει να καταλάβουμε ποιοι είναι οι υπεύθυνοι για τα προβλήματά μας τόσο εντός συγκοινωνιών όσο και έξω από αυτές. Οι κυβερνήσεις, τα υπουργεία και οι διοικήσεις των συγκοινωνιών που τις διαλύουν, μειώνουν τα εισοδήματά μας, εντατικοποιούν την εργασίας μας, επιβάλλουν ακόμα περισσότερο έλεγχο και καταστολή. Πρέπει να γίνει κοινό κτήμα όλων των συναδέλφων πως μόνο η σύνδεση και η αλληλεγγύη με όσους αγωνίζονται ενάντια στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό, στο διαρκή έλεγχο και στην καταστολή μπορούν να αποτελέσουν ασπίδα προστασίας απέναντι στον κοινωνικό κανιβαλισμό που προωθεί το σύστημα.

Η απαξίωση που αντιμετωπίζουμε ως εργαζόμενοι και η επιδείνωση των εργασιακών συνθηκών είναι μέρος της αντίληψης που θέλει τις συγκοινωνίες ως εμπόρευμα. Η λειτουργία των συγκοινωνιών ως δημόσιο και ελεύθερα παρεχόμενο αγαθό είναι ο μόνος δρόμος για την κάλυψη των αναγκών των επιβατών και την υπεράσπιση των συμφερόντων των εργαζομένων σε αυτές. Πρέπει να υπάρχει επάρκεια προσωπικού, πρέπει να υπάρχει συνεχής παροχή ανταλλακτικών, πρέπει να υπάρχουν πυκνά δρομολόγια. Για να γίνουν όλα αυτά όμως θα πρέπει να πάψει να λειτουργούν με όρους κέρδους, περικοπών σε μισθούς και προσωπικό. Για αυτό και παραμένει αναγκαίο και επίκαιρο το σύνθημα για κοινούς αγώνες εργαζομένων και επιβατών με στόχο την ελεύθερη μετακίνηση. Να παλέψουμε όλοι μαζί για ελεύθερες μετακινήσεις, για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, για συγκοινωνίες που να καλύπτουν τις ανάγκες μας, τις ανάγκες των εργαζομένων και ανέργων, ντόπιων και μεταναστών.

Κοινοί αγώνες εργαζομένων στις συγκοινωνίες και επιβατών, για την κάλυψη των αναγκών μας, για την υπεράσπιση των συμφερόντων μας.

Ταξικό Μέτωπο – Πρωτοβουλία Εργαζομένων στις Συγκοινωνίες

taxikometopo@espiv.net

taxikometopo.wordpress.com

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s