Archive for the ‘Ανακοινώσεις Τοπικών Κινήσεων’ Category


Η εφαρμογή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου και το κλείσιμο των μπαρών είναι αναπόσπαστο μέρος της διαδικασίας αναδιάρθρωσης των αστικών συγκοινωνιών και κομβικής σημασίας για την υλοποίησή της. Οδηγούν μεταξύ άλλων στην εντατικοποίηση της εργασίας στα ΜΜΜ και την επίταση του ελέγχου και των αποκλεισμών, ενώ όσοι και όσες αντιστέκονται στην εφαρμογή τους βρίσκονται αντιμέτωποι με τη στοχοποίηση και την καταστολή.

Οι κλειστές μπάρες με τις ασφυκτικές συνθήκες και τους κινδύνους που δημιουργούν σε όλους μας, αποσκοπούν αποκλειστικά στο να καταστούν οι συγκοινωνίες ένα πλήρως ελεγχόμενο και εμπορευματοποιημένο προϊόν. Η επιδιωκόμενη ιδιωτικοποίηση προχωράει σταθερά με όλο και περισσότερους εργαζομένους στις συγκοινωνίες να απασχολούνται από ιδιώτες εργολάβους, κακοπληρωμένοι και με ανύπαρκτα εργατικά δικαιώματα, και με την πλήρη εμπορευματοποίηση των συγκοινωνιών.

Από το 2011, το κράτος, με τον νόμο συγχώνευσης των 5 εταιρειών παροχής συγκοινωνιακού εργου σε 2, έχει διαμορφώσει το έδαφος για τις αλλαγές που εξελίσσονται το τελευταίο διάστημα. Αντίστοιχα εκδηλώνονται την ίδια περίοδο αγώνες ενάντια στις αυξήσεις εισιτηρίων, στην όξυνση του ελέγχου και στην εμπορευματοποίηση των συγκοινωνιών, με το πρόταγμα της ελεύθερης μετακίνησης, δημιουργώντας ισχυρά αναχώματα στην επιχειρούμενη αναδιάρθρωση.

Έχοντας ως αφετηρία και εμπειρία τις αντιστάσεις των προηγούμενων χρόνων, έχουμε διαπιστώσει τη σημασία και τις προοπτικές που ανοίγονται από τη δημιουργία κοινών πεδίων ζύμωσης και αγώνα. Δεν είναι τυχαία η πρωτοφανής σε ένταση κατασταλτική επίθεση σε εργατική παρέμβαση συνελεύσεων γειτονιών στο αμαξοστάσιο του Ρέντη, με την προσαγωγή 21 συντρόφων και συναγωνιστών, επειδή επιχείρησαν να μοιράσουν προκυρήξεις στους οδηγούς των λεωφορείων, αλλά και η στοχοποίηση των 3 εργαζομένων που στήριζαν την κινητοποίηση καθώς και μέλους συνέλευσης γειτονιάς και σωματείου βάσης που συμμετείχε στο μοίρασμα.

Η συγκεκριμένη κατασταλτική επιχείρηση του κράτους, μέσα και από δημοσιεύματα και “ψιθύρους” στους χώρους εργασίας, κατέδειξε επίσης την αναγκαιότητα να δημιουργηθεί ένα συγκροτημένο σώμα, που θα μπορέσει με βάση τον κοινό βηματισμό των εργαζομένων στις συγκοινωνίες μαζί με όλους όσους αγωνίζονται ενάντια στην αναδιάρθρωσή τους, να υπερασπιστεί με αποφασιστικότητα τον κάθε ένα και κάθε μία από εμάς που θα βρεθεί στο στόχαστρο της καταστολής. Από την επομένη κιόλας των προσαγωγών ξεκίνησε σειρά συναντήσεων, ύστερα από πρωτουβουλία που πήρε τότε ο ΣΕΦΚ (Σύλλογος Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών), οι οποίες ολοκληρώθηκαν με την πραγματοποίηση μαζικής συγκέντρωσης και μοιράσματος κοινού κειμένου σωματείων και εργατικών συλλογικοτήτων στο αμαξοστάσιο του Ρέντη αλλά και έξω από τα γραφεία του ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Οι κινητοποιήσεις αυτές αποτελούν παρακαταθήκη, καθώς δεν άφησαν περιθώρια στην εργοδοσία της ΣΤΑΣΥ και της ΟΣΥ να κινηθούν εναντίον των εργαζομένων, ενώ ταυτόχρονα έθεσαν τέρμα στα συνεχή δημοσιεύματα στοχοποίησης αγωνιστών. Επιπλέον όμως έδωσαν την έμπνευση και έθεσαν τις βάσεις για τη συνάντηση εργατικών σχήματων και συνελεύσων γειτονιών προκειμένου να συγκροτήσουμε ένα μετωπικό σχήμα που σε βάθος χρόνου, και με συμφωνίες σε κεντρικά σημεία, θα σταθεί απέναντι στη συνολική αναδιάρθρωση των συγκοινωνιών, στην επιδείνωση των εργασιακών συνθηκών αλλά και στην όξυνση του ελέγχου και των αποκλεισμών. Μιας πρωτοβουλίας που με σειρά δράσεων (ανακοινώσεις, συζητήσεις, συγκεντρώσεις, όπως η παρέμβαση στο σταθμό του Πανεπιστημίου στις 14/11 και η εκδήλωση – ενημέρωση στα γραφεία του ΣΕΛΜΑ στις 16/12) έχει επιχειρήσει να καταδείξει τι σημαίνει συνολικά η εφαρμογή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου και το κλείσιμο των μπαρών.

Επιδιώκουμε λοιπόν, μέσα από αυτό το κάλεσμα να συγκροτηθεί ένα συνεκτικό μετωπικό σχήμα εργαζομένων στις συγκοινωνίες και επιβατών που θα αποτελέσει όχημα αντίστασης στην εφαρμογή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου και στη συνολική αναδιάρθρωση των συγκοινωνιών. Σε αυτή την κατεύθυνση οι κοινοί αγώνες αποτελούν μονόδρομο. Τόσο γιατί πραγματικά έχουμε τις ίδιες ανάγκες και συμφέροντα όσο και γιατί παραμένοντας διασπασμένοι μπορούν κράτος και αφεντικά να παίζουν το χαρτί του κοινωνικού αυτοματισμού όποτε και όπως θέλουν, στρέφοντας την μία κοινωνική ομάδα ενάντια στην άλλη. Ειδικά στην περίπτωση του ηλεκτρονικού εισιτηρίου, γνωρίζουν πως εάν δεν καταφέρουν να μας βάλουν να αλληλοφαγωθούμε δεν θα μπορέσουν να προχωρήσουν στις επόμενες κινήσεις τους.

Ταυτόχρονα πρέπει να θέσουμε με ευκρίνεια το πρόταγμα της ελεύθερης μετακίνησης, ως την πλέον ρεαλιστική λύση για τις ανάγκες των από τα κάτω, ξεκαθαρίζοντας πως δεν πρόκειται να κάνουμε καμία θυσία για τις ανάγκες κράτους και κεφαλαίου. Σε μια εποχή γενικευμένης και κατά μέτωπο επίθεσης σε όλες τις κατακτήσεις μας, απαξίωσης των αναγκών μας και λεηλασίας της ζωής μας, η απάντηση πρέπει να δοθεί από κοινού, με τη συνολικοποίηση των προταγμάτων μας και τη διασύνδεση των αγώνων μας να αποτελούν ζωτικής σημασίας επίδικα. Ειδικότερα για το ζήτημα των συγκοινωνιών, οι κοινοί αγώνες εργαζομένων στις συγκοινωνίες και επιβατών ενάντια στο ηλεκτρονικό εισιτήριο, βασικό πυλώνα της επιχειρούμενης αναδιάρθρωσης, ενάντια στη διάχυση του κοινωνικού κανιβαλισμού, ενάντια στην επιβολή καθημερινού και διαρκούς ελέγχου των μετακινήσεών μας και αποκλεισμού είναι απαραίτητοι περισσότερο από ποτέ.

Ο αγώνας ενάντια στο ηλεκτρονικό εισιτήριο δεν μπορεί παρά να αποτελεί κομμάτι του ευρύτερου αγώνα ενάντια στη λειτουργία των συγκοινωνιών με λογικές κέρδους και ζημιών, για συγκοινωνίες που καλύπτουν τις ανάγκες των εργαζομένων και των ανέργων, ντόπιων και μεταναστών. Όλων αυτών δηλαδή που ανήκουμε στο ίδιο στρατόπεδο, στην πλευρά των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων.

Απευθύνουμε κάλεσμα στους συναδέλφους και στις συναδέλφισσες στις συγκοινωνίες, σε εργατικές συλλογικότητες, σε συνελεύσεις γειτονιών, σε φοιτητικά και μαθητικά σχήματα, να χτίσουμε μαζί μέτωπο αγώνα και να απαντήσουμε συλλογικά. Να βρεθούμε από κοινού στο δρόμο του αγώνα για την πραγματική κάλυψη των αναγκών μας. Εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες και επιβάτες να αντισταθούμε από κοινού στην εφαρμογή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου και του κλεισίματος των μπαρών.

ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ

ΣΑΒΒΑΤΟ 24/2 ΣΤΙΣ 18:00
ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΟΥ ΣΕΛΜΑ (ΑΘΗΝΑΣ 67, ΟΜΟΝΟΙΑ)

Ταξικό Μέτωπο – Πρωτοβουλία εργαζομένων στις συγκοινωνίες
taxikometopo.wordpress.com
Συνέλευση Αντίστασης και Αλληλεγγύης Κυψέλης / Πατησίων
http://sakakp.blogspot.gr/

Advertisements

στα γραφεία του σωματείου ΣΕΛΜΑ
Σάββατο, 16 Δεκέμβρη 2017 ]
Από τη συγκρότησή της η συνέλευσή μας είχε ενεργό συμμετοχή στο πεδίο αγώνα που αφορά τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (ΜΜΜ). Το Γενάρη του 2011, μάλιστα, και ενώ ήταν σε εξέλιξη κινητοποιήσεις των εργαζόμενων στα ΜΜΜ ενάντια σε νομοσχέδιο που προωθούσε το υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, γράφαμε ότι μονάχα ο κοινός αγώνας εργαζόμενων και επιβατών μπορεί να σταματήσει την αναδιάρθρωση και την “εξυγίανση”, που σημαίνουν επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων, περικοπή των μισθών, αύξηση των εισιτηρίων, μείωση των δρομολογίων και ιδιωτικοποίηση. Έχουμε πάρει μέρος έτσι σε πολυάριθμες συντονισμένες τοπικές και κεντρικές δράσεις – παρεμβάσεις από κοινού με άλλες συνελεύσεις γειτονιών και εργατικές συλλογικότητες, με κεντρικό το πρόταγμα της ελεύθερης μετακίνησης για όλους. Οι εξελίξεις των τελευταίων μηνών δίνουν ένα ακόμη έναυσμα, όχι μόνο για να αναδείξουμε τη σημασία της εφαρμογής του ηλεκτρονικού εισιτηρίου ως ένα καθοριστικό βήμα στην πορεία αναδιάρθρωσης των αστικών συγκοινωνιών, αλλά και πιο συνολικά να αναλύσουμε κρίσιμες πτυχές της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης.
Σε μία πρώτη ανάγνωση, όσο “ολοκληρώνεται” η εφαρμογή των σχεδιασμών υπουργείου – διοικήσεων – αναδόχων – εργολάβων, γίνονται ολοένα και περισσότερο εμφανείς αναρίθμητες “δυσλειτουργίες”, το γνωστό σε όλους πια χάος: απίστευτη ταλαιπωρία, ατέλειωτες ουρές, εκνευρισμός, λιποθυμίες, προσωποποιημένες κάρτες, απρόσωπες κάρτες, κάρτες με κουτσουρεμένο ή ακόμα και χωρίς περιεχόμενο, δήθεν “φρένα” και “γνωμοδοτήσεις” από την Αρχή “Προστασίας”, καταθέσεις ανοιχτών φακέλων με προσωπικά δεδομένα σε εκδοτήρια, αναπροσαρμογές σε χρονοδιαγράμματα… Όλο τον Οκτώβρη δεν μπορούν παρά να μας έρχονται στο μυαλό διαρκώς λέξεις όπως “αχταρμάς”, “μαντάρα”, “κουλουβάχατα”, “αλαλούμ”. Για να φτάσουμε τελικά στο δελτίο τύπου του ΟΑΣΑ της 14ης Νοέμβρη, όπου ανακοινώνεται επίσημα το “τέλος εποχής του χάρτινου εισιτηρίου” -από τις 16/11 “παύει ολοσχερώς τη χρήση του”- και το “κλείσιμο πυλών του δικτύου”, που αρχίζει σταδιακά τη Δευτέρα 20/11 σε 4 από τους 40 σταθμούς: Δουκίσσης Πλακεντίας, Αεροδρόμιο, Άγιο Αντώνιο και Ελαιώνα (με την ιδιαίτερα περιορισμένη κίνηση). Ως επιβάτες, για πρώτη φορά, τόσο στην είσοδο όσο στην έξοδο, συναντάμε κλειστές μπάρες. Το μεσημέρι, σωματεία των μέσων σταθερής τροχιάς κάνουν μια απονευρωμένη συγκέντρωση στο σταθμό Άγιος Αντώνιος και τις ανοίγουν για λίγο μέσω του διακόπτη κινδύνου, αρθρώνοντας έναν αποσπασματικό λόγο, που περιστρέφεται γύρω από τα προβλήματα ασφάλειας (μετά από 3 μέρες οι μπάρες ανοίγουν πάλι, για να κλείσουν στο σταθμό Αιγάλεω). Ενώ το εκ περιτροπής κλείσιμο σε διάφορους σταθμούς συνεχίζεται, η προπαγάνδα μέσω των ΜΜΕ θριαμβευτικά επιμένει στην πλήρη (με ποικίλες ερμηνείες της λέξης) λειτουργία του συστήματος μέχρι τις 20 Δεκέμβρη. Θα εξηγήσουμε στη συνέχεια γιατί το χάος αυτό, από μόνο του, για εμάς δεν είναι το κυρίαρχο, ούτε το πιο σημαντικό θέμα σε αυτή την υπόθεση, επιχειρώντας, κάπως επιγραμματικά, μια πιο συνολική, πιο ολοκληρωμένη προσέγγιση.

Αρχικά, είναι προφανές ότι η εντατικοποίηση στο τμήμα έκδοσης εισιτηρίων προεικονίζει απλά συνθήκες που αργά ή γρήγορα θα αντιμετωπίσουν όλοι οι εργαζόμενοι στα ΜΜΜ. Ενδεικτική της κατεύθυνσης είναι και η πρόθεση από τη διοίκηση για “αξιοποίηση” του θεσμού της μαθητείας των ΕΠΑΛ. Η εμπέδωση των ασφυκτικών συνθηκών εργασιακής ζούγκλας, που εξαπλώνονται σαν γάγγραινα σε όλους κλάδους, σε όλους τους χώρους δουλειάς, έρχεται μαζί με την αναβάθμιση της επιτήρησης, την απροκάλυπτη αυταρχικότητα, τους ωμούς εκβιασμούς. Προκειμένου όχι μόνο να καμφθούν οι όποιες αντιστάσεις, αλλά να επιβληθεί και η συνεργασία με τους μηχανισμούς καταστολής. Για αυτό και η πίεση να αφομοιώσουν οι εργαζόμενοι τα παραμύθια συνυπευθυνότητας, μετατρεπόμενοι σε αυτόκλητους υπερασπιστές και συνένοχους εξόφθαλμα αμοραλιστικών πρακτικών πολιτικών και διοικητικών ηγεσιών. Με την επισήμανση εδώ της ύπαρξης μιας συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που στην καλύτερη περίπτωση βαυκαλίζεται με το “διορθωτικό” ρόλο του “συμβουλάτορα”. Είναι τέτοια η τραγωδία της αυτιστικής αυτής προσέγγισης ταξικής “συνεργασίας” μέσω δήθεν παζαριών για συμβιβασμούς, που όταν το ΔΣ του σωματείου εργαζομένων ΣΤΑΣΥ τόλμησε να ψελλίσει κάτι για “εκκρεμή τεχνικά και λειτουργικά θέματα” και “διόρθωση αστοχιών του συστήματος”, έπεσαν βροχή οι απειλές για απολύσεις μελών του και παραπομπές στον εισαγγελέα, απευθείας μάλιστα από τον -γνωστό και από άλλους τραμπουκισμούς- υπουργό Σπίρτζη. Μιλάμε για μία ανακοίνωση ενός ΔΣ που όχι μόνο ξεκαθαρίζει σε όλους τους τόνους πως δεν εναντιώνεται στο ηλεκτρονικό εισιτήριο, αλλά και δεν έχει παρεκκλίνει ποτέ ούτε στιγμή από τη γραμμή του ρεαλιστικού συνομιλητή της διοίκησης για να βρεθούν… από κοινού οι λύσεις. Κι όμως η απάντηση ήταν άμεση και σαφής: στοχοποίηση και τρομοκρατία! Κερασάκι στην τούρτα η ημερίδα για το παρόν και τις προοπτικές των “δημόσιων αστικών συγκοινωνιών ως κοινωνικό αγαθό” που διοργάνωσε το ΕΚΑ σήμερα το πρωί στο αμφιθέατρο του υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών με καλεσμένους μεταξύ άλλων προέδρους και διευθύνοντες συμβούλους από ΟΑΣΑ, ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ, ΟΣΕ και χαιρετισμό από τον ίδιο τον υπουργό… Κλαυσίγελος!

Για όλους εμάς, τώρα, τους εργαζόμενους, άνεργους, νεολαίους, συνταξιούχους, ντόπιους, πρόσφυγες και μετανάστες, που οι δημόσιες συγκοινωνίες είναι βασική κοινωνική ανάγκη, διαμορφώνεται μία νέα συνθήκη, η οποία εμπερικλείει μπάρες και τουρνικέ, περισσότερες κάμερες και ειδικές κάρτες που χρειάζονται φόρτιση με προϊόντα. Διαδικασία που χαμογελαστά πρόσωπα σε διαφημίσεις μπορούν επιτέλους να κάνουν και… μέσω smartphone. Για την εμπέδωση των πολλαπλών επιλογών στην αγορά των προϊόντων φροντίζει η ατελείωτη σειρά των μονότονων ανακοινώσεων που τις υπενθυμίζουν ασταμάτητα από τα μεγάφωνα των σταθμών. Στον δικό μας κόσμο, όμως, τον πραγματικό, της φτώχειας, του φόβου, της αγωνίας για το αύριο, της άγριας ταξικής εκμετάλλευσης και καταπίεσης, ποιο είναι το πλαίσιο που επιχειρείται να επιβληθεί; Πόσα είναι αυτά που επιζητούν να υποστούμε και με ποιες συνέπειες; Ας απαριθμήσουμε εν συντομία. Λεπτομερής καταγραφή και αποθήκευση αμέτρητων προσωπικών δεδομένων, παρακολούθηση, επιτήρηση και χαρτογράφηση όλων των μετακινήσεών μας, κατά βούληση άμεσος, βίαιος, πιο αποτελεσματικός αποκλεισμός ολόκληρων κοινωνικών ομάδων, αναβάθμιση της καταστολής, εξάλειψη κάθε απόπειρας κινήσεων αλληλεγγύης, κι άλλες μειώσεις δρομολογίων, κι άλλες αυξήσεις εισιτηρίων, μετατροπή, με λίγα λόγια, των ΜΜΜ σε προνόμιο. Όλα αυτά με την εκτίμηση ότι θα υπάρξει πρόβλεψη ειδικού σώματος ελεγκτών -με την προοπτική να αναληφθεί από ιδιώτη-, για συνεχή επίβλεψη, συνοδεία μπάτσων και ασφαλιτών, μέχρι να θεωρηθεί επαρκής η προσαρμογή στον απαιτούμενο βαθμό πειθάρχησης, σε συνδυασμό με την αφομοίωση της συμπληρωματικής κουλτούρας αποστείρωσης. Υποθάλποντας φαινόμενα στοχοποίησης και κοινωνικού αυτοματισμού, αφού έχει προβλεφθεί στα ειδικά μηχανήματα ακύρωσης εκκωφαντικό ηχητικό σήμα σε περιπτώσεις αποτυχημένων προσπαθειών.

Πρόκειται, ξεκάθαρα, για μία ακόμα έκφανση του γενικότερου δυστοπικού μοντέλου που επιφυλάσσεται για κάθε πτυχή κοινωνικής δραστηριότητας. Επιτυγχάνοντας πλήρη, χωρίς τα παλαιότερα “κωλύματα” – έτσι βαφτίζονται κατακτήσεις που κατοχυρώθηκαν μέσα από σκληρούς αγώνες -, ευθυγράμμιση με τα συμφέροντα των αφεντικών και τις καταναλωτικές επιταγές της αγοράς. Με ενδεικτική την περίπτωση της νέας γραμμής 4 του μετρό, που μας αφορά άμεσα. Μέρος των σχεδιασμών είναι και η εξυπηρέτηση εμπορευματικών και τουριστικών ροών, σε σύνδεση με την κατασκευή γιγάντιων καταναλωτικών κέντρων αντίστοιχων συνθηκών εξατομίκευσης και απαγορεύσεων. Με καταλυτικές επιπτώσεις στο περιβάλλον, αλλά και στους δημόσιους ελεύθερους χώρους των γειτονιών. Απόρροια των προηγούμενων είναι η σταδιακή διαμόρφωση ενός ακόμα φιλέτου κερδοσκοπίας, μιας ακόμα δελεαστικής πρότασης ιδιωτικοποίησης, όταν κριθεί από τα γνωστά αρπακτικά, τους κάθε λογής επενδυτές, ως συμφέρουσα διέξοδος συσσώρευσης κερδών. Η σφοδρότητα με την οποία επιχειρείται σε αυτή τη φάση η αναδιάρθρωση των ΜΜΜ κουμπώνει πλήρως στην ευρύτερη συνθήκη της συνολικής, ολοένα πιο λυσσαλέας αντικοινωνικής και αντεργατικής επίθεσης των ντόπιων και ξένων πολιτικών και οικονομικών αφεντικών στα πληβειακά στρώματα της κοινωνίας, με πολλαπλά επίδικα.

Όσο η επίθεση αυτή βυθίζει στην ανέχεια διαρκώς περισσότερους, βάλλοντας ευθέως ακόμα και κατά των βασικών κοινωνικών αναγκών, τόσο η ισχυροποίηση πεδίων ελέγχου και καταστολής γίνεται κεντρικότερο ζητούμενο της εξουσίας. Συνεχή μέτρα οικονομικής λεηλασίας και ασφυκτικοί όροι διαβίωσης συνθέτουν μια αμείλικτη καθημερινότητα, τυχόν εναπομείνασες αυταπάτες εναλλακτικής πολιτικής διαχείρισης διαλύονται με πάταγο, το χυδαίο εμπόριο ελπίδας εγκαταλείπεται ως αναποτελεσματικό. Κράτος και κεφάλαιο επιδιώκουν την επιβολή νέων όρων καθυπόταξης της κοινωνίας, στήνοντας με κάθε ευκαιρία σκηνικό τρόμου. Κάτι που φαίνεται ξεκάθαρα όταν μέσα στην ίδια ημέρα έχουμε άγριο ξύλο και συλλήψεις σε απεργιακή περιφρούρηση στο Market In στα Ιωάννινα (στο ίδιο μέρος που προχθές, μέρα της πανεργατικής απεργίας, επιστρατεύτηκαν φασιστομπράβοι για να τραμπουκίσουν), επίθεση δυνάμεων καταστολής στους διαδρόμους των ειρηνοδικείων σε όσους προσπαθούν να μπλοκάρουν το αίσχος των πλειστηριασμών, χημικά και γκλομπ για τους εστιακούς φοιτητές έξω από το υπουργείο Παιδείας. Εστιάζουν βέβαια με ιδιαίτερη δριμύτητα στις κοινωνικές – ταξικές αντιστάσεις που εκδηλώνονται ακηδεμόνευτα, αντιθεσμικά και από τα κάτω. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η επιχείρηση ποινικοποίησης – εγκληματοποίησης της δημόσιας παρέμβασης συνελεύσεων γειτονιάς μαζί με εργαζομένους από την ΟΣΥ και τη ΣΤΑΣΥ έξω από το αμαξοστάσιο του Ρέντη την Παρασκευή 7 Απρίλη, η γκεμπελίστικη προπαγάνδα και τα ενορχηστρωμένα κρούσματα στοχοποίησης και κατασυκοφάντησης εργαζομένων στις συγκοινωνίες και ενός συναγωνιστή, μέλους συνέλευσης γειτονιάς και ταξικού σωματείου, που ακολούθησαν. Στη σχετική ανακοίνωση, την οποία εκδώσαμε από κοινού οκτώ συνελεύσεις γειτονιάς, αναδεικνύουμε αναλυτικά και με σαφήνεια το ιδεολογικό πλαίσιο της κατασταλτικής αυτής επίθεσης. Τα συμπεράσματα που βγάλαμε για την ιδιαίτερη μεταχείριση που μας επιφυλάσσουν είναι άκρως διαφωτιστικά, χαλυβδώνουν την πεποίθησή μας ότι τα οδοφράγματα που στήνουμε ανοίγουν δρόμους διεξόδου από την βαρβαρότητα που ζούμε και συμπυκνώνονται επιγραμματικά στην επόμενη παράγραφο.

Καταφέρνουμε να κοινωνικοποιήσουμε το πρόταγμα των ελεύθερων μετακινήσεων χωρίς αφομοιώσιμα από το κράτος αιτήματα. Δεν παρασυρόμαστε ούτε στιγμή από αυταπάτες για επίλυση των προβλημάτων μέσα από το ίδιο το σύστημα που τα αναπαράγει και τα διαιωνίζει. Τα στεγανά μας έχουν αποδειχθεί αδιαπέραστα από τους γνωστούς χειρισμούς απόσπασης συναίνεσης μέσω χειραγώγησης και αφομοίωσης. Αναδεικνύουμε άμεσα και πειστικά ότι, με τους ελιγμούς και τις θεσμικές “λύσεις”, πραγματική επιδίωξη κάθε εναλλακτικής πολιτικής διαχείρισης δεν είναι άλλη από την υποστήριξη, τη σταθεροποίηση, τη “σωτηρία” του καθεστώτος. Όπως στεκόμαστε, με τη δύναμη που αντλούμε από τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη, απέναντι στις δυνάμεις καταστολής, έτσι στεκόμαστε και απέναντι σε όσους, αφού προσπάθησαν να ανάγουν σε επιστήμη την καπηλεία του κοινωνικού – ταξικού κινήματος, δεν έχουν τώρα τον παραμικρό ενδοιασμό να καταφύγουν στην ωμή βία, έχοντας διαγνώσει ότι δεν υπάρχει καμία δυνατότητα να μας αλυσοδέσουν στους θεσμούς.

Έτσι, από την πλευρά μας, συνεχίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις να υψώνουμε φραγμούς ενάντια στην επιβολή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου, στην περαιτέρω εμπορευματοποίηση των ΜΜΜ και στις πολιτικές ελέγχου και αποκλεισμών. Ενάντια στη μετατροπή των γειτονιών μας σε φυλακές και στη λεηλασία της ζωής μας. Αναγνωρίζοντας στην κυρίαρχη προπαγάνδα ένταση της κατεύθυνσης υποδαύλισης και πριμοδότησης ενός κλίματος ατομικισμού και κοινωνικού κανιβαλισμού, επιμένουμε ακόμα πιο αποφασιστικά στο δρόμο της συλλογικής πάλης και δράσης, της συμπόρευσης των κοινωνικών – ταξικών υποκειμένων, στη βάση των κοινών μας συμφερόντων. Επιδιώκουμε κοινό βηματισμό με άλλες συνελεύσεις γειτονιών, συλλογικότητες προσφύγων και μεταναστών, φοιτητικά και μαθητικά σχήματα, ταξικά σωματεία, εργατικές συλλογικότητες. Ιδιαίτερα με συλλογικότητες εργαζομένων στις συγκοινωνίες, για αυτό άλλωστε βρεθήκαμε και έξω από το αμαξοστάσιο του Ρέντη. Δεν ξεχνάμε ότι το να στρέφεται ο ένας εκμεταλλευόμενος απέναντι στον άλλο δεν είναι μόνο βούτυρο στο ψωμί των σχεδιασμών του συστήματος. Πρόκειται και για συνθήκη που στο όριό της, συνδυασμένη με τον άκρατο ωφελιμισμό και αμοραλισμό, οδηγεί σε μοιραία για εμάς γεγονότα, όπως η κρατική δολοφονία του Θανάση Καναούτη στις 13/8/13, ύστερα από την τρομοκρατία που υπέστη από κεφαλοκυνηγούς εθελοντές ελεγκτές.

Στεκόμαστε απέναντι στην άθλια επιχείρηση ποινικοποίησης – εγκληματοποίησης αγώνων και επιβολής “υγειονομικής ζώνης” στους χώρους εργασίας, στις προσπάθειες στοχοποίησης και κατασυκοφάντησης των αγωνιζόμενων, στην κατασκευή στημένων κατηγορητηρίων σε βάρος ταξικών σωματείων (με παράδειγμα τη δίωξη σε βάρος του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων & λοιπών εργαζομένων του κλάδου του επισιτισμού, καθώς ενοχλεί η συνεπής, ανυποχώρητη στάση και δράση του, κόντρα στην παραίτηση, την υποταγή, τη διαμεσολάβηση και την ανάθεση σε “ειδικούς”), στις κατασταλτικές μεθοδεύσεις εναντίον κατειλημμένων αυτοοργανωμένων χώρων (με πρόσφατη την περίπτωση της κατάληψης Mundo Nuevo στη Θεσσαλονίκη, για την οποία εξυφαίνεται ολόκληρο σχέδιο περιστολής της πολιτικής της δράσης και αμφισβήτησης του ανοιχτού κοινωνικού χαρακτήρα της).

Με όπλα την ταξική αλληλεγγύη και την από τα κάτω οργάνωση σε χώρους δουλειάς, γειτονιές, σχολεία, σχολές και παντού συνεχίζουμε σθεναρά και μαχητικά να ορθώνουμε αναχώματα απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση που δεχόμαστε. Βάζουμε μπροστά τα δικαιώματα, τα συμφέροντα, τις ανάγκες, τις επιθυμίες μας και παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Σε κάθε αφετηρία, κάθε στάση, κάθε διαδρομή των κοινωνικών – ταξικών αντιστάσεων δεν ξεχνάμε ότι ως κομμάτι του ευρύτερου αγώνα ενάντια στον κόσμο της εκμετάλλευσης, του αποκλεισμού, του ελέγχου και της καταστολής, παλεύουμε στο σήμερα με πυξίδα την οικοδόμηση μιας αυριανής κοινωνίας ισότητας και ελευθερίας!

Συνέλευση Αντίστασης και Αλληλεγγύης Κυψέλης / Πατησίων

Την Παρασκευή 7 Ιουλίου 2017 συνελεύσεις γειτονιών πραγματοποίησαν συντονισμένες παρεμβάσεις στα ΜΜΜ(ΗΣΑΠ,METRO, τρόλεϊ, λεωφορεία) στις περιοχές τους.

Κατά την διάρκεια των παρεμβάσεων, οι οποίες διήρκεσαν περίπου δύο ώρες, μοιράστηκαν κείμενα, αναρτήθηκαν πανό, κολλήθηκαν αφίσες και πραγματοποιήθηκαν συζητήσεις με εργαζόμενους-ες  και επιβάτες-τριες.

Ενάντια στην καταστολή και την ποινικοποίηση των κοινωνικών και ταξικών αγώνων και την στοχοποίηση αγωνιστών-τριών… Ενάντια στο e-εισιτήριο, τις μπάρες, τους αποκλεισμούς και την παρακολούθηση της ζωής μας προτάσσουμε τους κοινούς αγώνες μεταξύ εργαζομένων και επιβατών και την ελεύθερη μετακίνηση με τα ΜΜΜ για όλους και όλες.

Πρωτοβουλία Κατοίκων Καισαριανής

Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου

Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Αγίας Παρασκευής

Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας

Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Πετραλώνων-Θησείου-Κουκακίου


http://sakakp.blogspot.gr/2017/05/16-2017-9-2011.html

Την Τρίτη 16 Μάη 2017 έχει οριστεί στο Α΄ Τριμελές Πλημμελειοδικείο η δίκη της συναγωνίστριας Λ. Σοφιανού και δύο ακόμη διαδηλωτών που συνελήφθησαν σε απεργιακή κινητοποίηση στις 23 Φλεβάρη του 2011.

Να θυμίσουμε, πέντε και πλέον χρόνια μετά, ότι η πορεία της 23ης Φλεβάρη ήταν μια από τις πολλές εκδηλώσεις οργής και εναντίωσης στην ολοένα και αγριότερη αντικοινωνική και αντεργατική επίθεση των ντόπιων και ξένων πολιτικών και οικονομικών αφεντικών στα πληβειακά στρώματα της κοινωνίας, με όχημα το μνημόνιο συνεργασίας με το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ. Η διαδήλωση δέχτηκε από το ξεκίνημά της άγρια καταστολή: η αθρόα χρήση χημικών, οι συνεχείς επιθέσεις σε μπλοκ διαδηλωτών, οι ξυλοδαρμοί, οι προσαγωγές και οι συλλήψεις είχαν στόχο να εμποδίσουν τη συγκροτημένη μαζική παρουσία διαδηλωτών στην πλατεία Συντάγματος, μπροστά στο κοινοβούλιο. Ανάμεσα στα μπλοκ που χτυπήθηκαν ήταν και αυτό της Συνέλευσης Αντίστασης και Αλληλεγγύης Κυψέλης / Πατησίων, με αποτέλεσμα να συλληφθεί η συντρόφισσά μας, από Δελτάδες που τη χτύπησαν και προσπάθησαν να της φορτώσουν μια τσάντα με μολότοφ που είχαν βρει παρατημένη στο δρόμο. Οι κατηγορίες που της αποδόθηκαν -σε βαθμό κακουργήματος- ήταν διατάραξη κοινής ειρήνης και αντίσταση κατά της αρχής με καλυμμένα χαρακτηριστικά (με βάση τον κουκουλονόμο), απόπειρα απρόκλητης σωματικής βλάβης σε έναν μπάτσο της ομάδας Δέλτα, καθώς επίσης παράνομη οπλοφορία και οπλοκατοχή. Τελικά, αφού ο κουκουλονόμος καταργήθηκε κι οι τελευταίες κατηγορίες έπεσαν, θα δικασθεί για τις τρείς πρώτες σε βαθμό πλημμελήματος.

Εδώ να θυμίσουμε επίσης ότι λίγους μόλις μήνες αργότερα, στην απεργιακή πορεία της 11ης Μάη 2011 ύστερα από τη δολοφονική επίθεση των ΜΑΤ και τη βίαιη διάλυση για μια ακόμα φορά πολλών αυτοοργανωμένων μπλοκ (αναρχικών-αντιεξουσιαστών, ταξικών σωματείων βάσης, συνελεύσεων γειτονιάς) τραυματίστηκε, παρολίγον θανάσιμα, με χτύπημα στο κεφάλι από πυροσβεστήρα των ΜΑΤ ο συναγωνιστής από τη συνέλευσή μας Γιάννης Καυκάς, ο οποίος νοσηλεύτηκε στην εντατική για μεγάλο διάστημα.

Εκατοντάδες ακόμη αγωνιστές χτυπήθηκαν, προσήχθησαν ή συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια κοινωνικών συγκρούσεων και απεργιακών διαδηλώσεων ενάντια στα συνεχή μέτρα οικονομικής λεηλασίας των τελευταίων ετών αλλά και σε αντιφασιστικές και αντιρατσιστικές κινητοποιήσεις, σε διαδηλώσεις για την επέτειο της δολοφονίας του Α. Γρηγορόπουλου, σε κινήσεις αλληλεγγύης και αντίστασης στο χτύπημα των καταλήψεων.

Και φυσικά την περίοδο που διανύουμε, όσο εντείνονται οι συνθήκες εκμετάλλευσης και καταπίεσης με την ψήφιση και την εφαρμογή νέων αντεργατικών και αντικοινωνικών μέτρων και όσο διαλύονται οι αυταπάτες για μια εναλλακτική πολιτική διαχείριση της εξουσίας, τόσο θα συνεχίσουν να εκδηλώνονται οι κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις από τα κάτω και να έρχονται αντιμέτωπες με την ωμή κρατική βία και καταστολή. Δεν είναι λίγες άλλωστε οι περιπτώσεις συλλήψεων αγωνιστών την περίοδο μετά τις εκλογές, όπως αυτές των καταληψιών της Πρυτανείας μετά την εκκένωσή της τον Απρίλη του 2015 κατά τη διάρκεια της απεργίας πείνας των πολιτικών κρατούμενων για την κατάργηση των τρομονόμων, του κουκουλονόμου και του ειδικού καθεστώτος κράτησης, αυτές που ακολούθησαν την καταστολή της απεργιακής περιφρούρησης στο βιβλιοπωλείο Ιανός τον Δεκέμβρη του 2015, ημέρα προκηρυγμένης απεργίας στον κλάδο του βιβλίου, όπως και αυτές που έγιναν τον Αύγουστο του 2016 μετά την κατασταλτική επιχείρηση και την εκκένωση καταλήψεων στέγης προσφύγων και μεταναστών στη Θεσσαλονίκη (η δίκη των συλληφθέντων από την εκκένωση της κατάληψης του Ορφανοτροφείου έχει οριστεί για τις 31 Μάη).

Οι κατασταλτικές επιχειρήσεις συνεχίζονται και σήμερα, με το κράτος να προχωρά

· σε νέες εκκενώσεις καταλήψεων τον Μάρτιο και στοχοποίηση μέσα από δημοσιεύματα των αυτοοργανωμένων χώρων αγώνα,

· σε εγκληματοποίηση κοινωνικών παρεμβάσεων, όπως η δημόσια παρέμβαση συνελεύσεων γειτονιάς στο αμαξοστάσιο της ΟΣΥ του Πειραιά τον Απρίλη, η οποία κατέληξε σε προσαγωγές 22 αγωνιστών,

· σε συκοφάντηση – στοχοποίηση εργαζόμενων που συμμετέχουν σε κοινωνικούς – ταξικούς αγώνες.

Απέναντι στην καταστολή των αγώνων και στις προσπάθειες τρομοκράτησης του κινήματος με συλλήψεις και δίκες το όπλο των αγωνιζόμενων ανθρώπων είναι η αλληλεγγύη!

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

ΔΕΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ – ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΟΝΤΑΙ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Κάλεσμα αλληλεγγύης στα δικαστήρια Ευελπίδων

Τρίτη 16 Μάη 2017, 9 π.μ.

Μάης 2017

Συνέλευση Αντίστασης και Αλληλεγγύης Κυψέλης / Πατησίω


Η κρατική καταστολή στο αμαξοστάσιο και οι μαζικές προσαγωγές

Την Παρασκευή 7 του Απρίλη του 2017, στις 4 το πρωί, συνελεύσεις από τις γειτονιές της Αθήνας, μαζί με εργαζομένους από την ΟΣΥ και τη ΣΤΑΣΥ πήγαμε για παρέμβαση – μοίρασμα κειμένων έξω από το αμαξοστάσιο της ΟΣΥ του Πειραιά. Ανοίξαμε πανό με το σύνθημα “Ελεύθερες μετακινήσεις για όλες και όλους, κοινοί αγώνες εργαζομένων και επιβατών ενάντια στο e-εισιτήριο, στον αποκλεισμό και στην παρακολούθηση της ζωής μας”. Μόλις αρχίσαμε να μοιράζουμε τα κείμενα των συνελεύσεων στους εργαζομένους, δυνάμεις των ειδικών κατασταλτικών μηχανισμών (ΟΠΚΕ, ΔΙΑΣ, ασφαλίτες), που ήταν κρυμμένες στους γύρω χώρους, αφού απέκλεισαν την πρόσβαση στο αμαξοστάσιο των λεωφορείων που μετέφεραν τους οδηγούς για να πιάσουν δουλειά, κινήθηκαν επιθετικά με ασπίδες και γκλομπς εναντίον μας. Όταν μέλη των συνελεύσεων τους πλησίασαν, για να απαιτήσουν να σταματήσει ο αποκλεισμός των λεωφορείων δηλώνοντας ότι στην κινητοποίηση συμμετέχουν και εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες, ο σχεδιασμός για άγριο ξυλοδαρμό, κατασκευή κατηγοριών και ποινικοποίηση – εγκληματοποίηση της παρέμβασης άλλαξε. Μας περικύκλωσαν καταστέλλοντας την παρέμβαση και επικαλούμενοι εντολή “του γενικού αστυνομικού διευθυντή Αθήνας” απαίτησαν να αποδεχτούμε την προσαγωγή 5 συντρόφων μας, προκειμένου να αφεθούν ελεύθεροι οι υπόλοιποι. Είχαν ήδη φέρει μπροστά μας ένα λευκό βανάκι χωρίς πινακίδες, το οποίο όταν άνοιξαν για να βάλουν μέσα τους 5 συντρόφους που απαιτούσαν να προσαγάγουν, ένας ΟΠΚΕ μετακίνησε ένα βαρύ κιβώτιο και ένα σακκίδιο προς το εσωτερικό του οχήματος!

Αφού κάναμε ξεκάθαρο ότι είμαστε αποφασισμένοι να υπερασπιστούμε τα χαρακτηριστικά της παρουσίας μας, να συνεχίσουμε και να ολοκληρώσουμε τη δημόσια παρέμβασή μας, χωρίς βεβαίως να επιτρέψουμε κανέναν επιλεκτικό διαχωρισμό μεταξύ των συμμετεχόντων, αναγκάστηκαν να αλλάξουν εκ νέου το σχέδιο. Με κλούβα, μέσα σε 8 λεπτά, μεταφερθήκαμε και οι 22, που συμμετείχαμε στην παρέμβαση, συνοδεία ισχυρής αστυνομικής δύναμης στη ΓΑΔΑ, στο “τμήμα προστασίας κράτους πολιτεύματος”(!). Η κινηματογραφικού τύπου επιχείρηση μεταφοράς μας ίσως να ήταν τελικά και το μόνο μέρος του αρχικού σχεδιασμού που υλοποιήθηκε. Υπενθυμίζουμε ότι στο τμήμα αυτό μεθοδεύονται η παρακολούθηση και η κατασκευή στημένων κατηγορητηρίων σε βάρος αγωνιζόμενων και κοινωνικών, ταξικών και πολιτικών συλλογικοτήτων, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη δίωξη περί εκβιασμού εις βάρος των σωματείων βάσης ΣΒΕΟΔ και ΣΣΜ. Εκεί λοιπόν έγινε πλήρης χαρτογράφηση (πήραν ταυτότητες και κινητά τηλέφωνα), ελέγχθηκαν όλες οι τσάντες και κατασχέθηκε το έντυπο υλικό που θέλαμε να μοιράσουμε. Μετά από 3 ώρες κράτηση και καθώς δεν μπορούσαν, αν και πολύ θα ήθελαν, να αποδώσουν κατηγορίες, αναγκάστηκαν να μας αφήσουν. Τις επόμενες μέρες εργαζόμενοι της ΟΣΥ επιβεβαίωσαν τις αρχικές μας εκτιμήσεις για την επιχείρηση ποινικοποίησης – εγκληματοποίησης της παρέμβασής μας. Μας ενημέρωσαν ότι ο κατασταλτικός μηχανισμός είχε κινητοποιηθεί από τις 10 το βράδυ της Πέμπτης 6/4 επικαλούμενος “ύποπτο e-mail” που αποτελούσε προϊόν παρακολούθησης.

ΜΜΕ ως γραφείο τύπου της κυβέρνησης και της ΓΑΔΑ

Ταυτόχρονα με την ταχύτατη προσαγωγή μας, στις 6 το πρωί το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, εντεταλμένο φερέφωνο του κράτους, απέστειλε την ανυπόστατη και κατασκευασμένη  “είδηση” περί “εισβολής στο αμαξοστάσιο” που αμέσως αναπαράχθηκε από τα καθεστωτικά μέσα μαζικής εξαπάτησης (μμε), επιχειρώντας να διαμορφώσουν μια ψευδή εικόνα αντιπαράθεσης ανάμεσα σε εργαζομένους που πήγαιναν να πιάσουν δουλειά και σε όσους συμμετείχαν στην παρέμβαση. Η στοχοποίηση των 3 εργαζομένων στις συγκοινωνίες που συμμετείχαν στην παρέμβαση, δύο από τους οποίους είναι μέλη της πρωτοβουλίας εργαζομένων στις συγκοινωνίες “Ταξικό Μέτωπο” και ο τρίτος είναι μέλος συνέλευσης γειτονιάς, έγινε για να τρομοκρατήσει κάθε εργαζόμενο που υπερασπιζόμενος τα ταξικά του συμφέροντα σηκώνει κεφάλι. Με στόχο να ποινικοποιήσει τον κοινό αγώνα εργαζομένων – συνελεύσεων γειτονιάς και να νομιμοποιήσει την επιβολή “υγειονομικής ζώνης” στους χώρους εργασίας. Η επιχείρηση στοχοποίησης και κατασυκοφάντησης συνεχίστηκε μέσω πλήθους ανυπόστατων δημοσιευμάτων, τα οποία παρουσιάζουν τους εργαζομένους στις συγκοινωνίες ως “πληροφοριοδότες” και “υποκινητές υλικών φθορών στα ΜΜΜ”. Η πολιτική μεθόδευση συνεχίστηκε με την προσωποποιημένη στοχοποίηση συντρόφου, μέλους ταξικού σωματείου και συνέλευσης γειτονιάς μέσω ασφαλίτικων δημοσιευμάτων στις 11/4. Με τη δημοσιοποίηση επιλεκτικών στοιχείων από τον φάκελο παρακολούθησής του που αφορούσαν στην παρουσία του ως μάρτυρα πολιτικής υπεράσπισης σε δίκες διωκόμενων αγωνιστών και στη συμμετοχή του σε δημόσιες συγκεντρώσεις, επιχειρείται η εγκληματοποίηση της πολιτικής του δράσης. Ενδεικτικό των προθέσεών τους είναι η απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στην πολύχρονη παρουσία του σε εργατικούς ταξικούς αγώνες.

Η επιχείρηση ποινικοποίησης – εγκληματοποίησης των αγώνων.

Στο στόχαστρο και ο αγώνας για ελεύθερες μετακινήσεις

Η ενορχηστρωμένη ιδεολογική και κατασταλτική επίθεση εναντίον της παρέμβασής μας και των 4 αγωνιζομένων δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο περιστατικό. Αντίθετα, εντάσσεται στην ευρύτερη επίθεση κράτους και κεφαλαίου στους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες από τα κάτω, που ακηδεμόνευτα και αντιθεσμικά αντιστέκονται στη λεηλασία της ζωής μας με στόχο την ποινικοποίηση, την εγκληματοποίηση και τη διάλυσή τους. Αντίστοιχη επίθεση εκδηλώνεται το τελευταίο διάστημα με μεγάλη δριμύτητα ενάντια στους κατειλημμένους αυτοοργανωμένους χώρους αγώνα και στις δομές στέγασης προσφύγων και μεταναστών.

Όσο η εντεινόμενη επίθεση της κυριαρχίας εν μέσω γενικευμένης συστημικής κρίσης βυθίζει στην ανέχεια ολοένα και περισσότερους, βάλλοντας πια ξεκάθαρα κατά των βασικών κοινωνικών μας αναγκών, τόσο η αναγκαιότητα για ισχυροποίηση των πεδίων ελέγχου και καταστολής σε κάθε πτυχή της καθημερινής μας ζωής γίνεται κεντρικό ζητούμενο της εξουσίας. Μετά από 7 χρόνια βίαιης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης που υλοποιείται σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης, κράτος και κεφάλαιο επιχειρούν να επιβάλουν νέους όρους καθυπόταξης της κοινωνίας. Τα καύσιμα της πολιτικής διαχείρισης που συνδέονται με την καπήλευση, τη χειραγώγηση και την αφομοίωση των αγώνων, με την επιχείρηση απόσπασης όσο το δυνατόν πιο ευρείας συναίνεσης μέσα από το εμπόριο “ελπίδας” και την καλλιέργεια αυταπατών, έχουν εξαντληθεί. Οι όλο και πιο ασφυκτικοί όροι διαβίωσης με τη γενικευμένη ανεργία, την επιβολή υποτίμησης της εργασιακής δύναμης, τη μείωση μισθών και συντάξεων, τη φοροληστεία, την ιδιωτικοποίηση δημόσιων υπηρεσιών, υποδομών και ελεύθερων χώρων και τη λεηλασία της φύσης δεν μπορούν να περάσουν παρά μόνο στήνοντας σκηνικό τρόμου. Η άγρια καταστολή είναι μονόδρομος, για να λυγίσουν οι αντιστάσεις. Το δίλημμα πλέον είναι σαφές: έλεγχος – πειθάρχηση – υποταγή ή ποινικοποίηση – εγκληματοποίηση – “παρανομία”;

Σε αυτήν την κατεύθυνση εντάσσονται η παρακολούθηση και οι νέες μορφές ελέγχου και επιτήρησης, όπως μπάρες εισόδου σε λεωφορεία και μετρό, κάμερες στο εσωτερικό των συρμών, ειδικό σώμα ελεγκτών αστικών μεταφορών το οποίο θα συνεργάζεται με την αστυνομία και εφαρμογή ηλεκτρονικού εισιτηρίου – κάρτας, με καταγραφή των προσωπικών στοιχείων και των μετακινήσεων μας. Έτσι, εφαρμόζεται έμπρακτα ο κοινωνικός – ταξικός αποκλεισμός από τη χρήση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς (ΜΜΜ) κοινωνικών ομάδων που είτε δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα είτε δεν έχουν χαρτιά για να μετακινηθούν είτε επιλέγουν συνειδητά να μην πληρώνουν εισιτήριο. Αποκλεισμός που οδήγησε στη δολοφονία του Θανάση Καναούτη από ελεγκτή πριν 3 χρόνια σε τρόλεϊ στο Περιστέρι. Με αυτόν τον τρόπο τα ΜΜΜ μετασχηματίζονται σε ζώνες αποκλεισμού, ελέγχου, εξατομίκευσης και απαγορεύσεων, υπόδειγμα της εν γένει κοινωνικής οργάνωσης που μας επιφυλάσσεται.

Εμείς, οι συνελεύσεις γειτονιών, διακηρύσσουμε ότι το εισιτήριο αποτελεί επιβολή στην κοινωνία, προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα κράτους και κεφαλαίου. Τα δρομολόγια είναι σχεδιασμένα να γίνονται με τέτοιο τρόπο, ώστε να εξυπηρετούνται οι καταναλωτικές επιταγές της αγοράς και τα συμφέροντα των αφεντικών και όχι αυτών που μετακινούνται με τα ΜΜΜ. Ο σχεδιασμός των αστικών συγκοινωνιών, όπως η νέα γραμμή U του μετρό και η επέκταση της περιφερειακής Υμηττού, υπηρετεί ένα “πρότυπο” αποστειρωμένης και ελεγχόμενης πόλης που συνδέει τις ζώνες κατανάλωσης, διασκέδασης και τουρισμού. Παράλληλα, η ιδιωτικοποίηση ΟΛΠ και ΤΡΑΙΝΟΣΕ, το εμπορικό κέντρο Θριασίου, οι υποδομές κρουαζιέρας και οι ιδιωτικοποιήσεις αεροδρομίων είναι σχεδιασμός που υπηρετεί την ανακατεύθυνση διεθνών ροών εμπορευμάτων και τουριστών και την κατασκευή νέων καταναλωτικών κέντρων, τα οποία αποκαλούν “αναπτυξιακά έργα”. Οι καινούργιοι σταθμοί που θα κατασκευαστούν θα έχουν έξοδο στους τελευταίους εναπομείναντες δημόσιους ελεύθερους χώρους των γειτονιών μας, προκειμένου να τους οικειοποιηθούν εμπορικά και να τους τσιμεντώσουν.

Παρακολούθηση και εκβιασμός των εργαζομένων στις συγκοινωνίες

Προκειμένου να υλοποιηθεί ο σχεδιασμός κράτους και κεφαλαίου στα ΜΜΜ επιχειρείται η κάμψη των αντιστάσεων των εργαζομένων, μέσα και από την αναβάθμιση της παρακολούθησής τους με κάμερες και την τηλεματική, αλλά και την προσπάθεια επιβολής της συνεργασίας τους με τους μηχανισμούς καταστολής. Οι έξυπνες στάσεις είναι το τυράκι για την εφαρμογή της τηλεματικής με την οποία επιτυγχάνεται η επιτήρηση του οδηγού, ο έλεγχός του σε πραγματικό χρόνο και ολοκληρώνεται το πρώτο στάδιο στην εφαρμογή του e-εισιτηρίου. Ταυτόχρονα, η πολιτική και διοικητική ηγεσία των ΟΣΥ και ΣΤΑΣΥ επιχειρεί να τους εκφοβίσει και να τους εκβιάσει ότι οι φθορές στα μηχανήματα θα προκαλέσουν ελλείμματα, τα οποία θα χρησιμοποιούνται, όπως έχει ήδη προβλεφθεί σε σχετική νομοθεσία, για μειώσεις στους μισθούς τους. Όπως εύστοχα αναφέρεται στην ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας Εργαζομένων στις συγκοινωνίες “Ταξικό Μέτωπο”: «…επιδιώκουν να κάνουν εμάς, τους εργαζομένους στις συγκοινωνίες, υπερασπιστές των εσόδων της, να κυνηγάμε όσους δεν ακυρώνουν εισιτήριο, να προστατεύσουμε τις μπάρες από όσους αγωνίζονται ενάντια στον έλεγχο και την εμπορευματοποίηση των ΜΜΜ, να καταστούμε οι αυτόκλητοι υπερασπιστές και συνένοχοι στους σχεδιασμούς κράτους και αφεντικών… ».

Οι κοινωνικοί – ταξικοί αγώνες δεν καταστέλλονται

Ανάχωμα στους σχεδιασμούς κράτους και αφεντικών αποτελούν οι διαρκείς, μαχητικοί και από τα κάτω οργανωμένοι αγώνες επιβατών και εργαζομένων στα ΜΜΜ, συνελεύσεων γειτονιών, ταξικών σωματείων, εργατικών και πολιτικών συλλογικοτήτων. Οι συγκεντρώσεις και οι παρεμβάσεις σε σταθμούς και λεωφορεία ενίσχυσαν την αλληλεγγύη και στάθηκαν απέναντι στη στοχοποίηση όσων δεν ακυρώνουν εισιτήριο. Η δωρεάν μετακίνηση για τους ανέργους προωθήθηκε και αναδείχτηκε μέσα από αυτούς τους αγώνες και δεν ήταν ελεημοσύνη των κυβερνώντων.

Το κράτος σχεδίασε -και ο σχεδιασμός δεν μπόρεσε να υλοποιηθεί, καθώς αιφνιδιάστηκε από την παρουσία εργαζομένων στις συγκοινωνίες στην παρέμβαση- να χτυπήσει, να τρομοκρατήσει και να απομονώσει πολιτικά τις συνελεύσεις γειτονιάς που με πρόταγμα τις ελεύθερες μετακινήσεις για όλες και όλους προωθούν τη σύνδεση των αγώνων εργαζομένων και επιβατών ενάντια στο e-εισιτήριο και στην παρακολούθηση της ζωής μας. Ταυτόχρονα, επιχείρησε να στείλει μήνυμα σε όσους αντιστέκονται στον αποκλεισμό τους.

Για να νομιμοποιηθεί η άγρια καταστολή εξαπολύεται οργανωμένη ιδεολογική επίθεση από την κυβέρνηση, το κράτος και τα μμε. Μήνες τώρα παρουσιάζουν τις κινήσεις εναντίωσης στην επιβολή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου και αντίστασης στις μπάρες, στον αποκλεισμό και στην παρακολούθηση ως αντικοινωνικές και υποκινούμενες. Τα γεγονότα στο αμαξοστάσιο είχαν προαναγγελθεί από τον υπουργό “δημόσιας τάξης” λίγες μέρες πριν (28/3), ο οποίος διακήρυξε ότι το κράτος εντόπισε τον εσωτερικό εχθρό μεταξύ άλλων και “στις συμμορίες που αποσταθεροποιούν τη χώρα και αποτελούν όργανο οικονομικών συμφερόντων προπαγανδίζοντας τις ελεύθερες μετακινήσεις για όλους”, αλλά και από τις δηλώσεις του υπουργού “υποδομών” ότι “πίσω από αυτούς που παρεμβαίνουν βρίσκονται εταιρείες σεκιούριτι”.

Η σφοδρότητα της καταστολής των συνελεύσεων γειτονιάς οφείλεται και στο γεγονός ότι καταφέρνουμε να κοινωνικοποιήσουμε το πρόταγμα των ελεύθερων μετακινήσεων, παλεύουμε από τα κάτω και δεν βάζουμε αφομοιώσιμα από το κράτος αιτήματα, όπως η μείωση εισιτηρίου. Ούτε τις πιο δύσκολες στιγμές δεν παρασυρόμαστε από αυταπάτες για επίλυση των προβλημάτων μέσα από το ίδιο το σύστημα που τα παράγει και τα διαιωνίζει, καθώς γνωρίζουμε ότι η πραγματική επιδίωξη κάθε εναλλακτικής πολιτικής διαχείρισης, είναι η «σωτηρία» του καθεστώτος με πολιτικούς ελιγμούς και θεσμικές λύσεις. Όπως στεκόμαστε με τη δύναμη της συντροφικότητας και της αλληλεγγύης απέναντι στις δυνάμεις καταστολής, έτσι στεκόμαστε και απέναντι σε όσους επιχειρούν να χειραγωγήσουν και να καπηλευτούν το κοινωνικό-ταξικό κίνημα, και σε όσους δεν έχουν τον παραμικρό ενδοιασμό να καταφύγουν στην ωμή βία και καταστολή, όταν διαγνώσουν ότι χάνουν πλέον τη δυνατότητα να μας κρατήσουν αλυσοδεμένους στους θεσμούς.

Απέναντι στη συντονισμένη αυτή επίθεση, εμείς συνεχίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις να στήνουμε αναχώματα ενάντια στην επιβολή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου, ενάντια στην περαιτέρω εμπορευματοποίηση των ΜΜΜ, ενάντια στην εμπορευματοποίηση και στη λεηλασία του δημόσιου χώρου στις γειτονιές μας και στη μετατροπή τους σε φυλακές. Προτάσσουμε τη σύνδεση των κοινωνικών – ταξικών αγώνων και για αυτό βρεθήκαμε στις 7 Απρίλη στο αμαξοστάσιο της ΟΣΥ του Πειραιά. Με ακόμα περισσότερη αποφασιστικότητα απευθυνόμαστε στους εργαζομένους, ανέργους, νεολαίους, ντόπιους, πρόσφυγες, μετανάστες και τους καλούμε, με όπλα την ταξική αλληλεγγύη και την από τα κάτω οργάνωση σε χώρους δουλειάς, γειτονιές, σχολεία και σχολές, να αντισταθούμε στην ολομέτωπη επίθεση που δεχόμαστε. Ως κομμάτι του ευρύτερου αγώνα ενάντια στον κόσμο της εκμετάλλευσης, του αποκλεισμού, του ελέγχου και της καταστολής, να παλέψουμε στο σήμερα για μια αυριανή κοινωνία ισότητας και ελευθερίας!

Ενάντια στην ποινικοποίηση – εγκληματοποίηση,στη συκοφάντηση των αγώνων και στη στοχοποίηση αγωνιστών.

Ενάντια στην επιβολή “υγειονομικής ζώνης” στους χώρους εργασίας.

Ελεύθερες μετακινήσεις για όλες και όλους.

Κοινοί αγώνες εργαζομένων και επιβατών ενάντια στο e-εισιτήριο, στην εμπορευματοποίηση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς,στον αποκλεισμό και στη λεηλασία της ζωής μας.

Οι κοινωνικοί – ταξικοί αγώνες θα νικήσουν!

Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Αγίας Παρασκευής

Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Μπραχαμίου

Αυτόνομη Συνέλευση Ζωγράφου

Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας

Συνέλευση Αντίστασης και Αλληλεγγύης Κυψέλης / Πατησίων

Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου

Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Πετραλώνων-Θησείου-Κουκακίου

Πρωτοβουλία Κατοίκων Καισαριανής


Οι εκμεταλλευόμενοι και οι εκμεταλλευόμενες ζούμε σε κάθε πτυχή της ζωής μας τον ταξικό πόλεμο με κράτος και αφεντικά, ο οποίος εντείνεται στα πλαίσια της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Η αντεργατική επίθεση, η φτωχοποίηση, ο εκφασισμός και ο κοινωνικός αποκλεισμός οξύνονται και επιβάλλονται με λεηλασία και καταστολή. Η πρόσβαση στις βασικές ανάγκες νερό, τροφή, στέγαση, υγεία, παιδεία, ενέργεια, μετακίνηση αποτελεί προνόμιο για τους λίγους και πολυτέλεια για τους προλετάριους.

Διεκδικούμε ελεύθερη πρόσβαση όχι γιατί είμαστε «τζαμπατζήδες», «ανεύθυνοι», «θέλουμε να ζούμε εις βάρος των άλλων» και πολλά άλλα εύηχα και παραπλανητικά, αλλά γιατί ό,τι έχει φτιαχτεί στην κοινωνία, έχει δημιουργηθεί από την εργασία μας και το έχουν ιδιοποιηθεί οι καπιταλιστές. Η χρηματοδότηση όλων των παραπάνω γίνεται μέσω των φόρων και των εισφορών, που σε τελική ανάλυση αποτελούν μερίδιο της κλεμμένης υπεραξίας, δηλαδή μερίδιο της αξίας της εργατικής δύναμης.

Έτσι, για τα αφεντικά έχουμε μειώσεις φορολογίας, σβήσιμο χρεών, διευκολύνσεις κάθε είδους, μειωμένα τιμολόγια στο ρεύμα, ασυδοσία ως προς τα μέτρα ασφαλείας (2.000 εργατικά «ατυχήματα» με 29 εργατικές δολοφονίες το 2016). Για τους προλετάριους, βέβαια, έχουμε ακριβώς τα αντίθετα.

Τα μέσα μαζικής μεταφοράς εμφανίζονται ιστορικά με την εδραίωση του καπιταλισμού, είναι αναπόσπαστα δεμένα με την κερδοφορία του κεφαλαίου και αποτελούν υποχρεωτική επιλογή της μετακίνησης των εργαζόμενων, άνεργων, συνταξιούχων, χαμηλόμισθων, φοιτητών, μαθητών, μεταναστών. Δεν έχουν ως στόχο τη μετακίνηση ή την περιπλάνησή μας έτσι γενικά. Έχουν προορισμό τη μετακίνησή μας ως εργατική δύναμη, τη μεταφορά μας ως καταναλωτών εμπορευμάτων, διασκέδασης, τουρισμού, τη μεταφορά μας στο σχολείο και το πανεπιστήμιο ώστε να αναβαθμίσουμε τη μελλοντική αξία την εργατικής μας δύναμης και κατά συνέπεια τη δυνατότητα μεγιστοποίησης της κερδοφορίας από την εκμετάλλευσή μας.

Σε πολλές περιπτώσεις ταξικών αγώνων, οι εργαζόμενοι διεκδικούσαν το κόστος μεταφοράς τους να βαραίνει τα αφεντικά. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν, ότι η μετακίνηση αφορά την αναπαραγωγή της εργατικής μας δύναμης και το αντίτιμο του εισιτήριου, που όλο και αυξάνεται, λόγω των μικρών αντιστάσεών μας, μειώνει το μισθό μας.

Κάθε χρόνο η αναδιάρθρωση των συγκοινωνιών βασίζεται στη συνεχόμενη αύξηση του εισιτηρίου και τον έλεγχο των επιβατών για την πάταξη της «λαθρεπιβίβασης» με τα τάγματα ελεγκτών – «κεφαλοκυνηγών», όπου με τις πλάτες των ρουφιάνων και της αστυνομίας, τρομοκρατούν και τραμπουκίζουν μέσα στα οχήματα και τους σταθμούς, όσους/ες αρνούνται ή δεν έχουν να πληρώσουν. Η κρατική δολοφονία του Θανάση Καναούτη στις 13/8/13 από τον οδηγό και τον ελεγκτή είναι μία από τις συνέπειες της αναπαραγωγής του συστήματος του ελέγχου και της καταστολής σε όποιον/α αντιστέκεται.

Οι μνημονιακές επιταγές απαιτούν συγκοινωνίες ιδιωτικές με μοναδικό κριτήριο το κέρδος και την επιχειρηματικότητα. Η ένταξη των συγκοινωνιών στο «νέο» υπερταμείο αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας και αποκρατικοποιήσεων θα επιφέρει αύξηση του κόστους επιβίβασης, μείωση των οχημάτων μεταφοράς, κακή συντήρηση, εντατικοποίηση των εργαζόμενων, ανάθεση υπηρεσιών σε εργολάβους με καθεστώς γαλέρας. Η άλλη όψη, βέβαια, του εκσυγχρονισμού, είναι η υποκρισία της φιλανθρωπίας με τη «δωρεάν» μετακίνηση ανέργων (μόνο στην Αθήνα) και αποκλείοντας όσους δεν είναι καταγεγραμμένοι στον ΟΑΕΔ. Επίσης είναι τα έργα βιτρίνας με τις «έξυπνες πινακίδες» στις στάσεις και τις «οθόνες ενημέρωσης» μέσα στα οχήματα. Το ουσιαστικό όμως πρόσωπο της αναδιάρθρωσης των ΜΜΜ είναι το ηλεκτρονικό εισιτήριο με τη χιλιομετρική χρέωση, η ηλεκτρονική κάρτα μετακίνησης με φωτογραφία-ΑΜΚΑ-ΑΦΜ, οι μπάρες, τα τουρνικέ, οι κάμερες μέσα στα οχήματα και τους σταθμούς, η επιτήρηση και ο έλεγχος στις εισόδους και εξόδους των σταθμών.

Το προσωπικό φακέλωμα των επιβατών, ο έλεγχος και η καταστολή στοχεύουν στο χτύπημα των ακηδεμόνευτων αγώνων και των αντιστάσεων που έχουν δοθεί. Στις πολύμορφες ατομικές και συλλογικές αντιστάσεις που αψήφισαν τα πρόστιμα, τους ελεγκτές και την υποταγή. Στους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες τους οποίους προσπαθούν με όλα τα μέσα να αποδυναμώσουν και να ακυρώσουν.

Στο συνεχόμενο καθεστώς της υποτίμησης της ζωής μας, της υποταγής και της καταστολής να μην γίνουμε αναλώσιμοι και αόρατοι. Ο αγώνας για ελεύθερες μετακινήσεις είναι μέρος του συνολικότερου κοινωνικού και ταξικού αγώνα και οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες θα πρέπει να διαλέξουν με ποιο στρατόπεδο θα πάνε.

Απέναντι στην κλιμάκωση της επίθεσης που δεχόμαστε, να απαντήσουμε με την όξυνση των παρεμβάσεών μας, υπερασπίζοντας τα δικά μας συμφέροντα και τις δικές μας ανάγκες. Έχοντας παρακαταθήκη τους αγώνες που δόθηκαν, να οργανώσουμε τις μορφές δράσης μας με ενημέρωση, στόχευση, επιμονή και αποτελεσματικότητα, ενισχύοντας τις εστίες αντιστάσεις σε κάθε γειτονιά, χώρο δουλειάς, σχολειό και σχολή.

Δημιουργούμε κοινότητες αγώνα για μια κοινωνία αντίστασης, αλληλεγγύης, ισότητας και ελευθερίας χωρίς εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους.

Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου

Δεκέμβρης 2016