Archive for the ‘Ανακοινώσεις Ταξικού Μετώπου’ Category


Εδώ και σχεδόν 2 χρόνια, η επιβολή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου και το κλείσιμο των πυλών έχει δημιουργήσει μια μόνιμη συνθήκη αναστάτωσης στο σύνολο των συναδέλφων. Από τα εκδοτήρια και τα σταθμαρχεία μέχρι τις τεχνικές και τις διοικητικές υπηρεσίες μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί πως αυτή η αναστάτωση όχι μόνο δεν είναι παροδική αλλά αντιθέτως βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια συνολική μεταμόρφωση του χαρακτήρα των συγκοινωνιών, παρατηρείται δηλαδή μια οριζόντια (όχι όμως και κάθετη) επιδείνωση των εργασιακών συνθηκών που αντιμετωπίζουμε.

Αυτή την επιδείνωση βιώνουν π.χ οι σταθμάρχες, οι οποίοι δυσκολεύονται να ανταποκριθούν σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης καθώς αναγκάζονται να εξυπηρετούν επιβάτες που δεν μπορούν να βγάλουν εισιτήριο, να ξεμπλοκάρουν πύλες που δεν λειτουργούν, να σημειώνουν ποιος εργολάβος βρίσκεται στο σταθμό και για ποιο λόγο, να ξαναβάζουν μπροστά κυλιόμενες σκάλες, ενώ την ίδια ώρα καλούνται να είναι έτοιμοι να κατέβουν όποτε χρειαστεί στην αποβάθρα, να κλείνουν ή να ανοίγουν το σταθμό, να διαχειρίζονται περιπτώσεις τραυματισμού επιβατών κ.α . Την ίδια ώρα οι εκδότες αναγκάζονται να αλλάζουν διαρκώς σταθμούς, με τις νέες βάρδιες στη γραμμή 1 να προκαλούν ακόμα μεγαλύτερη αναστάτωση καθώς πλέον δεν υπάρχει η δυνατότητα επικάλυψης, με αποτέλεσμα τα εκδοτήρια (όσα είναι ακόμα ανοιχτά) να κλείνουν ενώ απ’ έξω περιμένει ουρά, μέχρι να ανοίξουν ταμείο οι επόμενοι. Και όλα αυτά έρχονται να προστεθούν σε μια κατάσταση όπου οι εκδότες αδυνατούν να κάνουν διάλειμμα καθώς βρίσκονται αντιμέτωποι με ατελείωτες ουρές επιβατών και την την επακόλουθη αγανάκτηση.

Στο σύνολο της λειτουργίας, η ανυπαρξία και η μη εφαρμογή συγκεκριμένων διαδικασιών λειτουργεί ενισχυτικά στην αυθαιρεσία και στην αυταρχικότητα της διοίκησης προς τους εργαζόμενους ενώ ταυτόχρονα καθιστούν αμφίβολη την ασφαλή μετακίνηση των επιβατών. Οι διοικήσεις σε ΣΤΑΣΥ και ΟΑΣΑ δεν λαμβάνουν υπόψη τα προβλήματα που καλούνται να αντιμετωπίζουν οι σταθμάρχες και οι εκδότες, τους οποίους αφήνουν εν πολλοίς στην τύχη τους. Χωρίς καμία ενημέρωση, παίρνονται και αναιρούνται αποφάσεις που αφορούν τη λειτουργία με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι να καλούνται να αντεπεξέλθουν σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο εργασιακό περιβάλλον

Κι αν όλα αυτά θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι οφείλονται σε “πρόσκαιρες” δυσλειτουργίες του ηλεκτρονικού εισιτηρίου, δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει την ίδια δικαιολογία και για μια σειρά προβλήματα που υπάρχουν στις τεχνικές υπηρεσίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ανθυγιεινών συνθηκών και αδιαφορίας των εκάστοτε διοικήσεων αποτελεί το τμήμα της επιδομής. Ένα τμήμα που κοντεύει να κλείσει 20ετία στέγασης σε conteiner, με συνθήκες εργασίας εξ ορισμού δύσκολες, οι οποίες όμως γίνονται ακόμα χειρότερες καθώς το εναλλασσόμενο εβδομαδιαίο πρόγραμμα δεν πληρεί ούτε τους στοιχειώδεις κανονισμούς που έχουν οριστεί, ενώ η εντατικοποίηση και η συσσώρευση κόπωσης οδηγεί σε μεγάλο αριθμό μυϊκών τραυματισμών, καθώς 3 από τα γερανοφόρα της επιδομής  έχουν παροπλιστεί με αποτέλεσμα αυτά τα φορτία να μεταφέρονται με τα χέρια. Ενώ πρέπει να προστεθούν τόσο η έλλειψη μέσων ατομικής προστασίας όπως γάντια ή μάσκες όσο και η έλλειψη αναλώσιμων για τη σωστή εκτέλεση των εργασιών (τρυπάνια, δίσκοι τροχίσματος ή/και κοπής κλπ) και η μη αντικατάσταση μιας σειράς εργαλείων που υφίστανται φθορά όπως γωνιακοί ή επαναφορτιζόμενοι τροχοί.

Αυτό το οποίο συμβαίνει είναι ότι οι συγκοινωνίες εμπορευματοποιούνται, η μετακίνηση αλλάζει νόημα, γίνεται προϊόν το οποίο μόνο όσοι το αγοράζουν έχουν δικαίωμα να το χρησιμοποιούν. Το κόμιστρο γίνεται κεντρικό στοιχείο της λειτουργίας, με την επιτήρηση και τον αποκλεισμό να αντικαθιστούν την ασφαλή, γρήγορη και αξιόπιστη μετακίνηση. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ως εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες καλούμαστε να ξεπεράσουμε την εξατομίκευση, την έλλειψη ταξικής συνείδησης και τον φόβο μπροστά στις εντολές της διοίκησης, να αντιληφθούμε ότι οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες συλλογικά, ανεξαρτήτως ειδικότητας και εργοδότη έχουμε κοινά συμφέροντα και κοινό εχθρό.

Η παραπάνω περιγραφή ανταποκρίνεται στο σύνολο των ειδικοτήτων. Σε κάθε αμαξοστάσιο, γραφείο και σταθμό, συνάδελφοι και συναδέλφισσες μπορούν να δουν τον εαυτό τους, καταστάσεις και προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά. Επομένως συνάδελφοι, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε δεν είναι μεμονωμένα και οι λύσεις δεν μπορούν να είναι ατομικές. Συλλογικά θα πρέπει να σταθούμε απέναντι σε όλα αυτά που αντιμετωπίζουμε, αντιλαμβανόμενοι πως ο εχθρός μας, η αιτία των προβλημάτων μας δεν είναι οι επιβάτες, οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι, οι ντόπιοι, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, οι καταπιεσμένοι και οι εκμεταλλευόμενοι. ΕΧΘΡΟΣ είναι το κράτος με τα υπουργεία του, ΕΧΘΡΟΣ είναι οι διοικήσεις με τα στελέχη τους, ΕΧΘΡΟΣ είναι ο ρουφιάνος που βρίσκεται δίπλα μας και δεν διστάζει να υπερασπιστεί την εταιρεία απέναντι στα συμφέροντα των εργαζομένων.

Γιατί συνάδελφοι, ούτε με την εταιρεία έχουμε κοινά συμφέροντα, ούτε ο κόσμος ευθύνεται για την κατάσταση του κλάδου. Το κράτος, τα υπουργεία και οι διοικήσεις ευθύνονται για τη διαρκή μείωση προσωπικού, για τις μειώσεις μισθών, για το γεγονός ότι δουλεύουμε όλο και περισσότερες ώρες, για τη μεγαλύτερη πίεση που αντιμετωπίζουμε καθημερινά, για τα παλιά και κακοσυντηρημένα λεωφορεία, για τα χρέη που παρουσιάζουν σαν συνέπεια των “τζαμπατζήδων” κ.ο.κ.

Αυτό που έχουμε ανάγκη είναι ένας συνδικαλισμός, πραγματικά μαχητικός, αδιαμεσολάβητος, αντιεραρχικός. Ένας συνδικαλισμός από τη βάση, με τις αποφάσεις να παίρνονται από τους εργαζόμενους και όχι από τα Δ.Σ. Αυτό το παράδειγμα συνδικαλισμού μπορεί να θέσει στο προσκήνιο τις ανάγκες των εργαζομένων, ενάντια στα συμφέροντα των αφεντικών.

Η ανυπακοή και η αντίσταση στους σχεδιασμούς κράτους και διοικήσεων είναι η απάντησή μας.

Η οργάνωση στη βάση και η δημιουργία μετώπων αγώνα εντός και εκτός εργασιακών χώρων ο δρόμος μας.

 

Ταξικό Μέτωπο – Πρωτοβουλία εργαζομένων στις Συγκοινωνίες

taxikometopo@espiv.net

Advertisements

Την Πέμπτη 19 Ιουλίου γύρω στις 4 το απόγευμα στο λεωφορείο 845 στο δρομολόγιο Ελευσίνα – Πειραιά και στο ύψος του Ασπροπύργου, άνδρας 45 με 50 χρονών αφού έβγαλε μαχαίρι επιτέθηκε σε έναν μετανάστη εργάτη που είχε επιβιβαστεί λίγο πριν μαζί με άλλους μετανάστες. Ο συνάδελφος αφού αντιλήφθηκε το συμβάν, ύστερα και από τις φωνές των πανικόβλητων επιβατών άνοιξε τις πόρτες για να μπορέσουν να απομακρυνθούν. Με τον μετανάστη χτυπημένο, ελαφρά ευτυχώς στο χέρι, ο συνάδελφος με ορισμένους επιβάτες προσπάθησαν να ηρεμήσουν ιδιαίτερα τα μικρά παιδιά και να δουν σε τι κατάσταση βρισκόταν ο τραυματισμένος μετανάστης. Εκείνη την ώρα, ένας από τους επιβάτες επιχείρησε να σταματήσει τον επιτιθέμενο που διέφευγε αλλά δεν τα κατάφερε καθώς με το μαχαίρι τον τραυμάτισε στο πόδι. Τελικά ο μαχαιροβγάλτης όχι μόνο κατάφερε να διαφύγει αλλά και να κυκλοφορεί ελεύθερος.

Η επίθεση αυτή, αποτελεί συνέχεια των επιθέσεων που δέχονται μετανάστες εργάτες αλλά και γενικότερα των βίαιων περιστατικών που συμβαίνουν σε λεωφορεία και τρόλεϊ. Ο ρατσιστικός χαρακτήρας της επίθεσης μπορεί να μην είναι αποδεδειγμένος, παρόλα αυτά το γεγονός πως ο δράστης είχε επιβιβαστεί αρκετή ώρα πριν πραγματοποιήσει την επίθεση δείχνει πως δεν μιλάμε για μια αυθόρμητη αντίδραση, όπως επίσης ο στόχος της επίθεσης αλλά και το γεγονός ότι κουβαλούσε πάνω του ένα μαχαίρι δείχνει αφενός την ευκολία που είχε να βγάζει μαχαίρι και αφετέρου να το χρησιμοποιεί απέναντι σε μετανάστες.

Η υποδειγματική αντιμετώπιση από τον συνάδελφο με τη συνεργασία επιβατών του πανικού που επικράτησε ύστερα από την επίθεση, όπως ομολογήθηκε και από τους προϊσταμένους,  δεν μπορεί να καλύψει τις αντίξοες συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζονται όλοι οι συνάδελφοι οδηγοί. Συνθήκες που στην κοινωνική ζούγκλα που επιχειρούν να δημιουργήσουν κράτος και διοικήσεις οξύνονται διαρκώς. Ο ρατσισμός και ο κοινωνικός κανιβαλισμός οξύνονται και μας αναγκάζουν να αντιμετωπίζουμε καταστάσεις που ξεπερνούν τα όριά μας.

Σε αυτή την κατάσταση συνάδελφοι, μοναδική προοπτική είναι η δημιουργία κοινοτήτων αγώνα μεταξύ μας αλλά και με τους επιβάτες. Μόνο με την οργάνωσή μας εντός και εκτός εργασιακών χώρων, ενάντια στους πραγματικούς υπαίτιους των προβλημάτων μας μπορούμε να βελτιώσουμε τις συνθήκες της καθημερινότητάς μας, να αντιμετωπίσουμε ή και να αποτρέψουμε παρόμοια περιστατικά.


Εδώ και αρκετά χρόνια έχει γίνει σαφής ο δρόμος που έχει πάρει ο εργοδοτικός συνδικαλισμός τύπου ΓΣΕΕ. Με την άρνηση να προκηρύξει απεργία σε κρίσιμες χρονικές στιγμές, με απεργίες πυροτεχνήματα, με μη κάλυψη αγωνιζόμενων απεργών. Είναι σαφές λοιπόν πως η ΓΣΕΕ έχει πάψει να εκπροσωπεί τα όποια συμφέροντα των εργαζομένων.
Η τελευταία, επιλογή της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ να συστρατευτούν μαζί με όλο τον εργοδοτικό συρφερτό αποδεικνύει πως οι τριτοβάθμιες  συνδικαλιστικές οργανώσεις αποτελούν “στρατηγικό εταίρο” των αφεντικών. Δεκανίκι σε αυτή την επιλογή, στέκονται τα περισσότερα σωματεία του χώρου των συγκοινωνιών. Με φανφάρες καλούν στη συγκέντρωση στην Κλαυθμώνος, μαζί με ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, μαζί με εργοδοτικές ενώσεις. Όλοι μαζί λοιπόν εναντίον μας.
Μετά την αλλαγή νόμου για να δυσκολέψει την κήρυξη απεργιών, έρχεται η ΓΣΕΕ να επιχειρήσει την απονοηματοδότηση αυτού του όπλου των εργαζομένων. Συνάδελφοι και συναδέλφισσες δεν θα τους αφήσουμε. Η ΓΣΕΕ έχει πάψει να θέτει το περιεχόμενο των απεργιών. Ακόμα και στο παρελθόν ήταν η έντονη κοινωνική πίεση που την ανάγκαζε να προκηρύσσει απεργίες. Ιδιαίτερα σήμερα, είναι ακόμα πιο σημαντικό να απεργήσουμε. Γιατί η απεργία, ΗΤΑΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ όπλο στα χέρια των εργαζομένων.
Καμία απεργία δεν μπορεί να γίνει σε συνεργασία με τα αφεντικά. Η διαταξική συνεργασία που ευαγγελίζονται θα γίνει συντρίμμια στον ταξικό πόλεμο που διεξάγεται καθημερινά. Από την πλευρά μας τόσο την Τετάρτη 30/5 όσο και την Πέμπτη 31/5 θα απεργήσουμε. Ενάντια στα
σχέδια κράτους και διοικήσεων, για την υπεράσπιση των αναγκών μας. Θα απεργήσουμε γιατί αυτό είναι το όπλο μας, γιατί με αυτό τον τρόπο μπορούμε να βρεθούμε στο δρόμο, μαζί με τα υπόλοιπα αγωνιζόμενα κομμάτια. Ενάντια στους σχεδιασμούς της ΓΣΕΕ, των αφεντικών και του
κράτους.
Με την επιδείνωση των εργασιακών μας συνθηκών και την επιθετικότητα των διοικήσεων να αυξάνονται διαρκώς αποτελεί ανάγκη το σπάσιμο της απογοήτευσης και της ηττοπάθειας. Τα αιτήματα και οι στοχεύσεις των απεργιών τίθενται από τους ίδιους τους απεργούς. Όχι από
τους εργατοπατέρες. Για αυτό και εμείς καλούμε τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες να απεργήσουν, να κατέβουν στο δρόμο, να εκφράσουν τη δυσαρέσκεια και την αγανάκτηση τους και αγωνιστούν. Μέσα από τη συμμετοχή μας σε διαδηλώσεις, σε απεργίες, σε συγκεντρώσεις και συνελεύσεις μπορούμε να χτίσουμε την απαραίτητη κοινότητα αγώνα εντός και εκτός του εργασιακού μας χώρου και να δημιουργήσουμε σχέσεις αλληλεγγύης.
Η συστράτευση των γραφειοκρατικών και εργοδοτικών συνδικαλιστικών φορέων κάνει ακόμα
πιο επιτακτική την αλλαγή συνδικαλιστικού παραδείγματος. Αυτό που έχουμε ανάγκη είναι ένας συνδικαλισμός, πραγματικά μαχητικός, αδιαμεσολάβητος, αντιεραρχικός. Ένας συνδικαλισμός από τη βάση, με τις αποφάσεις να παίρνονται από τους εργαζόμενους και όχι από τα Δ.Σ. Αυτό το παράδειγμα συνδικαλισμού μπορεί να θέσει στο προσκήνιο τις ανάγκες των εργαζομένων, ενάντια στα συμφέροντα των αφεντικών.
ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΕΤΑΡΤΗ 30/5 ΚΑΙ ΠΕΜΠΤΗ 31/5
Ταξικό Μέτωπο – Πρωτοβουλία εργαζομένων στις συγκοινωνίες
taxikometopo.wordpress.com

Την τελευταία περίοδο οι αλλαγές που αντιμετωπίζουμε στην εργασιακή μας καθημερινότητα είναι ραγδαίες αλλά ταυτόχρονα είναι μόνο η αρχή. Οι ελλείψεις που υπάρχουν σε όλες τις ειδικότητες αποτελούν μόνιμη συνθήκη όπου πλέον η κάλυψή τους γίνεται μέσω του θεσμού της μαθητείας, με πρακτικάριους, με συμβασιούχους από τον ΟΑΕΔ, γενικότερα με προσωρινούς και επισφαλώς εργαζόμενους.Τόσο στις σταθερές όσο και στις οδικές συγκοινωνίες οι εργαζόμενοι καλούμαστε διαρκώς να δουλεύουμε περισσότερο, να πληρωνόμαστε λιγότερο, να αντιμετωπίζουμε ένα δικαίως (ορισμένες φορές και αδίκως) αγανακτισμένο επιβατικό κοινό, να αγωνιούμε για το εργασιακό μας μέλλον, πολλές φορές με άσχημες συνθήκες υγιεινής, με τα εργατικά ατυχήματα και τα προβλήματα υγείας να χτυπάνε την πόρτα όλο και περισσότερων συναδέλφων.

Χαρακτηριστικό σημείο της “εκτίμησης” που έχουν οι διοικήσεις για όλους και όλες εμάς, είναι οι συνθήκες, κάτω από τις οποίες μας αναγκάζουν να εργαζόμαστε. Λεωφορεία που υπολειτουργούν, λεωφορεία που αναφλέγονται, λεωφορεία βρόμικα, όχι γιατί οι καθαρίστριες/ες δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους, αλλά γιατί οι διοικήσεις επιμένουν να κάνουν κομπρεμί με εργολάβους, αδιαφορώντας για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζονται και αυτές. Η απαξίωση που αντιμετωπίζουμε ως εργαζόμενοι, ως άνθρωποι αποτελεί μόνιμη επωδός των διοικήσεων και αποδεικνύεται από ένα “δευτερεύων”μεν ενδεικτικό παράδειγμα δε. Η ανυπαρξία ή η άθλια κατάσταση των τουαλετών, των «καντίνων» και των ψυκτών στις αφετηρίεςτους δεν είναι κάτι παροδικό, δεν είναι μια παράλειψη. Είναι ο τρόπος τους για να μας δείξουν την «εκτίμηση» που μας έχουν. Ο τρόπος τους για να μας υποτιμήσουν ακόμα περισσότερο.

Η εκτίμηση που έχουν οι διοικήσεις προς εμάς φαίνεται και από την ευαισθησία τους όσον αφορά τα εργατικά ατυχήματα και τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζουμε. Ανυπαρξία ειδών ατομικής προστασίας, έλλειψη κατάλληλων ανταλλακτικών, οδήγηση κάτω από δύσκολες συνθήκες δημιουργούν μια κατάσταση όπου τα κομμένα δάκτυλα και τα καρδιακά επεισόδια αυξάνονται επικίνδυνα. Μόνο για το αμαξοστάσιο του Πειραιά έχουν αναφερθεί περισσότερα από 6 καρδιακά επεισόδια τον τελευταίο χρόνο. Είναι εξοργιστικό το γεγονός πως η διοίκηση, αρνείται και ενίοτε εξαναγκάζει συναδέλφους να αρνηθούν και αυτοί, πως τα καρδιακά ή άλλα ατυχήματα που αντιμετωπίζουμε αποτελούν εργατικά ατυχήματα. Με γελοίες δικαιολογίες, καθιστούν εν πολλής υπεύθυνο τον οδηγό γιατί δεν πρόσεχε την υγεία του.

Ειδικότερα στα λεωφορεία και τα τρόλεϊ το παράδειγμα του ελληνικού συμπυκνώνει μια σειρά χαρακτηριστικών της συνολικότερης σχεδιαζόμενης απαξίωσης τόσο της μετακίνησης των επιβατών όσο και των συνθηκών εργασίας μας. Κράτος και διοικήσεις με μεγάλη ευκολία αποφάσισαν να κλείσουν το μεγαλύτερο αμαξοστάσιο των λεωφορείων. Πέρα από τα όποια προσχήματα χρησιμοποιούν η πραγματικότητα είναι πως αυτό που επιδιώκουν είναι να μειώσουν το σταθερό και μισθολογικό κόστος προκειμένου να μπορούν να πωληθούν όσο πιο εύκολα γίνεται.

Σε αυτή ακριβώς την κατεύθυνση, κινείται και η απόφαση να καλύπτουν συγκεκριμένες διαδρομές, που μέχρι πρότινος γίνονταν από λεωφορεία, τα ΚΤΕΛ. Θα έχουμε δηλαδή τα ΚΤΕΛ να αντικαθιστούν τα λεωφορεία, με πληρωμή από τον ΟΑΣΑ σύμφωνα με χιλιομετρικές αποστάσεις κλπ. Ανοίγει με αυτό τον τρόπο ο δρόμος, ώστε με βάση αυτό το μοντέλο να περάσουν κι άλλες γραμμές στον έλεγχο των ΚΤΕΛ.
Στο παράδειγμα του αμαξοστασίου στο Ελληνικό μπορούμε να δούμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των συνεπειών που έχει ο φιλοεργοδοτικός και γραφειοκρατικός συνδικαλισμός. Ενώ εδώ και χρόνια ήταν γνωστές οι προθέσεις του υπουργείου, το θέμα θάφτηκε και απαξιώθηκε. Όταν λοιπόν φτάσαμε στο αμήν και με το κλείσιμο να θεωρείται τετελεσμένο έγιναν κάποιες κινήσεις εναντίωσης. Κινήσεις όμως που γίνονται αργά και δεν πείθουν. Όχι τουλάχιστον όσο οι αποφάσεις παίρνονται κεκλεισμένων των θυρών και από λίγους. Μόνο με ανοιχτή συνέλευση αγώνα με τον πρώτο λόγο στους συναδέλφους του αμαξοστασίου θα μπορούσε να συσπειρώσει πραγματικά τον κλάδο και να αντισταθεί.

Όλα τα παραπάνω δεν πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε μεμονωμένα. Όλα εντάσσονται στη γενικότερη κατεύθυνση ιδιωτικοποίησης των συγκοινωνιών. Μιας ιδιωτικοποίησης που λαμβάνει χώρα στο εδώ και το τώρα. Η διαρκής αύξηση των εργολαβικών εταιρειών εντός των συγκοινωνιών, το πέρασμα ολόκληρων υπηρεσιών σε ιδιώτες, όπως πρόκειται να συμβεί στην πώληση εισιτηρίων, το κλείσιμο σημαντικών υποδομών, όπως το αμαξοστάσιο στο Ελληνικό, η εφαρμογή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου και το κλειστό σύστημα με τις μπάρες αποτελούν κομμάτια των σχεδιασμών κράτους και διοικήσεων. Σχεδιασμοί που περιλαμβάνουν την επιβολή ακόμα μεγαλύτερης εντατικοποίησης, ελέγχου και αποκλεισμού. Συνέπειες που βιώνουμε τόσο οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες όσο και οι επιβάτες.

Απέναντι σε όλα αυτά ο μόνος δρόμος που μπορούμε να ακολουθήσουμε είναι της οργάνωσης και του αγώνα. Η παραίτηση και η απογοήτευση διευκολύνουν την περαιτέρω επιδείνωση των συνθηκών εργασίας. Ο αγώνας όμως και η οργάνωση θα πρέπει να είναι στην κατεύθυνση της συμμετοχής όλων στις αποφάσεις. Τα γραφειοκρατικά και ιεραρχικά σωματεία δεν μπορούν να υπερασπιστούν τις πραγματικές μας ανάγκες. Μόνο η από τα κάτω οργάνωση, χωρίς ιεραρχία και διαμεσολάβηση μπορεί να δημιουργήσει όρους πραγματικής αντίστασης και νίκης.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΜΑΞΟΣΤΑΣΙΟ, ΥΠΗΡΕΣΙΑ, ΓΡΑΦΕΙΟ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΔΙΟΙΚΗΣΕΙΣ – ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΗ ΒΑΣΗ

Επόμενη συνέλευση του Ταξικού Μετώπου την Παρασκευή 15 Ιούνη στα γραφεία των σωματείων, Λόντου 6 (Εξάρχεια)

 

Ταξικό Μέτωπο – Πρωτοβουλία εργαζομένων στις συγκοινωνίες
taxikometopo.wordpress.com


Οι παρεμβάσεις ενάντια στο ηλεκτρονικό εισιτήριο και το κλείσιμο των μπαρών συνεχίζονται και πληθαίνουν. Από την πλευρά μας εδώ και μερικούς μήνες συμμετέχουμε στο συντονισμό εργαζομένων στις συγκοινωνίες και επιβατών για ελεύθερες μετακινήσεις. Από την πρώτη στιγμή που τοποθετηθήκαμε ενάντια στην εφαρμογή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου, κάναμε ξεκάθαρο ότι εντάσσεται στη συνολικότερη αναδιάρθρωση των συγκοινωνιών, ότι αποτελεί την αιχμή και συμπυκνώνει όλες τις αρνητικές εξελίξεις τόσο για τους εργαζόμενους στις συγκοινωνίες όσο και για τους επιβάτες.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αποφασίσαμε να καλέσουμε στη διαδήλωση της πρωτομαγιάς. Με πανό που έγραφε ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΜΜΜ ΚΑΙ ΕΠΙΒΑΤΩΝ – ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ – ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. Καμιά 15αριά συνάδελφοι και αλληλέγγυοι συγκροτήσαμε ένα μικρό μεν αλλά δυναμικό μπλοκ δε, όπου μοιράζοντας κείμενα, φωνάζοντας συνθήματα και με τρικάκια επιχειρήσαμε να αναδείξουμε το ζήτημα.

Αντίστοιχα στις 3 του Μάη, συμμετείχαμε μαζί με το συντονισμό στις συγκεντρώσεις που είχαν καλέσει φοιτητικά σχήματα, στηρίζοντας τη συγκέντρωση στο σταθμό του μετρό στο ΦΙΞ. Και εκεί με πανό, κείμενα και τρικάκια συζητήσαμε με το επιβατικό κοινό την αναγκαιότητα να παλέψουμε από κοινού για την υπεράσπιση των αναγκών μας, ενάντια στο ηλεκτρονικό εισιτήριο για ελεύθερες μετακινήσεις. Για περισσότερο από μία ώρα τόσο στο ΦΙΞ όσο και στο ΑΙΓΑΛΑΙΩ και στην ΚΑΤΕΧΑΚΗ, για πρώτη φορά πραγματοποιήθηκαν δημόσια καλεσμένες συγκεντρώσεις χωρίς να έχουν κλείσει οι σταθμοί.

Ο αντικοινωνικός ρόλος τόσο του υπουργείου όσο και των διοικήσεων στις συγκοινωνίες, αποδεικνύεται καθημερινά. Από τις απειλές και τους εκβιασμούς προς τους εργαζομένους, αλλά και την αδιαφορία έως σκόπιμη ταλαιπωρία που προκαλούν στους επιβάτες, την επιβολή αστυνομοκρατούμενων ζωνών κάθε φορά που πραγματοποιείται συγκέντρωση σε σταθμούς ή αμαξοστάσια κλπ. Η αδιαφορία τους για τα προβλήματα που δημιουργούν σε εργαζόμενους και επιβάτες φανερώθηκε για άλλη μία φορά τη Δευτέρα 30 Απρίλη, μια μέρα πριν την πρωτομαγιά όταν αυθαίρετα και αιφνιδιαστικά αποφάσισαν να λειτουργήσουν τα λεωφορεία με δρομολόγια Σαββάτου. Το αποτέλεσμα ήταν οι οδηγοί να αντιμετωπίζουν την επιβατική κίνηση μιας καθημερινής με μειωμένα δρομολόγια και οι επιβάτες, ιδιαίτερα όσοι δουλεύουν ξημερώματα, να στοιβάζονται σε φισκαρισμένα λεωφορεία για να φτάσουν καθυστερημένοι στη δουλειά τους. Ενώ επίσης την πρωτομαγιά και ενώ τα σωματεία είχαν προχωρήσει σε στάσεις εργασίας και το μετρό λειτουργούσε προκειμένου να συμμετέχει ο κόσμος στις διαδηλώσεις, οι μπάρες στο σταθμό του Συντάγματος(πλην ΑΜΕΑ) ήταν κλειστές, αυξάνοντας αφενός το συνωστισμό και αφετέρου δηλώνοντας προς όλους μας ότι ο έλεγχος και ο αποκλεισμός δεν κάνει διάλειμμα, ακόμα και σε μέρες απεργιών.

Οι πρόσφατες δηλώσεις του Σπίρτζη ότι μέσα στο Μάη θα κλείσουν όλες οι μπάρες δεν αλλάζουν κάτι. Εκτός από το γεγονός ότι για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι στους σχεδιασμούς τους δεν πρόκειται να λάβουν υπόψη τα προβλήματα που μας δημιουργούν εάν δεν αγωνιστούμε εναντίον τους. Σε αυτή την κατεύθυνση εμείς συνεχίζουμε τον αγώνα ενάντια στο ηλεκτρονικό εισιτήριο και την αναδιάρθρωση των συγκοινωνιών με συνελεύσεις, συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις. Την Παρασκευή 11 Μάη στις 18:00 θα πραγματοποιηθεί συνέλευση του συντονισμού εργαζομένων στις συγκοινωνίες και επιβατών για ελεύθερες μετακινήσεις στη Λόντου 6 στα Εξάρχεια, τη Δευτέρα 14 Μάη, ο συντονισμός θα πραγματοποιήσει συγκέντρωση στις 4:30 το πρωί έξω από αμαξοστάσιο της ΟΣΥ στου Ρέντη, ενώ την Παρασκευή 18 Μάη συμμετέχουμε και στηρίζουμε τη διαδήλωση που έχει καλεστεί από φοιτητικά σχήματα στις 12:30 στο σταθμό ΚΑΤΕΧΑΚΗ προς το υπουργείο μεταφορών.

Εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες και επιβάτες αντιστεκόμαστε από κοινού στην εφαρμογή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου και του κλεισίματος των μπαρών. Απέναντι στις συνθήκες «ζούγκλας» που επιχειρούν να επιβάλουν στην κοινωνία, συνεχίζουμε την κοινή πορεία ενάντια στον έλεγχο που θέλουν να επιβάλουν σε κάθε μας βήμα, ενάντια στους αποκλεισμούς, στους διαχωρισμούς και στον κοινωνικό κανιβαλισμό, ενάντια στην αναδιάρθρωση και στην περαιτέρω εμπορευματοποίηση των ΜΜΜ.

ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΑΤΩΝ

Ταξικό Μέτωπο – Πρωτοβουλία εργαζομένων στις Συγκοινωνίες
taxikometopo.wordpress.com


Απεργίες, καταλήψεις, διαδηλώσεις και συγκρούσεις με τις κατασταλτικές δυνάμεις δείχνουν πως οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεσμένοι στη Γαλλία βγαίνουν μαζικά στους δρόμους για να αντισταθούν στην προσπάθεια περαιτέρω υποτίμησης της ζωής τους. Εργαζόμενοι, φοιτητές, αγρότες, αγωνιστές πρωτοστατούν σε κινητοποιήσεις ενάντια στους σχεδιασμούς του γαλλικού κράτους. Πιο συγκεκριμένα και όσον αφορά τους σιδηροδρομικούς οι κινητοποιήσεις τους φαίνεται πως βρίσκονται ακόμα στην αρχή. Προσπαθούν να αντισταθούν στην ιδιωτικοποίηση του σιδηροδρόμου, με την επακόλουθη επιβολή δυσμενέστερων εργασιακών συνθηκών. Όπως γνωρίζουμε πολύ καλά και στα μέρη μας, με την πρόσφατη πώληση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται είναι τα ίδια και είναι προσχηματικά. Τα χρέη ή η ανάγκη ανταγωνιστικότητας είναι η κασέτα που έχει παιχτεί εδώ και αρκετά χρόνια και συνεχίζει να παίζεται και για το κομμάτι των αστικών συγκοινωνιών.

Με προγραμματισμό απεργιακών κινητοποιήσεων σε βάθος τριμήνου, με αυξημένη συμμετοχή στις απεργίες των τελευταίων ημερών, με δυναμικές και μαζικές διαδηλώσεις έχουν ήδη προκαλέσει σημαντικά προβλήματα στη λειτουργία του συστήματος. Απεργίες στην Air France, στα νοσοκομεία, στα ΜΜΕ, στη ναυτιλία, ενισχύουν την πεποίθηση ότι μπορεί να υπάρξει ουσιαστική αντίσταση στην προωθούμενη αναδιάρθρωση. Ταυτόχρονα στα πανεπιστήμια μια σειρά παρεμβάσεων, καταλήψεων σχολών και διαδηλώσεις δείχνουν πως οι κοινωνική ανυπακοή γενικεύεται, δεν είναι τυχαίο πως για την καταστολή των φοιτητών χρησιμοποιούνται κρατικοί και παρακρατικοί μηχανισμοί, όπως στη σχολή της Νομικής στο Μονπελιέ όπου φασίστες μαζί με μπράβους εισέβαλλαν στη σχολή και επιτέθηκαν στους φοιτητές ενώ στη Σορβόνη ειδικές δυνάμεις καταστολής έσπασαν την κατάληψη των φοιτητών. Επίσης σε μια κωμόπολη έξω από τη Ναντ πολυάριθμες αστυνομικές δυνάμεις (πάνω από 2000) επιχειρούν εδώ και αρκετές μέρες να εκκενώσουν κατειλημμένη εδώ και 44 χρόνια έκταση, με πολύωρες συγκρούσεις, με τους αγωνιζόμενους να αντιστέκονται ακόμα.

Οι απεργίες και οι αγώνες που διεξάγονται αυτή τη στιγμή στη Γαλλία, μπορούν να εμπνεύσουν και τους αγώνες εδώ. Ιδιαίτερα στο δικό μας κλάδο και με την ιδιωτικοποίηση να προχωρά σταθερά, με την εφαρμογή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου και το κλείσιμο των μπαρών, τον έλεγχο των εταιριών από το υπερταμείο και την επιβολή ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων λειτουργίας οι αντιστάσεις μας πρέπει να είναι μακροχρόνιες και με αποφασιστικότητα. Ταυτόχρονα η σύνδεσή μας με τα αγωνιζόμενα κομμάτια, η ουσιαστική στήριξη των αγώνων τους και η υπεράσπιση των αναγκών τους είναι απαραίτητα στοιχεία που πρέπει να έχει και ο δικός μας αγώνας.

Στεκόμαστε στο πλευρό των απεργών, των καταληψιών, των αγωνιζόμενων στη Γαλλία.
Καλούμε τους συναδέλφους να σπάσουν την εξατομίκευση και την απογοήτευση. Όλοι και όλες μαζί μπορούμε να στήσουμε αναχώματα, να ξαναδώσουμε όραμα και περιεχόμενο στο συνδικαλισμό που θέλουμε, να δημιουργήσουμε την οργάνωση που χρειαζόμαστε, να νικήσουμε στους αγώνες που έρχονται.