αναδημοσίευση από : https://orthostasia.wordpress.com/2018/01/25/%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%80%cf%8c%ce%ba%cf%81%ce%b9%cf%83%ce%b7-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ae-%cf%83%cf%85%ce%b3%ce%ba%ce%ad%ce%bd/

O αγώνας για την υπεράσπιση της κυριακάτικης αργίας συνεχίζεται!

Οι εργατικές κινητοποιήσεις στον κλάδο του εμπορίου με παρεμβάσεις στους χώρους δουλειάς, συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις και απεργιακές περιφρουρήσεις στα καταστήματα συνεχίζονται εδώ και 4 χρόνια, και αποκτούν νέες αναγκαιότητες, νέα μηνύματα. Η αντίσταση όσων εργαζόμαστε στα εμπορικά καταστήματα ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας συγκρούεται πλέον με τις ορέξεις κράτους και εργοδοτών να καταργήσουν κάθε έννοια αργίας και εργατικής κατάκτησης στον κλάδο και ευρύτερα. Το 2017 έκλεισε με την διακηρυγμένη πρόθεση των μεγαλοεργοδοτών του εμπορίου (Factory Outlet,McArthur Glenn, Public) να μας κλέψουν την αργία της 26/12 και το 2018 άνοιξε με την εδώ και 3 χρόνια μεθόδευσή τους να κρατήσουν τα μαγαζιά ανοιχτά την κατ’έθιμον αργία της 2/1. Ουσιαστικά, ο Δεκέμβρης του 2017 υπήρξε ο μήνας με τις περισσότερες εργάσιμες μέρες για χιλιάδες εμποροϋπάλληλους εδώ και δεκαετίες ενώ τα κλεμμένα ρεπό, οι κομμένες άδειες και η αθλιότητα της black friday δημιούργησε ασφυκτικές και ανυπόφορες συνθήκες εργασίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι την περίοδο από 11 Δεκεμβρίου εως 20 Ιανουαρίου το εμπορικό Factory Outlet έκλεισε για μόνο 4 ημέρες (25/12, 26/12, 1/1 και 7/1) αναγκάζοντας τους εργαζόμενους να ακολουθήσουν αυτό το πρόγραμμα χωρίς ρεπό, χωρίς ξεκούραση. Αυτό ακριβώς είναι το περίφημο «αναπτυξιακό θαύμα» τους: εξαντλημένοι και κακοπληρωμένοι εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα και χρόνο για ξεκούραση από τη μια, μαγαζιά ανοικτά 24-7 και αποθρασυμένους εργοδότες από την άλλη.
Την Κυριακή 14/1, τα εργατικά σωματεία, οι εργατικές συλλογικότητες, οι συνελεύσεις και οι συλλογικότητες που συμμετέχουν στο «Συντονιστικό Δράσης ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας και τα «απελευθερωμένα ωράρια» βρεθήκαμε έξω από το Factory Outlet της οδού Πειραιώς για 2η φορά μέσα σε 2 εβδομάδες. Στις 2/1 πραγματοποιήσαμε μαζική εργατική συγκέντρωση ενάντια στο άνοιγμα του καταστήματος και το ξεκάθαρο κλέψιμο μιας κατ’ έθιμον κλαδικής αργίας, μιας μέρας ξεκούρασης για χιλιάδες εμποροϋπαλλήλους σε όλη την Ελλάδα εδώ και δεκαετίες. Την Κυριακή 14/1, πραγματοποιήσαμε απεργιακή περιφρούρηση στο Factory Outlet, μέρα πανελλαδικής απεργίας στον κλάδο του εμπορίου. Από τις 9 το πρωί βρεθήκαμε οργανωμένα μπροστά στις πόρτες του εμπορικού με τα πανό και τις ανακοινώσεις του Συντονιστικού και της εργατικής συνάντησης εμποροϋπαλλλήλων «Ορθοστασία». Η παρουσία αστυνομικών δυνάμεων και οι απειλές της διευθύντριας του καταστήματος, Πετρίδου, δεν μας φόβισαν και υπερασπιστήκαμε συλλογικά το αυτονόητο κεκτημένο της έμπρακτης απεργιακής περιφρούρησης από εργαζόμενους και εργαζόμενες, σωματεία και συλλογικότητες από το εμπόριο και κάθε εργασιακό κλάδο. Η μαζικότητα και η αποφασιστικότητά μας καθώς και η παρουσία και στήριξη συναδέλφων-ισσων από το ίδιο το Factory Outlet ανάγκασε την εργοδοσία και τους «προστάτες» της να ακυρώσουν από νωρίς οποιοδήποτε κατασταλτικό σχέδιο ή στημένο σκηνικό έντασης θα επιχειρούσαν να δημιουργήσουν. Οι απειλές της διευθύντριας του καταστήματος και μερικών άλλων προϊσταμένων προς τους συναδέλφους επιχειρούσαν να τους κρατήσουν μακριά από την απεργιακή συγκέντρωση, να τους διασπάσουν και να τους κρατήσουν «ομήρους» σε παραπλήσιες καφετέριες μέχρι να τελειώσει η παρέμβασή μας. Η συναδελφική στάση πολλών εργαζομένων του Factory Outlet και η επιμονή μας ακύρωσε τους σχεδιασμούς τους αφού στις 12 το μεσημέρι, πραγματοποιήθηκε ανοικτή εργατική συνέλευση στο παρκινγκ του καταστήματος, μπροστά στην κεντρική είσοδό του. Μπροστά στα έκπληκτα μάτια πολλών καταναλωτών που έφευγαν άπραγοι, στήθηκε ένας τεράστιος κύκλος όπου οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες του κλάδου που βρισκόντουσαν στην απεργιακή συγκέντρωση αντάλλαξαν απόψεις, εμπειρίες και αγωνίες. Σ’ αυτήν την εργατική συνέλευση επισημάνθηκαν τα παρακάτω:
– η θετική ανταπόκριση των συναδέλφων-ισσων του Factory Outlet στην παρουσία του Συντονιστικού Δράσης στις 2/1 αλλά και εκείνη την ημέρα στο πλάι τους.
– ο επαίσχυντος εκβιασμός της εργοδοσίας να κρατά όμηρους τους εργαζόμενους με απειλές και εκφοβισμούς ενώ το κατάστημα παραμένει κλειστό, καθώς και η επιμονή της να ανοίξει το κατάστημα έστω και για 1 ώρα ως επίδειξη δύναμης απέναντι στο αγωνιστικό κλίμα της απεργιακής συγκέντρωσης
– οι εξοντωτικές συνθήκες εργασίας που επικρατούν στο Factory Outlet, οι λιποθυμίες συναδέλφων μέσα στον Δεκέμβρη λόγω εξάντλησης, τα κλεμμένα ρεπό που δεν ξέρουν πότε και αν θα δοθούν, η εφαρμογή 5ωρων απασχόλησης τις Κυριακές ώστε να απαξιωθεί ακόμα περισσότερο η εργασία μας, ο ασφυκτικός έλεγχος από την υπηρεσία ασφαλείας του εμπορικού
– η ανάγκη να σπάσει η εξατομίκευση και ο φόβος που κυριαρχεί σε κάθε εργασιακό χώρο, το κενό ενημέρωσης και συνδικαλιστικής δράσης που κυριαρχεί στον κλάδο, η δυνατότητα να οργανωθούν συλλογικά οι αντιστάσεις μας μέσα από επιτροπές συναδέλφων σε κάθε χώρο δουλειάς, μέσα από την συσπειρωσή μας στα σωματεία του κλάδου
Κατά την διάρκεια της εργατικής συνέλευσης, κυριάρχησε η συναδελφικότητα και η συλλογικότητα έναντι του ατομισμού και του φόβου. Από πλευράς των συναδέλφων-ισσων του Factory Outlet καταργήθηκαν οι επίπλαστοι διαχωρισμοί του «σε ποιόν εργοδότη/περίπτερο δουλεύουμε» και μίλησαν ανοικτά για όσα από κοινού βιώνουν και τους ενώνουν πραγματικά. Μετά τη λήξη της συνέλευσης, απαίτησαν συλλογικά από διευθυντές και προϊσταμένους να αποδεσμευτούν ενώ η παρουσία τους εκδήλωνε ανοιχτά την υποστήριξή τους στην απεργιακή συγκέντρωση. Περί τις 15 διαφορετικές αλυσίδες αποδέσμευσαν το προσωπικό τους καθιστώντας ανέφικτο ή και γραφικό το άνοιγμα του καταστήματος. Παράλληλα, η διευθύντρια Πετρίδου επιχειρώντας να σώσει το γόητρο της εργοδοσίας έδωσε εντολή στους εργαζόμενους να αποχωρήσουν από τον χώρο και να επιστρέψουν εφόσον ειδοποιηθούν από την ίδια ώστε να λειτουργήσει το κατάστημα. Η απεργιακή συγκέντρωση μετά από δυναμική παρουσία 7 1/2 ωρών, έληξε στις 16.30 έχοντας εξασφαλίσει την αποδέσμευση ή την αποχώρηση του συνόλου του προσωπικού του εμπορικού.
Από την πλευρά μας, ποτέ δεν είχαμε την πρόθεση να υποκαταστήσουμε την απαραίτητη ατομική και συλλογική αγωνιστική πρωτοβουλία που απαιτείται από τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες του κλάδου αλλά, αντίθετα, να την εμπνεύσουμε και να την ενισχύσουμε. Εδώ και χρόνια, αγωνιζόμαστε ώστε να σπάσουμε τον φόβο και την εργοδοτική τρομοκρατία, το αίσθημα παραίτησης και ματαιοδοξίας που επικρατεί στους χώρους δουλειάς ενώ παράλληλα η εργοδοσία αποθρασύνεται.
Συνάδελφοι-ισσες, την Κυριακή 14/1 σπάσαμε τον φόβο και σταθήκαμε πλάι-πλάι με τον συνάδελφό-ισσά μας, δώσαμε ένα ηχηρό μήνυμα στην εργοδοσία που δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει την αποφασιστικότητα, την οργή και την αγανάκτηση μας. Επειδή δεν είμαστε αλλά ούτε περιμένουμε κάποιου είδους σωτήρες ή επαγγελματίες του συνδικαλισμού να μας σώσουν, υπερασπιζόμαστε τις ζωές μας μέσα από την δημιουργία ορατών και αοράτων επιτροπών αγώνα σε κάθε εργασιακό χώρο, μοιραζόμαστε τους προβληματισμούς μας με τους συναδέλφους-ισσες, αντιστεκόμαστε και απαντάμε συλλογικά και οργανωμένα στην εντεινόμενη εργοδοτική επίθεση.

Σας καλούμε να συνεχίσουμε τον συντονισμό και να οργανώσουμε από κοινού τις επόμενες δράσεις. Σας καλούμε στην επόμενη συνάντηση της συλλογικότητας την Κυριακή 4 Φλεβάρη, στις 18:00. (Λόντου 6, Εξάρχεια, 2ος όροφος)

14012018c-768x432

Advertisements

 Οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στο ρ/σ «Στο Κόκκινο» και την εφημερίδα «Αυγή», ιδιοκτησίας ΣΥΡΙΖΑ, θα μπορούσαν ίσως να προσπεραστούν ως μια «εσωκομματική υπόθεση», να αντιμετωπιστούν με αντανακλαστικά κοινωνικού αυτοματισμού απέναντι σε «κομματόσκυλα και κυβερνητικούς υπαλλήλους» ή να χρησιμοποιηθούν στο πλαίσιο μιας ενδοσυστημικής πολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ πχ κυβέρνησης -αντιπολίτευσης, κυβέρνησης –μιντιαρχών κλπ.

Εντούτοις, καθώς οι κινητοποιήσεις κλιμακώνονται με την τρομοκρατία των απολύσεων να έχει ήδη μετατραπεί από απειλή σε πράξη στο «Κόκκινο» – την Πέμπτη 18 Ιανουαρίου έγιναν 3 απολύσεις-, γίνεται σαφές ότι οι εργαζόμενοι στα δύο Μέσα του κυβερνώντος κόμματος δίνουν έναν αγώνα απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία, με το διακύβευμά του μάλιστα να ξεπερνά τα δύο αυτά μαγαζιά και να αντανακλά ευθέως στις συλλογικές συμβάσεις στον κλάδο -γι’ αυτό και πρέπει να ενισχυθεί με την αλληλεγγύη όλων των εργαζομένων στον Τύπο.

Το πολιτικό ξεκαθάρισμα από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ … 

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως συλλογικός ιδιοκτήτης των δύο Μέσων, θα ευχόταν όπως αποδεικνύεται σήμερα να τα είχε στελεχώσει εξαρχής με κομματικά μέλη και μόνο, που θα δέχονταν ευκολότερα να υπηρετήσουν την εκάστοτε βούλησή του, σχετικά με τον τρόπο διοίκησής τους αλλά και τη δημοσιογραφική τους λειτουργία. Στην απόφαση δε της τελευταίας Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος (19-20 Ιανουαρίου 2018), οι εργαζόμενοι καλούνται συγκεκριμένα να συνειδητοποιήσουν την κοινή ευθύνη τους για την επιβίωση των δύο Μέσων, καθώς και να μην τα αντιμετωπίζουν ως κερδοσκοπικές επιχειρήσεις και τον ΣΥΡΙΖΑ ως «εργοδοσία».
 Σε αυτό το πλαίσιο άλλωστε, η Διοίκηση του «Κόκκινου» είχε ζητήσει από τις αρχές Νοεμβρίου την «πολιτική συναίνεση» των εργαζομένων στην οριζόντια περικοπή των μισθών τους κατά 20% (με «μαξιλάρι» όπως αναφέρθηκε τις καθαρές αποδοχές των 750 ευρώ) και την επ’ αόριστον παρακράτηση δύο οφειλόμενων δεδουλευμένων μισθών. Αντίστοιχη οριζόντια περικοπή κατά 15% ζητήθηκε από την εκεί Διοίκηση και από τους εργαζόμενους της «Αυγής», οι οποίοι είχαν και στο παρελθόν (το 2014), δεχτεί μειώσεις και απολέσει οφειλόμενους μισθούς. Τα συνολικά οικονομικά προβλήματα στα δύο μέσα έχουν συσσωρεύσει οφειλόμενους μισθούς μεγάλου χρονικού διαστήματος: τα χρωστούμενα στην Αυγή είναι μισθοί 10 μηνών και άνω, ενώ στο Κόκκινο 2 μηνών.
 Σημειωτέον, η πρόθεση της Διοίκησης στο «Κόκκινο» δεν τέθηκε ως πρόταση σε διαβούλευση, παρά μόνο ανακοινώθηκε υπό μορφή τελεσιγράφου προς τους εργαζόμενους, με περιθώριο αποδοχής του ένα διάστημα 3 ημερών. Όποιος δεν συναινούσε, θα έβλεπε την πόρτα της εξόδου, όπως ρητά ειπώθηκε.  Κι όταν με δύο αποφάσεις γενικών συνελεύσεων οι εργαζόμενοι απέρριψαν ως εκβιαστικό το τελεσίγραφο και δεν ανταποκρίθηκαν στην «πρόσκληση» να υπογράψουν τις νέες τροποποιημένες ατομικές τους συμβάσεις, η Διοίκηση προχώρησε σε 3 απολύσεις προς παραδειγματισμό, σπάζοντας και το σχετικό ταμπού της κυβερνώσας σήμερα αριστεράς.
«Οι απολύσεις έγιναν για να πεισθούν όλοι» ομολόγησε ο Δημ.Στούμπος, μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, Δ/νων Σύμβουλος της «Αυγής» και μέλος του ΔΣ του «Κόκκινου», αυτοπροσκαλούμενος στον αέρα του σταθμού. Από τους απολυμένους, οι δύο ήταν μεταξύ των εργαζόμενων που είχαν στείλει εξώδικο διαμαρτυρίας στη Διοίκηση και την ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ ενώ είχαν προσφύγει και στο ΣΕΠΕ καταγγέλλοντας τη μονομερή μεταβολή της σύμβασης και την παρακράτηση δεδουλευμένων, ενώ η τρίτη ουδέποτε κλήθηκε καν να υπογράψει τη μείωση στο μισθό της. Κανένας δε από τους απολυμένους δεν είναι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ…
Η άτεγκτη στάση της Διοίκησης του «Κόκκινου», που έχει αρνηθεί επανειλημμένως να ανακαλέσει τις απολύσεις και να προχωρήσει σε διάλογο επί ενός σχεδίου βιωσιμότητας του σταθμού όπως ζητούν οι εργαζόμενοι, αποδεικνύει πως, πέραν της απόφασης για «εξορθολογισμό του μισθολογικού κόστους», υπάρχει σαφής πολιτική πρόθεση από μέρους του ΣΥΡΙΖΑ για μια άσκηση πειθάρχησης στην αυταρχική βούληση του κόμματος. Όποιος συναινεί μένει, αλλιώς θέτει εαυτόν εκτός Μέσων…
 Οι εργαζόμενοι παρ’ όλ’ αυτά υπενθυμίζουν ότι ουδέποτε τους ζητήθηκε επίδειξη κομματικής ταυτότητας κατά την πρόσληψή τους για να δεσμεύονται τώρα στην κομματική πειθαρχία, ενώ το μισθό τους λαμβάνουν από δύο επιχειρήσεις ενταγμένες στον ανταγωνισμό της αγοράς, στο «Κόκκινο» μάλιστα έχουν απέναντί τους μία Ανώνυμη Εταιρεία (Left Media ΑΕ).
 Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως ιδιοκτήτης των εταιρειών και κομματικός εργοδότης, ακολουθεί κατά γράμμα τις τακτικές των αφεντικών (μη καταβολή δεδουλευμένων, «μαύρη» εργασία και τώρα απολύσεις και μειώσεις) που έχουν οδηγήσει την τελευταία δεκαετία στη σφαγή του κλάδου, τις επικαλείται μάλιστα προκειμένου να εκβιάσει πιο αποτελεσματικά τους εργαζόμενους, ενώ με το να τις εφαρμόζει σήμερα ως κυβερνώσα αριστερά, τις νομιμοποιεί εκ των υστέρων για όλους. Και τελικά, κατά τη συνήθη πρακτική, αναγνωρίζει «οικονομικά εγκλήματα» που έχει διαπράξει στο παρελθόν, καλεί όμως τους εργαζόμενους να πληρώσουν τα σπασμένα, αλλιώς απειλεί με «λουκέτο».
 Οι εργαζόμενοι τόσο στο «Κόκκινο» όσο και στην «Αυγή» έχουν επανειλημμένως δηλώσει μέσω των αποφάσεων των γενικών τους συνελεύσεων ότι θέλουν βέβαια τα Μέσα να παραμείνουν ανοιχτά, αλλά μπροστά στην οικονομική τους κατάρρευση δεν θα δεχτούν την μετατόπιση των ευθυνών της εργοδοσίας στις πλάτες τους, αντίθετα θα διεκδικήσουν με κάθε τρόπο αξιοπρεπείς μισθούς και συνθήκες εργασίας.
 …και στο βάθος οι συλλογικές συμβάσεις των 750 ευρώ 
Σε αυτό το σημείο να σημειωθεί πως η μεγάλη πλειοψηφία των δημοσιογράφων στο «Κόκκινο», που μέχρι στιγμής βρίσκεται στο επίκεντρο του εκβιασμού για αποδοχή μισθολογικής περικοπής 20%, αμείβονται ανεξαρτήτως χρόνων προϋπηρεσίας με όσα προβλέπει δηλαδή για τους νεοεισερχόμενους στο επάγγελμα η τελευταία συλλογική σύμβαση της ΕΣΗΕΑ για τα ραδιόφωνα. Η αποδοχή της μείωσης των μισθών τους κατά 20% θα τους έφερνε στα 750 ευρώ καθαρά, όσο είναι και το «μαξιλάρι» που έχει θέσει η Διοίκηση, κάτω από το οποίο δεν θα προχωρήσει σε περικοπές.
Και εδώ διαπιστώνεται η ευκολία της Διοίκησης, αλλά και της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ που έχει λάβει την σχετική πολιτική απόφαση, να προσδιορίσει τα 750 ευρώ ως έναν αξιοπρεπή μισθό, με τον οποίο ένας άνθρωπος μπορεί να ζήσει. Έτσι, από την καταγγελία της κατάντιας για τη νέα «γενιά των 750 ευρώ», ο ΣΥΡΙΖΑ φτάνει σήμερα να την υιοθετεί ως μια «ορθολογική» επιλογή για τους εργαζόμενους στα Μέσα του, ανεξαρτήτως δε χρόνων εργασίας.
 Μάλιστα, το κυβερνών κόμμα, ενώ επικαλούμενο την κρίση και τη συνολική οικονομική κατάρρευση του Τύπου, θα μπορούσε ίσως να επιχειρήσει να δικαιολογήσει τη συνθήκη αυτή ως αναγκαστική ή προσωρινή για τα Μέσα που ελέγχει, αντίθετα αποκαλύπτεται ότι την προωθεί ως συνολική επιλογή για τις συλλογικές συμβάσεις στον κλάδο, οδηγώντας έτσι στην παγίωση των δεδομένων της κρίσης. Για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια γενικής συνέλευσης των εργαζομένων του «Κόκκινου» ο αναφερθείς και νωρίτερα Δημήτρης Στούμπος κάλεσε τα παρόντα μέλη του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ να κρατήσουν υπόψιν τους το ποσό των 750 ευρώ καθαρά, ενόψει των επικείμενων διαπραγματεύσεων για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας.
Έτσι έγινε γνωστό αφενός ότι μετά από χρόνια έχουν ξεκινήσει διεργασίες για τη σύναψη συλλογικών συμβάσεων, με την τελευταία να έχει υπογραφεί το 2008, αφετέρου ότι η συνδικαλιστική γραμμή του κυβερνώντος κόμματος προβλέπει κατώτατο μισθό 750 ευρώ. Το πόσο ωραία ιδέα είναι αυτό το επανέλαβε ο Δημ. Στούμπος και από τον ραδιοφωνικό αέρα του «Κόκκινου», στην προαναφερθείσα του παρέμβαση…
 Καθίσταται έτσι σαφές γιατί είναι απαραίτητο για τον ΣΥΡΙΖΑ να αποσπάσει την «πολιτική συναίνεση» των εργαζομένων στα Μέσα του για περικοπές μισθών σε όσους αμείβονται με πάνω από 750 ευρώ, αφού πρέπει να τις περάσει στα μαγαζιά του για να τις υπερασπιστεί στη συνέχεια και κοινωνικά, για όλο τον κλάδο.
 Προβλέπεται λοιπόν σύντομα να έχουμε πανηγυρισμούς από τους κυβερνητικούς συνδικαλιστές για την υπογραφή νέων συλλογικών συμβάσεων στον Τύπο μετά από πολύ καιρό, όμως οι μόνοι που θα πανηγυρίζουν μαζί τους θα είναι δυστυχώς τα αφεντικά των ΜΜΕ, που θα καταφέρουν να κατοχυρώσουν και θεσμικά την κατάρρευση των μισθών των εργαζομένων.
Ποια η αντίδραση των εργαζομένων στον κλάδο; 
Οι εργαζόμενοι στα δύο Μέσα του ΣΥΡΙΖΑ έχουν αντιδράσει απέναντι στις επιταγές της κομματικής εργοδοσίας με τρόπο πρωτοφανή τα τελευταία χρόνια για τον κλάδο, όπου οι μειώσεις, οι απολύσεις και τα «λουκέτα» λαμβάνουν χώρα μέσα σε άκρα σιωπή. Οι εργαζόμενοι στο «Κόκκινο» έχουν προχωρήσει από το καλοκαίρι σε κινητοποιήσεις ζητώντας την αποπληρωμή των δεδουλευμένων τους -αλλά και την ασφάλιση «μαύρων» συναδέλφων τους- ενώ απέρριψαν την εκβιαστική οριζόντια περικοπή των μισθών τους, χωρίς να έχει κατατεθεί από τη Διοίκηση ένα πλάνο βιωσιμότητας και ανάπτυξης του σταθμού.
Στην ίδια κατεύθυνση κινητοποιούνται και οι εργαζόμενοι της «Αυγής», οι οποίοι προ μερικών μηνών είχαν αποφασίσει απεργία με αίτημα την καταβολή των οφειλόμενων μισθών, την οποία μπλόκαρε η ΕΣΗΕΑ. Επίσης, οι εργαζόμενοι της εφημερίδας έχουν προτείνει οι ίδιοι ένα σχέδιο με προτάσεις, κάτι που δεν έχει εκπονήσει εδώ και χρόνια η Διοίκηση ως θα όφειλε.
 Να σημειωθεί ότι όπως συμβαίνει πάντα στα ΜΜΕ, η επίδειξη αυταρχισμού του εργοδότη επί των εργασιακών συνθηκών συνδέεται και με τον έλεγχο της δημοσιογραφικής λειτουργίας εν προκειμένω των δύο Μέσων, κάτι που έχει επισημανθεί από τους εκπροσώπους των εργαζομένων. Μόνο θετικά μπορούμε να δούμε ως συνέλευση, τις τοποθετήσεις των εργασιακών εκπροσώπων και των 2 μέσων για την τήρηση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας και τα ερωτήματα για το κατά πόσο το κόμμα θέλει την ελεύθερη άσκηση δημοσιογραφίας στα Μέσα του με κριτική προς την κυβέρνηση ή αν θέλει απλώς «ντουντούκες».
Μπροστά στις απολύσεις στο «Κόκκινο», που ήρθαν ως απάντηση της εργοδοσίας στις κινητοποιήσεις, οι εργαζόμενοι στο σταθμό προχώρησαν σε απεργία ζητώντας την ανάκλησή τους. Μάλιστα, την ίδια μέρα με το «Κόκκινο» και αναβαθμίζοντας έτσι τον αγώνα, προχώρησαν σε απεργία αλληλεγγύης και οι εργαζόμενοι στην «Αυγή», κάτι που έχουμε να δούμε χρόνια ολόκληρα όχι μόνο στον κλάδο των ΜΜΕ, αλλά και συνολικότερα στο εργατικό κίνημα.
Οι εργαζόμενοι των δύο Μέσων προχώρησαν από κοινού και σε παρέμβαση στην συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ εν ώρα στάσης εργασίας πήραν τα μικρόφωνα του «Κόκκινου» για να μιλήσουν για τις διεκδικήσεις τους, θυμίζοντας στον κομματικό εργοδότη πως όσο και αν το θέλει τώρα ως κυβέρνηση, οι κινηματικές συνδικαλιστικές πρακτικές και ο δρόμος δεν έχουν ξεχαστεί.
 Όντως δεν έχουν ξεχαστεί; Αυτό παραμένει το κρίσιμο ερώτημα προς όλους τους εργαζόμενους στον Τύπο, που μετά τον χρόνιο αποδεκατισμό των δικαιωμάτων τους και τη διάλυση των εργασιακών τους συνθηκών μοιάζουν να έχουν απολέσει κάθε δύναμη αντίστασης. Κι όμως, οι συλλογικές απαντήσεις των εργαζομένων σε «Κόκκινο» και «Αυγή» δείχνουν πως ακόμα και ένα αρτηριοσκληρωτικό συντεχνιακό σωματείο σαν την ΕΣΗΕΑ μπορεί να δεσμευτεί σε κατεύθυνση κινητοποιήσεων απέναντι στα αφεντικά. Όσο όμως οι εργαζόμενοι των δύο Μέσων του ΣΥΡΙΖΑ μένουν μόνοι τους, είναι προφανές ότι είναι στριμωγμένοι στα σχοινιά.
Αυτό που χρειάζεται είναι το άνοιγμα του αγώνα σε όλον τον κλάδο, η σύμπλευση και συμπόρευση με όσους ακόμα αγωνίζονται, εντός και εκτός του δημοσιογραφικού κλάδου. Και τη στιγμή που μέσα από αυτόν τον αγώνα διακυβεύεται εμμέσως το μέλλον των συλλογικών συμβάσεων για όλο τον κλάδο, όσο οι υπόλοιποι εργαζόμενοι μένουμε άπραγοι, είναι προφανές ότι δεν προμηνύεται τίποτα καλό για κανέναν. Αντίθετα, κάθε νίκη είναι σημαντική.
 
 Άμεση ανάκληση των εκδικητικών απολύσεων στο ραδιοφωνικό σταθμό «Στο Κόκκινο» 
 
Καμιά μείωση μισθών «Στο Κόκκινο» και στην εφημερίδα «Αυγή» 
 
Αλληλεγγύη στον αγώνα των εργαζομένων
Συνέλευση εργαζομένων/ανέργων/φοιτητών στα ΜΜΕ

στα γραφεία του σωματείου ΣΕΛΜΑ
Σάββατο, 16 Δεκέμβρη 2017 ]
Από τη συγκρότησή της η συνέλευσή μας είχε ενεργό συμμετοχή στο πεδίο αγώνα που αφορά τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (ΜΜΜ). Το Γενάρη του 2011, μάλιστα, και ενώ ήταν σε εξέλιξη κινητοποιήσεις των εργαζόμενων στα ΜΜΜ ενάντια σε νομοσχέδιο που προωθούσε το υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, γράφαμε ότι μονάχα ο κοινός αγώνας εργαζόμενων και επιβατών μπορεί να σταματήσει την αναδιάρθρωση και την “εξυγίανση”, που σημαίνουν επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων, περικοπή των μισθών, αύξηση των εισιτηρίων, μείωση των δρομολογίων και ιδιωτικοποίηση. Έχουμε πάρει μέρος έτσι σε πολυάριθμες συντονισμένες τοπικές και κεντρικές δράσεις – παρεμβάσεις από κοινού με άλλες συνελεύσεις γειτονιών και εργατικές συλλογικότητες, με κεντρικό το πρόταγμα της ελεύθερης μετακίνησης για όλους. Οι εξελίξεις των τελευταίων μηνών δίνουν ένα ακόμη έναυσμα, όχι μόνο για να αναδείξουμε τη σημασία της εφαρμογής του ηλεκτρονικού εισιτηρίου ως ένα καθοριστικό βήμα στην πορεία αναδιάρθρωσης των αστικών συγκοινωνιών, αλλά και πιο συνολικά να αναλύσουμε κρίσιμες πτυχές της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης.
Σε μία πρώτη ανάγνωση, όσο “ολοκληρώνεται” η εφαρμογή των σχεδιασμών υπουργείου – διοικήσεων – αναδόχων – εργολάβων, γίνονται ολοένα και περισσότερο εμφανείς αναρίθμητες “δυσλειτουργίες”, το γνωστό σε όλους πια χάος: απίστευτη ταλαιπωρία, ατέλειωτες ουρές, εκνευρισμός, λιποθυμίες, προσωποποιημένες κάρτες, απρόσωπες κάρτες, κάρτες με κουτσουρεμένο ή ακόμα και χωρίς περιεχόμενο, δήθεν “φρένα” και “γνωμοδοτήσεις” από την Αρχή “Προστασίας”, καταθέσεις ανοιχτών φακέλων με προσωπικά δεδομένα σε εκδοτήρια, αναπροσαρμογές σε χρονοδιαγράμματα… Όλο τον Οκτώβρη δεν μπορούν παρά να μας έρχονται στο μυαλό διαρκώς λέξεις όπως “αχταρμάς”, “μαντάρα”, “κουλουβάχατα”, “αλαλούμ”. Για να φτάσουμε τελικά στο δελτίο τύπου του ΟΑΣΑ της 14ης Νοέμβρη, όπου ανακοινώνεται επίσημα το “τέλος εποχής του χάρτινου εισιτηρίου” -από τις 16/11 “παύει ολοσχερώς τη χρήση του”- και το “κλείσιμο πυλών του δικτύου”, που αρχίζει σταδιακά τη Δευτέρα 20/11 σε 4 από τους 40 σταθμούς: Δουκίσσης Πλακεντίας, Αεροδρόμιο, Άγιο Αντώνιο και Ελαιώνα (με την ιδιαίτερα περιορισμένη κίνηση). Ως επιβάτες, για πρώτη φορά, τόσο στην είσοδο όσο στην έξοδο, συναντάμε κλειστές μπάρες. Το μεσημέρι, σωματεία των μέσων σταθερής τροχιάς κάνουν μια απονευρωμένη συγκέντρωση στο σταθμό Άγιος Αντώνιος και τις ανοίγουν για λίγο μέσω του διακόπτη κινδύνου, αρθρώνοντας έναν αποσπασματικό λόγο, που περιστρέφεται γύρω από τα προβλήματα ασφάλειας (μετά από 3 μέρες οι μπάρες ανοίγουν πάλι, για να κλείσουν στο σταθμό Αιγάλεω). Ενώ το εκ περιτροπής κλείσιμο σε διάφορους σταθμούς συνεχίζεται, η προπαγάνδα μέσω των ΜΜΕ θριαμβευτικά επιμένει στην πλήρη (με ποικίλες ερμηνείες της λέξης) λειτουργία του συστήματος μέχρι τις 20 Δεκέμβρη. Θα εξηγήσουμε στη συνέχεια γιατί το χάος αυτό, από μόνο του, για εμάς δεν είναι το κυρίαρχο, ούτε το πιο σημαντικό θέμα σε αυτή την υπόθεση, επιχειρώντας, κάπως επιγραμματικά, μια πιο συνολική, πιο ολοκληρωμένη προσέγγιση.

Αρχικά, είναι προφανές ότι η εντατικοποίηση στο τμήμα έκδοσης εισιτηρίων προεικονίζει απλά συνθήκες που αργά ή γρήγορα θα αντιμετωπίσουν όλοι οι εργαζόμενοι στα ΜΜΜ. Ενδεικτική της κατεύθυνσης είναι και η πρόθεση από τη διοίκηση για “αξιοποίηση” του θεσμού της μαθητείας των ΕΠΑΛ. Η εμπέδωση των ασφυκτικών συνθηκών εργασιακής ζούγκλας, που εξαπλώνονται σαν γάγγραινα σε όλους κλάδους, σε όλους τους χώρους δουλειάς, έρχεται μαζί με την αναβάθμιση της επιτήρησης, την απροκάλυπτη αυταρχικότητα, τους ωμούς εκβιασμούς. Προκειμένου όχι μόνο να καμφθούν οι όποιες αντιστάσεις, αλλά να επιβληθεί και η συνεργασία με τους μηχανισμούς καταστολής. Για αυτό και η πίεση να αφομοιώσουν οι εργαζόμενοι τα παραμύθια συνυπευθυνότητας, μετατρεπόμενοι σε αυτόκλητους υπερασπιστές και συνένοχους εξόφθαλμα αμοραλιστικών πρακτικών πολιτικών και διοικητικών ηγεσιών. Με την επισήμανση εδώ της ύπαρξης μιας συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που στην καλύτερη περίπτωση βαυκαλίζεται με το “διορθωτικό” ρόλο του “συμβουλάτορα”. Είναι τέτοια η τραγωδία της αυτιστικής αυτής προσέγγισης ταξικής “συνεργασίας” μέσω δήθεν παζαριών για συμβιβασμούς, που όταν το ΔΣ του σωματείου εργαζομένων ΣΤΑΣΥ τόλμησε να ψελλίσει κάτι για “εκκρεμή τεχνικά και λειτουργικά θέματα” και “διόρθωση αστοχιών του συστήματος”, έπεσαν βροχή οι απειλές για απολύσεις μελών του και παραπομπές στον εισαγγελέα, απευθείας μάλιστα από τον -γνωστό και από άλλους τραμπουκισμούς- υπουργό Σπίρτζη. Μιλάμε για μία ανακοίνωση ενός ΔΣ που όχι μόνο ξεκαθαρίζει σε όλους τους τόνους πως δεν εναντιώνεται στο ηλεκτρονικό εισιτήριο, αλλά και δεν έχει παρεκκλίνει ποτέ ούτε στιγμή από τη γραμμή του ρεαλιστικού συνομιλητή της διοίκησης για να βρεθούν… από κοινού οι λύσεις. Κι όμως η απάντηση ήταν άμεση και σαφής: στοχοποίηση και τρομοκρατία! Κερασάκι στην τούρτα η ημερίδα για το παρόν και τις προοπτικές των “δημόσιων αστικών συγκοινωνιών ως κοινωνικό αγαθό” που διοργάνωσε το ΕΚΑ σήμερα το πρωί στο αμφιθέατρο του υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών με καλεσμένους μεταξύ άλλων προέδρους και διευθύνοντες συμβούλους από ΟΑΣΑ, ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ, ΟΣΕ και χαιρετισμό από τον ίδιο τον υπουργό… Κλαυσίγελος!

Για όλους εμάς, τώρα, τους εργαζόμενους, άνεργους, νεολαίους, συνταξιούχους, ντόπιους, πρόσφυγες και μετανάστες, που οι δημόσιες συγκοινωνίες είναι βασική κοινωνική ανάγκη, διαμορφώνεται μία νέα συνθήκη, η οποία εμπερικλείει μπάρες και τουρνικέ, περισσότερες κάμερες και ειδικές κάρτες που χρειάζονται φόρτιση με προϊόντα. Διαδικασία που χαμογελαστά πρόσωπα σε διαφημίσεις μπορούν επιτέλους να κάνουν και… μέσω smartphone. Για την εμπέδωση των πολλαπλών επιλογών στην αγορά των προϊόντων φροντίζει η ατελείωτη σειρά των μονότονων ανακοινώσεων που τις υπενθυμίζουν ασταμάτητα από τα μεγάφωνα των σταθμών. Στον δικό μας κόσμο, όμως, τον πραγματικό, της φτώχειας, του φόβου, της αγωνίας για το αύριο, της άγριας ταξικής εκμετάλλευσης και καταπίεσης, ποιο είναι το πλαίσιο που επιχειρείται να επιβληθεί; Πόσα είναι αυτά που επιζητούν να υποστούμε και με ποιες συνέπειες; Ας απαριθμήσουμε εν συντομία. Λεπτομερής καταγραφή και αποθήκευση αμέτρητων προσωπικών δεδομένων, παρακολούθηση, επιτήρηση και χαρτογράφηση όλων των μετακινήσεών μας, κατά βούληση άμεσος, βίαιος, πιο αποτελεσματικός αποκλεισμός ολόκληρων κοινωνικών ομάδων, αναβάθμιση της καταστολής, εξάλειψη κάθε απόπειρας κινήσεων αλληλεγγύης, κι άλλες μειώσεις δρομολογίων, κι άλλες αυξήσεις εισιτηρίων, μετατροπή, με λίγα λόγια, των ΜΜΜ σε προνόμιο. Όλα αυτά με την εκτίμηση ότι θα υπάρξει πρόβλεψη ειδικού σώματος ελεγκτών -με την προοπτική να αναληφθεί από ιδιώτη-, για συνεχή επίβλεψη, συνοδεία μπάτσων και ασφαλιτών, μέχρι να θεωρηθεί επαρκής η προσαρμογή στον απαιτούμενο βαθμό πειθάρχησης, σε συνδυασμό με την αφομοίωση της συμπληρωματικής κουλτούρας αποστείρωσης. Υποθάλποντας φαινόμενα στοχοποίησης και κοινωνικού αυτοματισμού, αφού έχει προβλεφθεί στα ειδικά μηχανήματα ακύρωσης εκκωφαντικό ηχητικό σήμα σε περιπτώσεις αποτυχημένων προσπαθειών.

Πρόκειται, ξεκάθαρα, για μία ακόμα έκφανση του γενικότερου δυστοπικού μοντέλου που επιφυλάσσεται για κάθε πτυχή κοινωνικής δραστηριότητας. Επιτυγχάνοντας πλήρη, χωρίς τα παλαιότερα “κωλύματα” – έτσι βαφτίζονται κατακτήσεις που κατοχυρώθηκαν μέσα από σκληρούς αγώνες -, ευθυγράμμιση με τα συμφέροντα των αφεντικών και τις καταναλωτικές επιταγές της αγοράς. Με ενδεικτική την περίπτωση της νέας γραμμής 4 του μετρό, που μας αφορά άμεσα. Μέρος των σχεδιασμών είναι και η εξυπηρέτηση εμπορευματικών και τουριστικών ροών, σε σύνδεση με την κατασκευή γιγάντιων καταναλωτικών κέντρων αντίστοιχων συνθηκών εξατομίκευσης και απαγορεύσεων. Με καταλυτικές επιπτώσεις στο περιβάλλον, αλλά και στους δημόσιους ελεύθερους χώρους των γειτονιών. Απόρροια των προηγούμενων είναι η σταδιακή διαμόρφωση ενός ακόμα φιλέτου κερδοσκοπίας, μιας ακόμα δελεαστικής πρότασης ιδιωτικοποίησης, όταν κριθεί από τα γνωστά αρπακτικά, τους κάθε λογής επενδυτές, ως συμφέρουσα διέξοδος συσσώρευσης κερδών. Η σφοδρότητα με την οποία επιχειρείται σε αυτή τη φάση η αναδιάρθρωση των ΜΜΜ κουμπώνει πλήρως στην ευρύτερη συνθήκη της συνολικής, ολοένα πιο λυσσαλέας αντικοινωνικής και αντεργατικής επίθεσης των ντόπιων και ξένων πολιτικών και οικονομικών αφεντικών στα πληβειακά στρώματα της κοινωνίας, με πολλαπλά επίδικα.

Όσο η επίθεση αυτή βυθίζει στην ανέχεια διαρκώς περισσότερους, βάλλοντας ευθέως ακόμα και κατά των βασικών κοινωνικών αναγκών, τόσο η ισχυροποίηση πεδίων ελέγχου και καταστολής γίνεται κεντρικότερο ζητούμενο της εξουσίας. Συνεχή μέτρα οικονομικής λεηλασίας και ασφυκτικοί όροι διαβίωσης συνθέτουν μια αμείλικτη καθημερινότητα, τυχόν εναπομείνασες αυταπάτες εναλλακτικής πολιτικής διαχείρισης διαλύονται με πάταγο, το χυδαίο εμπόριο ελπίδας εγκαταλείπεται ως αναποτελεσματικό. Κράτος και κεφάλαιο επιδιώκουν την επιβολή νέων όρων καθυπόταξης της κοινωνίας, στήνοντας με κάθε ευκαιρία σκηνικό τρόμου. Κάτι που φαίνεται ξεκάθαρα όταν μέσα στην ίδια ημέρα έχουμε άγριο ξύλο και συλλήψεις σε απεργιακή περιφρούρηση στο Market In στα Ιωάννινα (στο ίδιο μέρος που προχθές, μέρα της πανεργατικής απεργίας, επιστρατεύτηκαν φασιστομπράβοι για να τραμπουκίσουν), επίθεση δυνάμεων καταστολής στους διαδρόμους των ειρηνοδικείων σε όσους προσπαθούν να μπλοκάρουν το αίσχος των πλειστηριασμών, χημικά και γκλομπ για τους εστιακούς φοιτητές έξω από το υπουργείο Παιδείας. Εστιάζουν βέβαια με ιδιαίτερη δριμύτητα στις κοινωνικές – ταξικές αντιστάσεις που εκδηλώνονται ακηδεμόνευτα, αντιθεσμικά και από τα κάτω. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η επιχείρηση ποινικοποίησης – εγκληματοποίησης της δημόσιας παρέμβασης συνελεύσεων γειτονιάς μαζί με εργαζομένους από την ΟΣΥ και τη ΣΤΑΣΥ έξω από το αμαξοστάσιο του Ρέντη την Παρασκευή 7 Απρίλη, η γκεμπελίστικη προπαγάνδα και τα ενορχηστρωμένα κρούσματα στοχοποίησης και κατασυκοφάντησης εργαζομένων στις συγκοινωνίες και ενός συναγωνιστή, μέλους συνέλευσης γειτονιάς και ταξικού σωματείου, που ακολούθησαν. Στη σχετική ανακοίνωση, την οποία εκδώσαμε από κοινού οκτώ συνελεύσεις γειτονιάς, αναδεικνύουμε αναλυτικά και με σαφήνεια το ιδεολογικό πλαίσιο της κατασταλτικής αυτής επίθεσης. Τα συμπεράσματα που βγάλαμε για την ιδιαίτερη μεταχείριση που μας επιφυλάσσουν είναι άκρως διαφωτιστικά, χαλυβδώνουν την πεποίθησή μας ότι τα οδοφράγματα που στήνουμε ανοίγουν δρόμους διεξόδου από την βαρβαρότητα που ζούμε και συμπυκνώνονται επιγραμματικά στην επόμενη παράγραφο.

Καταφέρνουμε να κοινωνικοποιήσουμε το πρόταγμα των ελεύθερων μετακινήσεων χωρίς αφομοιώσιμα από το κράτος αιτήματα. Δεν παρασυρόμαστε ούτε στιγμή από αυταπάτες για επίλυση των προβλημάτων μέσα από το ίδιο το σύστημα που τα αναπαράγει και τα διαιωνίζει. Τα στεγανά μας έχουν αποδειχθεί αδιαπέραστα από τους γνωστούς χειρισμούς απόσπασης συναίνεσης μέσω χειραγώγησης και αφομοίωσης. Αναδεικνύουμε άμεσα και πειστικά ότι, με τους ελιγμούς και τις θεσμικές “λύσεις”, πραγματική επιδίωξη κάθε εναλλακτικής πολιτικής διαχείρισης δεν είναι άλλη από την υποστήριξη, τη σταθεροποίηση, τη “σωτηρία” του καθεστώτος. Όπως στεκόμαστε, με τη δύναμη που αντλούμε από τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη, απέναντι στις δυνάμεις καταστολής, έτσι στεκόμαστε και απέναντι σε όσους, αφού προσπάθησαν να ανάγουν σε επιστήμη την καπηλεία του κοινωνικού – ταξικού κινήματος, δεν έχουν τώρα τον παραμικρό ενδοιασμό να καταφύγουν στην ωμή βία, έχοντας διαγνώσει ότι δεν υπάρχει καμία δυνατότητα να μας αλυσοδέσουν στους θεσμούς.

Έτσι, από την πλευρά μας, συνεχίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις να υψώνουμε φραγμούς ενάντια στην επιβολή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου, στην περαιτέρω εμπορευματοποίηση των ΜΜΜ και στις πολιτικές ελέγχου και αποκλεισμών. Ενάντια στη μετατροπή των γειτονιών μας σε φυλακές και στη λεηλασία της ζωής μας. Αναγνωρίζοντας στην κυρίαρχη προπαγάνδα ένταση της κατεύθυνσης υποδαύλισης και πριμοδότησης ενός κλίματος ατομικισμού και κοινωνικού κανιβαλισμού, επιμένουμε ακόμα πιο αποφασιστικά στο δρόμο της συλλογικής πάλης και δράσης, της συμπόρευσης των κοινωνικών – ταξικών υποκειμένων, στη βάση των κοινών μας συμφερόντων. Επιδιώκουμε κοινό βηματισμό με άλλες συνελεύσεις γειτονιών, συλλογικότητες προσφύγων και μεταναστών, φοιτητικά και μαθητικά σχήματα, ταξικά σωματεία, εργατικές συλλογικότητες. Ιδιαίτερα με συλλογικότητες εργαζομένων στις συγκοινωνίες, για αυτό άλλωστε βρεθήκαμε και έξω από το αμαξοστάσιο του Ρέντη. Δεν ξεχνάμε ότι το να στρέφεται ο ένας εκμεταλλευόμενος απέναντι στον άλλο δεν είναι μόνο βούτυρο στο ψωμί των σχεδιασμών του συστήματος. Πρόκειται και για συνθήκη που στο όριό της, συνδυασμένη με τον άκρατο ωφελιμισμό και αμοραλισμό, οδηγεί σε μοιραία για εμάς γεγονότα, όπως η κρατική δολοφονία του Θανάση Καναούτη στις 13/8/13, ύστερα από την τρομοκρατία που υπέστη από κεφαλοκυνηγούς εθελοντές ελεγκτές.

Στεκόμαστε απέναντι στην άθλια επιχείρηση ποινικοποίησης – εγκληματοποίησης αγώνων και επιβολής “υγειονομικής ζώνης” στους χώρους εργασίας, στις προσπάθειες στοχοποίησης και κατασυκοφάντησης των αγωνιζόμενων, στην κατασκευή στημένων κατηγορητηρίων σε βάρος ταξικών σωματείων (με παράδειγμα τη δίωξη σε βάρος του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων & λοιπών εργαζομένων του κλάδου του επισιτισμού, καθώς ενοχλεί η συνεπής, ανυποχώρητη στάση και δράση του, κόντρα στην παραίτηση, την υποταγή, τη διαμεσολάβηση και την ανάθεση σε “ειδικούς”), στις κατασταλτικές μεθοδεύσεις εναντίον κατειλημμένων αυτοοργανωμένων χώρων (με πρόσφατη την περίπτωση της κατάληψης Mundo Nuevo στη Θεσσαλονίκη, για την οποία εξυφαίνεται ολόκληρο σχέδιο περιστολής της πολιτικής της δράσης και αμφισβήτησης του ανοιχτού κοινωνικού χαρακτήρα της).

Με όπλα την ταξική αλληλεγγύη και την από τα κάτω οργάνωση σε χώρους δουλειάς, γειτονιές, σχολεία, σχολές και παντού συνεχίζουμε σθεναρά και μαχητικά να ορθώνουμε αναχώματα απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση που δεχόμαστε. Βάζουμε μπροστά τα δικαιώματα, τα συμφέροντα, τις ανάγκες, τις επιθυμίες μας και παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Σε κάθε αφετηρία, κάθε στάση, κάθε διαδρομή των κοινωνικών – ταξικών αντιστάσεων δεν ξεχνάμε ότι ως κομμάτι του ευρύτερου αγώνα ενάντια στον κόσμο της εκμετάλλευσης, του αποκλεισμού, του ελέγχου και της καταστολής, παλεύουμε στο σήμερα με πυξίδα την οικοδόμηση μιας αυριανής κοινωνίας ισότητας και ελευθερίας!

Συνέλευση Αντίστασης και Αλληλεγγύης Κυψέλης / Πατησίων

Στις 16/12 πραγματοποιήθηκε συζήτηση – ενημέρωση στα γραφεία του ΣΕΛΜΑ στην Αθηνάς 67, μια εκδήλωση που καλέστηκε από το Ταξικό Μέτωπο, το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού, την πρωτοβουλία εργαζομένων και ανέργων στην ιδιωτική εκπαίδευση, την πρωτοβουλία κατοίκων Καισαριανής και την συνέλευση αντίστασης και αλληλεγγύης Κυψέλης – Πατησίων. Η συγκεκριμένη συζήτηση αποτέλεσε συνέχεια προηγούμενων κινήσεων, όπως η παρέμβαση στο σταθμού Πανεπιστήμιο στις 14/11 αλλά και των δράσεων που πραγματοποιήθηκαν πριν το καλοκαίρι στο αμαξοστάσιο της ΟΣΥ στο Ρέντη και στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ως απάντηση στην καταστολή που δέχθηκαν οι συνελεύσεις γειτονιών στις 7/4 έξω από το αμαξοστάσιο στο Ρέντη και η εν συνεχεία στοχοποίηση τόσο των μελών του ταξικού μετώπου όσο και συναγωνιστή μέλους συνέλευσης γειτονιάς και ταξικού σωματείου βάσης. Δράσεις που καλέστηκαν αλλά και στηρίχθηκαν από μια σειρά κοινωνικών, ταξικών και πολιτικών σχημάτων.

Στην προαναφερθείσα συζήτηση εκτός από την μεταφορά της εμπειρίας μας σχετικά με την εφαρμογή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου και την ανταλλαγή σκεπτικών για το πως βιώνεται από την πλευρά του κόσμου που χρησιμοποιεί ως επιβάτες τις συγκοινωνίες, κομβικό σημείο αποτέλεσε η συζήτηση σχετικά με το πλαίσιο που είχε τεθεί από το δημόσιο κάλεσμα για την εκδήλωση. Οι τίτλοι αυτού του πλαισίου ήταν οι εξής : ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΜΠΑΡΩΝ – ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΛΕΓΧΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥΣ – ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ – ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΑΤΩΝ – ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ – ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ.

Η ανακοίνωση αυτή αποτελεί μια προσπάθεια να επεξηγηθούν αυτοί οι άξονες και ένα κάλεσμα προς τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες να κινητοποιηθούν και να συσπειρωθούν μαζί μας σε ένα μέτωπο αγώνα μαζί με σωματεία, εργατικές συλλογικότητες, συνελεύσεις γειτονιών φοιτητές και μαθητές, ενάντια στο μέλλον που έχουν σχεδιάσει για όλους μας.

Με μια σειρά δράσεων (ανακοινώσεις, συζητήσεις, συγκεντρώσεις) έχουμε προσπαθήσει να καταδείξουμε τι σημαίνει η εφαρμογή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου και το κλείσιμο των μπαρών. Κατά τη γνώμη μας ο αγώνας ενάντια στο ηλεκτρονικό εισιτήριο είναι απαραίτητο να αποτελεί κομμάτι του ευρύτερου αγώνα ενάντια στη λειτουργία των συγκοινωνιών με λογικές κέρδους και ζημιών, για συγκοινωνίες που καλύπτουν τις ανάγκες των εργαζομένων, των ανέργων, των φτωχών, των μεταναστών. Όλων αυτών δηλαδή που ανήκουμε στο ίδιο στρατόπεδο, στην πλευρά των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων.

Η επικείμενη ιδιωτικοποίηση, υποτίθεται πως αποτελεί «αιτία πολέμου» για τα σωματεία του κλάδου. Δυστυχώς από την ένταξη των εταιριών στο «υπερταμείο» ιδιωτικοποιήσεων είχε γίνει φανερό πως για πολλούς από τους συνδικαλιστές αυτή η προοπτική αποτελεί τετελεσμένο και επιχειρούν από τη μία να απογοητεύσουν τους συναδέλφους από οποιαδήποτε προσπάθεια αντίστασης και από την άλλη να παρουσιάσουν τους ιδιώτες ως τα «καλά» αφεντικά που θα σεβαστούν συμβάσεις, θα επαναφέρουν 13ο και 14ο μισθό, θα δώσουν αυξήσεις κ.α. Αυτό που δεν λέγεται είναι πως η ιδιωτικοποίηση συμβαίνει ήδη, τη βλέπουμε στην καθημερινότητά μας με τους δεκάδες εργαζόμενους σε υπεργολαβίες, με τελευταία παραδείγματα τους εργαζόμενους της LG αλλά και όσους έχουν έρθει με καθεστώς μαθητείας. Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι να περιμένουμε πότε θα πουληθούν οι εταιρείες ή υπηρεσίες σε ιδιώτες, ούτε απογοητευμένοι να τα παρατήσουμε όλα. Αντιθέτως τώρα είναι η ώρα του αγώνα, χτίζοντας κοινότητες και μέτωπα αγώνα μέσα και έξω από τους χώρους δουλειάς, γιατί το ζήτημα των συγκοινωνιών αφορά ολόκληρη την κοινωνία.

Προμετωπίδα όλου αυτού του σχεδιασμού, αποτελεί η εφαρμογή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου και το κλείσιμο των μπαρών. Για αυτό δεν μπορεί κάποιος να μιλάει ενάντια στην ιδιωτικοποίηση και να σωπαίνει για το ηλεκτρονικό εισιτήριο. Ήδη και πριν καλά καλά κλείσουν οι μπάρες έχουμε βιώσει όλα εκείνα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την ιδιωτικοποίηση. Αύξηση φόρτου εργασίας, ευέλικτες μορφές εργασίας, εργοδοτική αυθαιρεσία και απειλές, διάχυση του κανιβαλισμού.

Εδώ και ένα χρόνο η καθημερινότητά μας συμπεριλαμβάνει τις απειλές και τις κατηγορίες από τον υπουργό μεταφορών. Μας απειλεί ότι όποιος τολμήσει να αντιδράσει στις αποφάσεις του για την εφαρμογή του ηλεκτρονικό εισιτήριο θα απολυθεί και μας κατηγορεί ότι έχουμε στήσει κύκλωμα πλαστών εισιτηρίων. Οι διευθυντάδες μας προειδοποιούν ότι όποιος αρνείται να δουλέψει υπερωρίες θα σημειώνεται, μας κατηγορούν ότι δεν δουλεύουμε αρκετά, μας πιέζουν να προσπερνάμε διαδικασίες (όπου αυτές υπάρχουν). Η ίδια η εργασία μας χαμογελά απειλητικά όταν πάμε να πιάσουμε βάρδια και δεν γνωρίζουμε τι θα αντιμετωπίσουμε, στα εκδοτήρια, στα τρένα και στα λεωφορεία, στους σταθμούς και στα αμαξοστάσια. Επομένως συνάδελφοι δεν γίνεται να κατηγορούμε τους επιβάτες για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε, Όπως δεν φταίμε εμείς για τις δυσλειτουργίες του ηλεκτρονικού εισιτηρίου, για την ταλαιπωρία που αντιμετωπίζουν στις ουρές, για την επιβολή διαρκούς ελέγχου στις μετακινήσεις τους και τους αποκλεισμούς, έτσι δεν φταίνε οι επιβάτες γιατί εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τη δουλειά μας όταν από σταθμάρχες – υπεύθυνοι σταθμών μετατρεπόμαστε σε εξυπηρέτηση κοινού και βοηθοί έκδοσης ηλεκτρονικού εισιτηρίου, γιατί αναγκαζόμαστε να δουλέψουμε 8 και παραπάνω ώρες χωρίς διάλειμμα στα εκδοτήρια, γιατί κανείς δεν μας έχει ενημερώσει για το τι ισχύει, γιατί δεν μπορούμε να πάρουμε άδειες, γιατί δεν υπάρχουν ανταλλακτικά να επιδιορθώσουμε συρμούς, λεωφορεία και ράγες.

Η διάχυση του κοινωνικού κανιβαλισμού είναι έντονη και εμφανής προς όλες τις κατευθύνσεις. Βλέπουμε συναδέλφους να κατηγορούν συναδέλφους, επιβάτες να κατηγορούν εργαζόμενους και εργαζόμενους να κατηγορούν επιβάτες. Αυτό δεν είναι τυχαίο, αποτελεί συγκεκριμένο στόχο των από πάνω προκειμένου να μας διασπούν. Γιατί ένα συμπαγές μέτωπο εργαζομένων στις συγκοινωνίες και επιβατών μπορεί να αποτελέσει το όχημα που όχι μόνο θα βάλει φρένο στην περαιτέρω υποτίμηση της ζωής μας αλλά θα δώσει προοπτική νίκης στον αγώνα. Οι κοινοί αγώνες αποτελούν μονόδρομο. Τόσο γιατί πραγματικά έχουμε τις ίδιες ανάγκες και συμφέροντα όσο και γιατί παραμένοντας διασπασμένοι μπορούν κράτος και αφεντικά να παίζουν το χαρτί του κοινωνικού αυτοματισμού όποτε και όπως θέλουν στρέφοντας την μία κοινωνική ομάδα ενάντια στην άλλη. Ειδικά στην περίπτωση του ηλεκτρονικού εισιτηρίου, γνωρίζουν πως εάν δεν καταφέρουν να μας βάλουν να αλληλοφαγωθούμε δεν θα μπορέσουν να προχωρήσουν στις επόμενες κινήσεις τους. Νομίζει κανείς πως είναι τυχαία η σύνδεση που επιχειρούν να κάνουν μεταξύ μισθού και εσόδων από τα εισιτήρια; Είναι τυχαία η μαζική και διαρκής προπαγάνδα ότι για τα ελλείμματα φταίνε όσοι δεν πληρώνουν εισιτήριο; Είναι τυχαία τα δημοσιεύματα για τα πλαστά εισιτήρια και τα δήθεν συμφέροντα που έχουμε εμείς; Είναι τυχαία τα δημοσιεύματα που στοχοποιούν εργαζόμενους και σωματεία καλώντας τις διοικήσεις να κάνουν απολύσεις και την κυβέρνηση να επαναφέρει το νόμο περί επιστράτευσης;

Όχι συνάδελφοι δεν είναι τυχαία όλα αυτά και δείχνουν πως από τη μία την έκταση της επίθεσης που δεχόμαστε και από την άλλη το φόβο τους μήπως και τελικά δημιουργηθεί αυτό το κοινό μέτωπο. Για αυτό και η πρώτη συγκροτημένη προσπάθεια για σύνδεση των αγώνων που έγινε από τις συνελεύσεις γειτονιάς αντιμετωπίστηκε με πρωτοφανή κινητοποίηση των κατασταλτικών δυνάμεων – για ένα μοίρασμα ανακοινώσεων – και με μια σειρά δημοσιευμάτων που στοχοποιούσαν τα 3 μέλη του ταξικού μετώπου που συμμετείχαν στην κινητοποίηση. Γιατί θέλουν να καταστήσουν τους εργασιακούς μας χώρους «αποστειρωμένες ζώνες» χωρίς καμία επαφή με τα αγωνιζόμενα κομμάτια. Να μας τρομοκρατήσουν πως όποια και όποιος ασχολείται με αυτό το θέμα «βάζει το κεφάλι του στον ντορβά». Να δημιουργήσουν την τόσο απαραίτητη για αυτούς εχθρότητα και δυσπιστία μεταξύ εργαζομένων και επιβατών. Να καταστήσουν εμάς υπερασπιστές των συμφερόντων των διοικήσεων, των υπουργείων και των επιχειρηματιών.

Για αυτά τα συμφέροντα συναδέλφισσες και συνάδελφοι δεν πρέπει να κάνουμε καμία θυσία. Να μην θυσιάζουμε την ψυχική και σωματική μας υγεία ή τον ελεύθερο χρόνο μας. Δεν θα θυσιαστούμε εμείς για να μπορούν αυτοί να μας εκμεταλλεύονται. Όπως αρκετές θυσίες έχουν κάνει και όλοι οι εργαζόμενοι που βλέπουν τους μισθούς τους να μειώνονται διαρκώς ενώ η τιμή του εισιτηρίου αυξάνεται. Ενώ λοιπόν, όλοι εμείς υποχρεωνόμαστε με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο να πληρώνουμε για την κατασκευή και λειτουργία των συγκοινωνιών, κράτος και επιχειρηματίες μας καλούν να θυσιαστούμε για να αυξηθούν τα κέρδη τους. Είτε με περισσότερη και απλήρωτη εργασία είτε με αυξημένο κόμιστρο.

Οι αιτίες «πολέμου» είναι πολλές και διαρκώς προκύπτουν νέες. Τελευταίο περιστατικό αποτελεί η προειδοποίηση ότι θα μας κόψουν μια σειρά παροχών, μειώνοντας ακόμα περισσότερο τον μισθό μας. Για όλα αυτά είναι απαραίτητη η δυναμική αντίδραση των σωματείων. Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει πρώτα να κινητοποιηθεί η βάση των εργαζομένων. Χρειάζεται η κινητοποίηση όλων μας, με Γενικές Συνελεύσεις και δράσεις, παρεμβάσεις και απεργίες. Ιδιαίτερα για το ζήτημα της επιβολής προσωρινής, επισφαλούς και κακοπληρωμένης εργασίας στις συγκοινωνίες πρέπει να αναδειχθεί το θέμα άμεσα. Υπάρχουν συνάδελφοι ανάμεσά μας που πληρώνονται με το ¼ του μισθού μας. Δεν είναι δυνατόν να κλείνουμε τα μάτια και να νομίζουμε ότι δεν μας αγγίζει.

Μην κοροϊδευόμαστε, οι συγκοινωνίες είναι κερδοφόρες. Είναι κερδοφόρες για τους εργολάβους καθαριότητας και φύλαξης, για τους εργολάβους συντήρησης εξοπλισμού των σταθμών και των λεωφορείων, και όσο οι μισθοί μειώνονται, οι κρατικές επιχορηγήσεις μειώνονται και νέες μορφές κακοπληρωμένης και επισφαλούς εργασίας εμφανίζονται οι συγκοινωνίες γίνονται κερδοφόρες και για το κράτος ή τον όποιον επιχειρηματία τις αγοράσει. Ενάντια όμως στη λογική του κέρδους, εμείς αντιτάσσουμε τη λογική της κοινωνικής ανάγκης. Οι συγκοινωνίες καλύπτουν μια βασική κοινωνική ανάγκη, αυτή της μαζικής μετακίνησης. Στους χώρους εργασίας μας, στο σπίτι μας, στη βόλτα μας. Όλα αυτά θα έπρεπε έτσι κι αλλιώς να καλύπτονται από τους εργοδότες μας. Η μετακίνηση από και προς την εργασία, οι κοινωνικές συναναστροφές σε μια μητρόπολη τεραστίων διαστάσεων πρέπει να καλύπτονται από αυτούς που μας αναγκάζουν να καλύπτουμε τόσο μεγάλες αποστάσεις.

Ιδιαίτερα, σε μια εποχή συνολικής και κατά μέτωπο επίθεσης σε όλες τις κατακτήσεις, στην απαξίωση των αναγκών μας και την αδιαφορία από τους από πάνω για τη ζωή μας το πρόταγμά μας πρέπει να είναι συνολικό και επιθετικό. Δεν θα παρακαλάμε για ψίχουλα και λύπηση. Τα θέλουμε όλα και τα θέλουμε τώρα. Όπως έχει κατατεθεί και σε συνέλευση του Συνδικάτου Οδηγών ΟΑΣΑ, υπάρχουν προτάσεις και η δυνατότητα να λειτουργούν οι συγκοινωνίες χωρίς κόμιστρο, ακόμα και εντός καπιταλισμού. Όπως δεν πληρώνουμε τους δασκάλους για να κάνουν μάθημα στα παιδιά μας, ούτε ο δάσκαλος πληρώνεται ανάλογα τους μαθητές που έχει στην τάξη του έτσι και σε εμάς δεν εξαρτάται ο μισθός μας από τα εισιτήρια ούτε από το πόσα δρομολόγια κάνουμε. Το πρόταγμα της ελεύθερης μετακίνησης είναι αυτό που μπορεί να απαντήσει ρεαλιστικά στην προοπτική ιδιωτικοποίησης, να δημιουργήσει τους όρους ενός ευρύ κοινωνικού μετώπου, να δώσει μια πραγματική ανάσα στους καταπιεσμένους και τους εκμεταλλευόμενους. Να θέσει στο προσκήνιο την προοπτική της κοινωνικοποίησης και αυτοδιαχείρισης των συγκοινωνιών.

Για όλους αυτούς τους λόγους, καλούμε τις συναδέλφισσες και τους συναδέλφους να ξεπεράσουν τους φόβους και τις αναστολές που μπορεί να έχουν, να αντιληφθούν πως ο εχθρός είναι η διοίκηση, τα υπουργεία και οι επιχειρηματίες που θέλουν να πάρουν κομμάτι της πίτας και να αγωνιστούν. Να αγωνιστούν για την υπεράσπιση των αναγκών τους, για τις ανάγκες όλων των εργαζομένων μαζί με όλους τους εργαζόμενους. Να χτίσουμε μαζί μέτωπο αγώνα και αντίστασης ενάντια στο ηλεκτρονικό εισιτήριο και τις μπάρες, ενάντια στην ιδιωτικοποίηση και την περαιτέρω εμπορευματοποίηση των συγκοινωνιών, ενάντια στον κοινωνικό κανιβαλισμό αλλά και την επιβολή ενός διαρκούς ελέγχου στις ζωές μας.

 

Πρωτοβουλία εργαζομένων στις Συγκοινωνίες

Ταξικό Μέτωπο


Άμεση απελευθέρωση των 9 Τούρκων αγωνιστών Στις 28 Νοεμβρίου 2017, ύστερα από έφοδο σε τρία σπίτια, συνελήφθησαν 9 αγωνιστές από την Τουρκία. Κάποιοι από αυτούς αναγνωρισμένοι ως πρόσφυγες. Κατά τη διάρκεια της προσαγωγής τους ξυλοκοπήθηκαν με τόση αγριότητα ώστε μερικοί χρειάστηκε να νοσηλευτούν ενώ τα σημάδια της βίαιης μεταχείρισης είναι εμφανή στις φωτογραφίες που η […]

via Ανακοίνωση ΣΥΒΧΨΑ για τις συλλήψεις των 9 Τούρκων αγωνιστών — Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής


ανακοίνωση του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων του κλάδου του επισιτισμού, αναδημοσίευση από : http://somateioserbitoronmageiron.blogspot.gr/2018/01/blog-post.html
Η συναδέλφισσα Β. μέλος του σωματείου  είχε απολυθεί από το μαγαζί Τριφασικό στον Κεραμεικό και διεκδίκησε τα νόμιμα δεδουλευμένα της που προέκυπταν από νυχτερινά, Κυριακές, επίδομα καλοκαιριού, αργίες, υπερωρίες. Προσέφυγε στην Επιθεώρηση Εργασίας και μαζί με το σωματείο διεκδίκησε από τα αφεντικά του Τριφασικού  να της καταβληθούν όλα όσα της χρωστούσε το μαγαζί (εδώ το ιστορικό της υπόθεσης). Μετά και την ανάδειξη και δημοσιοποίηση του ζητήματος από το σωματείο η εργοδοσία του μαγαζιού κατέβαλλε το σύνολο των χρημάτων που δίκαια διεκδικούσε η συναδέλφισσα. Η νικηφόρα  έκβαση του αγώνα που έδωσε η συναδέλφισσα Β. μαζί με το σωματείο ευελπιστούμε να αλλάξει την συμπεριφορά της εργοδοσίας του μαγαζιού και να μην συνεχίσει να καταπατά εργασιακά δικαιώματα, ώστε να μην χρειαστεί να επανέλθουμε στο μέλλον.

 

Ειδικά στην συγκεκριμένη περίοδο που συνολικά  τα αφεντικά του κλάδου έχουν ξεσαλώσει και μας ζητάνε να δουλεύουμε με χαμηλά μεροκάματα και  ξεχειλωμένα ωράρια, που μας θέλουν ανασφάλιστους ή μισοασφαλισμένους, το να τα αποδεχόμαστε όλα αυτά με σκυμμένο κεφάλι δεν είναι λύση. Πρέπει να διεκδικήσουμε την αξιοπρέπεια μας, να οργανωθούμε όλοι και όλες που δουλεύουμε σε καφέ, μπαρ, εστιατόρια, ταβέρνες, μεγάλες αλυσίδες και σε κάθε λογής επισιτιστικό κατάστημα. Το σωματείο μας  είμαστε εμείς και είναι η δύναμη μας για να αλλάξουμε συνολικά τα πράγματα στον κλάδο αλλά  και η απάντηση μας στις ορέξεις  κάθε αφεντικού.

 

ΟΡΓΑΝΩΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΙΑΤΣΑ