Posts Tagged ‘απεργία’


Πλησιάζει ένας μήνας από τότε που απολύθηκαν και οι τελευταίοι εκ των 286 συναδέλφων. Οι κινήσεις που έγιναν μέχρι τώρα εμφανώς αποσπασματικές και αποδεδειγμένα αναποτελεσματικές. Το χειρότερο όμως είναι ότι πλέον ελάχιστοι πιστεύουν και διεκδικούν την επαναπρόσληψή τους, από την πλειοψηφία των εργαζομένων θεωρείται τετελεσμένο γεγονός. Όπως τετελεσμένο γεγονός θεωρείται η μείωση των μισθών μας.

Φορείς αυτών των αντιλήψεων είναι το σύνολο των μελών του Δ.Σ. και των τριών σωματείων. Δεν θέλουν να αγωνιστούν για το παραμικρό, έχουν αποδεχτεί τη μοίρα τους και προσπαθούν απλώς να διαχειριστούν μια κατάσταση όπου δεν μπορούν να υποσχεθούν τίποτα, δεν μπορούν να κερδίσουν σχεδόν τίποτα και πλέον τίθεται υπό αμφισβήτηση ο ίδιος ο λόγος ύπαρξης τους. Επομένως δεν είναι τυχαία η απαράδεκτη ανακοίνωση που βγάλανε όλα τα Δ.Σ. από κοινού, στην οποία ανήγγειλαν μεν τη στάση εργασίας για της 29/9 καλούσαν δε στο απογευματινό συλλαλητήριο της ΓΣΕΕ. Της ξεπουλημένης ΓΣΣΕ. Της ανύπαρκτης ΓΣΣΕ. Της ανίκανης ΓΣΕΕ. Αφήνοντας με αυτόν τον τρόπο ξεκρέμαστη τη συμμετοχή μας στη συγκέντρωση εργαζομένων από τις συγκοινωνίες, και όχι μόνο, που πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι της ίδιας μέρας. Η παντελής απουσία των εκλεγμένων μελών, όσες δικαιολογίες κι αν βρουν ήταν συνειδητή. Η επιλογή πλέον είναι ξεκάθαρη, προσπαθούν με κάθε τρόπο να απαξιώσουν και να απονευρώσουν οποιαδήποτε δυνατότητα έχουμε να κατέβουμε στο δρόμο για να εκφράσουμε την αντίθεση και την οργή μας συλλογικά και δυναμικά.

Σε αυτό το σημείο όμως καλούμαστε να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας. Να ξεπεράσουμε τους φόβους και τις αναστολές μας , να αντιληφθούμε πως η πραγματική υποχρέωση απέναντι σε εμάς αλλά και τους δικούς μας ανθρώπους είναι να μην αποδεχτούμε όσα έχουν γίνει και πολύ περισσότερο όσα πρόκειται να γίνουν. Το εργασιακό μας μέλλον προβλέπεται ζοφερό, τα αφεντικά, «κρατικά» και «ιδιωτικά», όσο βρίσκουν ελεύθερο το πεδίο θα μας παίρνουν όλο και περισσότερα. Η καθημερινότητα βρίθει από παραδείγματα που αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του εύρους της επίθεσης που έχουν ξεκινήσει είναι τόσο οι αλλαγές στον ΟΣΕ όσον αφορά τις μεταφορές, αλλά και οι απολύσεις στα «Ελληνικά Γράμματα», οι ακόμα πιο πρόσφατες απολύσεις στον ΔΟΛ και γενικότερα η όξυνση της εργοδοτικής τρομοκρατίας στον έντυπο τύπο και στο χώρο του βιβλίου.

Ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη ξεκίνησε τη σφαγή εργαζομένων που είχε εξαγγείλει. 45 άνθρωποι πετάχτηκαν στο δρόμο μέσα σε τέσσερις μέρες, λίγες εβδομάδες μετά τους 94 των Ελληνικών Γραμμάτων. Και είναι απλώς το ξεκίνημα για τις δεκάδες απολύσεις που έχει προγραμματίσει, με στόχο -απ’ο,τι φαίνεται- 150 «διοικητικούς» και 135 «δημοσιογράφους», αν και σε μια προσπάθεια διάσπασης των εργαζομένων η εταιρεία «διαβεβαιώνει» ότι «προς το παρόν» δεν απολύει δημοσιογράφους

Πιο συγκεκριμένα οι 94 εργαζόμενοι στα «Ελληνικά Γράμματα» αλλά και αλληλέγγυοι έχουν ξεκινήσει έναν αγώνα διεκδικώντας την επαναπρόσληψή τους. Έχοντας προγραμματίσει ένα πλήθος δράσεων επιδιώκουν να αναδείξουν τις θέσεις τους εμμένοντας στο αίτημά τους. Στις 12/10 λοιπόν θα πραγματοποιηθεί πορεία ενάντια στις απολύσεις, ενάντια στην ανεργία, ενάντια στο μέτωπο κράτους και αφεντικών. Από αυτήν τη διαδήλωση δεν μπορούμε να λείψουμε, τα αιτήματα και οι αγωνίες μας είναι κοινές, άρα κοινή θα πρέπει να είναι και η δράση μας.

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους στο Μετρό να συμμετέχουμε στη διαδήλωση δίνοντας και το δικό μας στίγμα με το δικό μας πανό,διεκδικώντας την επαναπρόσληψη των εργαζομένων στα «Ελληνικά Γράμματα», απαιτώντας και την επαναπρόσληψη των απολυμένων στο Μετρό, για να μπορέσουμε να αντισταθούμε στο μπαράζ των απολύσεων και στο φόβητρο της ανεργίας.

ΠΟΡΕΙΑ την ΤΡΙΤΗ 12 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ – 6.30 μ.μ. – συγκέντρωση στα Προπύλαια

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΑ «ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ» ΑΓΩΝΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΔΕ ΦΕΥΓΕΙ ΑΠΟ ΕΔΩ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στους ΧΩΡΟΥΣ του ΜΕΤΡΟ

« ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ »

https://taxikometopo.wordpress.com

taksiko_metopo@hotmail.com


Απο την εφημερίδα Κόντρα.

Με μια πρώτη σημαντική νίκη κλείνει τον κύκλο της η μεγάλη απεργία χιλιάδων εργατών στις φυτείες μπανάνας στο δυτικό Παναμά, ύστερα από σκληρό και αποφασιστικό αγώνα δέκα ημερών. Η απεργία ξεκίνησε στις 2 Ιουλίου από τους 5.000 εργάτες της Bocas Fruit Company, γιατί έμειναν απλήρωτοι δύο βδομάδες, και ενισχύθηκε με τη συμμετοχή 3.000 περίπου ακόμη εργατών στις φυτείες μπανάνας της επαρχίας Bocas del Toro, που διεκδικούσαν αύξηση των αποδοχών τους και κατάργηση του διαβόητου «Νόμου 30».

Ο νόμος αυτός, που υπογράφτηκε στο τέλος Ιουνίου από τον πρόεδρο του Παναμά Ρικάρντο Μαρτινέλι, μεταξύ άλλων, περιορίζει τα συνδικαλιστικά δικαιώματα και επιτρέπει στις εταιρίες να διακόπτουν τα συμβόλαια των εργατών που απεργούν και να προσλαμβάνει αντικαταστάτες τους.

Οι απεργοί κλιμάκωσαν τις κινητοποιήσεις τους και στις 8 Ιουλίου έπεσε νεκρός ο πρώτος απεργός από τα πυρά της αστυνομίας, που επιχείρησε να απομακρύνει τα οδοφράγματα που είχαν στήσει με κορμούς δέντρων και φλεγόμενα λάστιχα στους κεντρικούς δρόμους της πόλης Changuinola. Οργισμένοι διαδηλωτές έκαψαν μια τράπεζα και λεηλάτησαν μερικές επιχειρήσεις και το ίδιο βράδυ επιβλήθηκε από την κυβέρνηση απαγόρευση κυκλοφορίας κατά τη διάρκεια της νύχτας, η οποία επεκτάθηκε και την επόμενη νύχτα.

Οι συγκρούσεις απεργών και αστυνομίας επαναλήφθηκαν και την επόμενη μέρα, όταν αστυνομικές δυνάμεις επιχείρησαν ξανά να διαλύσουν τα οδοφράγματα, με αποτέλεμα να χάσει τη ζωή του από τα πυρά της αστυνομίας και δεύτερος απεργός και να συλληφθούν τουλάχιστον 80 απεργοί, ενώ οι διαδηλωτές συνέλαβαν ως ομήρους 4 αστυνομικούς. Επίσης, κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων τραυματίστηκαν 120 απεργοί, από τους οποίους 35 μεταφέρθηκαν σε νοσοκομεία της πόλης του Παναμά, λόγω της σοβαρότητας των τραυμάτων τους.

Τελικά, ο αποφασιστικός και παρατεταμένος απεργιακός αγώνας των εργατών στις φυτείες μπανάνας της επαρχίας Bocas del Toro ανάγκασε την κυβέρνηση του Παναμά να υποχωρήσει. Υστερα από διαπραγματεύσεις δύο ημερών, ο γενικός γραμματέας της Ενωσης των εργατών μπανάνας και ο πρώτος αντιπρόεδρος του Παναμά κατέληξαν σε συμφωνία, η οποία προβλέπει την αναστολή της εφαρμογής του νόμου. Είναι μια πρώτη σημαντική νίκη των εργατών, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η κυβέρνηση θα παραιτηθεί από την προσπάθεια ενεργοποίησης του νόμου, όταν κρίνει ότι οι συνθήκες την ευνοούν και αν το εργατικό κίνημα το επιτρέψει.

Ακολουθεί άλλο ένα άρθρο σχετικά με την απεργία στον Παναμά

Το Σάββατο 10 Ιιουλίου σημειώθηκε ο δεύτερος θάνατος διαδηλωτή, κατά τη διάρκεια συγκρούσεων ανάμεσα σε απεργούς σε φυτείες μπανάνας και στις δυνάμεις καταστολής, στην πόλη Changuinola, στη δυτική πλευρά της χώρας.

Ο νεκρός είναι διαδηλωτής που συμμετείχε στις κινητοποιήσεις για καλύτερο μισθό και δικαιώματα. Πυροβολήθηκε πισώπλατα και πέθανε στο νοσοκομείο.

Είναι ο δεύτερος νεκρός κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων. Τουλάχιστον 105 άτομα τραυματίστηκαν και 115 συνελήφθησαν.

Η αιτία του πρώτου θανάτου δεν έχει ακόμα ξεκαθαριστεί.

Πλάνα στην τηλεόραση έδειξαν πολλούς να αιμορραγούν τραυματισμένοι από σφαίρες. Κάποιοι είχαν πυροβοληθεί στα μάτια.

Οι εργαζόμενοι απαίτησαν από τον Πρόεδρο Ricardo Martinelli να πάει στην Changuinola και να συνομιλήσει μαζί τους.

Τρεις μπάτσοι που κρατούνταν όμηροι από τους εργάτες αφέθηκαν.

Το συνδικάτο των εργατών στις μπανάνες ανακοίνωσε πανεθνική απεργία την προηγούμενη Πέμπτη για αλληλεγγύη στις κινητοποιήσεις στην Changuinola. Πάνω από 100 άτομα που συμμετείχαν σε συζήτηση συνελήφθησαν αμέσως μετά τη λήξη της.

Η Changuinola, με πληθυσμό περίπου 50.000 κατοίκων, είναι η πρωτεύουσα της δυτικής επαρχίας Bocas del Toro. Τις τελευταίες μέρες πάνω από 7000 εργαζόμενοι στις φυτείες μπανάνας έχουν συγκρουστεί με τους μπάτσους.

Εκτός των μισθολογικών διεκδικήσεων, οι εργάτες διαμαρτύρονται και για έναν πρόσφατο νόμο του κράτους που απαγορεύει στους εργάτες να συνδικαλίζονται και περιορίζει τις απεργίες.

Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ


Ενημέρωση από Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ)

Την προηγούμενη Δευτέρα 28 Ιουνίου οι εργαζόμενοι του μετρό της Μαδρίτης ξεκίνησαν τριήμερη απεργία. Το είχαν αποφασίσει ομόφωνα σε μαζική συνέλευση στην οποία συμμετείχαν πάνω από 2000 εργάτες.

Είχε προηγηθεί συγκέντρωση στις 24 Ιούνη.

Η απεργία κηρύχθηκε από τη Συνέλευση Εργαζομένων του Μετρό της Μαδρίτης, με στήριξη της Solidaridad Obrera. Η Συνέλευση Εργαζομένων είχε συγκροτηθεί μέσα από τους αγώνες προηγούμενων χρόνων στο μετρό της Μαδρίτης.

Οι λόγοι της απεργίας: Η τοπική κυβέρνηση της Μαδρίτης, με πρόσχημα τη μείωση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων που εγκρίθηκε από την κυβέρνηση του «σοσιαλιστή» Θαπατέρο την άνοιξη, αποφάσισε να μειώσει το μισθό στους εργαζομένους του μετρό και άλλων τοπικών δημόσιων οργανισμών (π.χ. τοπική δημόσια τηλεόραση), παρόλο που το μέτρο του Θαπατέρο δεν αφορούσε τις δημόσιες επιχειρήσεις στις οποίες υπάρχει συλλογική σύμβαση εργασίας.

Το μετρό της Μαδρίτης είναι μία Α.Ε. με 7500 εργαζομένους. Κύριος μέτοχός της είναι ο δήμος της Μαδρίτης και η περιφερειακή κυβέρνηση της Μαδρίτης, οπότε όποιοι δουλεύουν εκεί δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι και οι εργασιακές σχέσεις ρυθμίζονται από τις συλλογικές συμβάσεις. Η μείωση του μισθού τους από την πλευρά της τοπικής κυβέρνησης είναι επομένως μία παραβίαση της τελευταίας συλλογικής σύμβασης. Οι εργαζόμενοι όμως δεν μείνανε με τα χέρια σταυρωμένα.

Από την άλλη μεριά, στην Ισπανία ο νόμος υποχρεώνει σε τομείς όπως τα νοσοκομεία, τα ασθενοφόρα, την πυροσβεστική, κ.τ.λ., να εξασφαλίζονται κάποιες «ελάχιστες υπηρεσίες» προς τους πολίτες, αν γίνει απεργία. Τη Δευτέρα που ξεκίνησε η απεργία έπρεπε να κυκλοφορούν το 70% των τρένων στις ώρες αιχμής και το 50% την υπόλοιπη μέρα. Έτσι το επέβαλαν οι ελάχιστες υπηρεσίες. Οι εργαζόμενοι όμως είπαν ότι αν δεν τηρείται η συλλογική σύμβαση τότε δεν υπάρχει λόγος να τηρούνται οι ελάχιστες υπηρεσίες και για τρεις μέρες στην Μαδρίτη δεν υπάρχει μετρό.

Τα ΜΜΕ, τα κόμματα της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης χαρακτηρίζουν την απεργία ως «άγρια» και ζητούν τα κεφάλια των συνδικαλιστών. Απειλούν με απολύσεις. Βοηθούν τους απεργοσπάστες. Δύο φορές προσπάθησαν να ανοίξουν τη γραμμή 8, που πάει στο αεροδρόμιο. Απέτυχαν. Η συμμετοχή στην απεργία είναι μαζική και οι εργαζόμενοι είναι αποφασισμένοι να νικήσουν.

Η συνέλευση στις 30 Ιουνίου αποφάσισε να συνεχίσει την απεργία για δύο μέρες ακόμα τηρώντας τις ελάχιστες υπηρεσίες (κυκλοφορία 50% των τρένων) και να μην απεργήσει το Σαββατοκύριακο. Δεν σταματάνε όμως. Κάποιες συναντήσεις που έχουν γίνει με την εταιρεία δεν κατέληξαν πουθενά και από Δευτέρα μπορεί να έχουμε νέες απεργίες χωρίς ελάχιστες υπηρεσίες. Τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Οι πιέσεις είναι πολύ μεγάλες. Τίποτα δεν έχει κριθεί ακόμα. Ο αγώνας δεν τελείωσε. Μόλις ξεκίνησε. Απαραίτητη για τη νίκη τους είναι η αλληλεγγύη όλων των υπόλοιπων εργαζομένων.

Να σημειωθεί ότι στην εταιρεία του μετρό στην Μαδρίτη έχει ιδιαίτερη δύναμη το συνδικάτο Solidaridad Obrera (Εργατική Αλληλεγγύη), που ξεκίνησε το 1989 όταν κάποια μέλη της CGT αποχώρησαν από την CGT επειδή θεωρούσαν ότι αυτή είχε μπει σε έναν επικίνδυνο δρόμο προς το ρεφορμισμό, αλλά κάνοντας κριτική ταυτόχρονα στην CNT που τη θεωρούν πολύ δογματική. Η Solidaridad Obrera δεν έχει καταφέρει να εξαπλωθεί και τα μέλη της βρίσκονται σχεδόν μόνο στη Μαδρίτη. Αλλά έχουν πολύ δυνατή παρουσία στο μετρό της Μαδρίτης, όπου πρωτοστατούν στις κινητοποιήσεις, όπως αυτή την απεργία.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ ΤΗΣ ΜΑΔΡΙΤΗΣ!!


Την Τετάρτη 5 Μάη του 2010, πραγματοποιείται μια από τις μεγαλύτερες απεργίες των τελευταίων δεκαετιών. Ένα συγκλονιστικό, σε μέγεθος και αποφασιστικότητα, πλήθος, πολυποίκιλο και πολλές φορές ετερόκλητο, κατέβηκε στο δρόμο με κοινό στόχο να διατρανώσει, με κάθε τρόπο, την αντίθεσή του στα νέα μέτρα και στο παραμύθι ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή απ’ το να σκύψουμε το κεφάλι.

Τα γεγονότα στην MARFIN μας πάγωσαν όλους, η θλίψη για τους νεκρούς και οι ευθύνες, μικρές ή μεγάλες, που μας βαραίνουν είχαν σαν αποτέλεσμα το μούδιασμα απ’ την πλευρά μας, ενώ για το κράτος και τα αφεντικά υπήρξε η καλύτερη ευκαιρία για να εντείνουν την επίθεσή τους εναντίον μας, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά τον κυνισμό τους, πατώντας στην κυριολεξία επί πτωμάτων.

Οι εργαζόμενοι στο Μετρό ήμασταν εκεί, όχι μόνο μεμονωμένα, όπως συνέβαινε στο παρελθόν αλλά αυτή τη φορά και οργανωμένα, με το δικό μας πανό και τη δικιά μας διακριτή παρουσία, ένα μπλοκ που αριθμούσε γύρω στα 60 – 70 άτομα. Ταυτόχρονα υπήρξαν αρκετοί συνάδελφοι, οι οποίοι κατέβηκαν είτε μεμονωμένα είτε με άλλα μπλοκ, με ορισμένους από αυτούς μάλιστα συναντηθήκαμε τόσο κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης όσο και στις συγκρούσεις έξω από τη βουλή.

Αυτό που έδωσε την ώθηση για να έχουμε οργανωμένη παρουσία στο δρόμο, ήταν κινήσεις από το Δ. Σ. του σωματείου, είτε με ανακοινώσεις είτε με προσωπικές επαφές, να ανοιχτεί το ζήτημα στο σύνολο των μελών του σωματείου, να νιώσουμε, για πρώτη ίσως φορά, ότι όλοι μαζί επί ίσοις όροις, διαμορφώνουμε καταστάσεις.

Παρόλα αυτά, η όποια κινητοποίηση υπήρξε, δεν σημαίνει ότι το σωματείο ανέκτησε το κύρος του ή ότι όλα έγιναν με τον καλύτερο τρόπο. Η περιφρούρηση π.χ. παρόλο που ανακοινώθηκε και καλέστηκε κόσμος να συμμετάσχει σε αυτή, χαρακτηρίσθηκε από ελλιπή συμμετοχή και αναποτελεσματική παρουσία. Ο κόσμος που ήρθε για δουλειά ήταν ίσως λιγότερος από κάθε άλλη φορά, αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός πως όποιος ήρθε δούλεψε χωρίς να παρεμποδιστεί στο παραμικρό, φτάσαμε μάλιστα στο σημείο να υπάρξει απεργοσπάστης, ο οποίος «εξοργίστηκε» τόσο πολύ ώστε με ανακοίνωσή του να επιτεθεί στο σύνολο των απεργών αλλά και στο Δ.Σ. του σωματείου.

Από την αποτυχημένη αυτή περιφρούρηση υπάρχουν ορισμένα συμπεράσματα που αξίζει να αναδειχθούν. Καταρχάς για να συμμετάσχει κόσμος δεν φτάνει μια ανακοίνωση, χρειάζεται να το κυνηγήσεις περισσότερο, να το οργανώσεις καλύτερα και να πείσεις τον κόσμο ότι αξίζει να συμμετέχει σ’ αυτό. Δεύτερον, αλλά ίσως πιο σημαντικό, είναι η διαπίστωση ότι θα πρέπει να γίνει αντιληπτό στον καθένα πως η περιφρούρηση μιας απεργίας είναι καθήκον ενός σωματείου, αν δεν μπορεί να διασφαλίσει το πάγωμα της λειτουργίας μιας επιχείρησης τίθεται σε αμφισβήτηση η ίδια του η ύπαρξη, όσων αφορά την περίπτωση της ΑΜΕΛ, μπορεί κάποιοι να κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους θεωρώντας πως δεν επηρεάζεται η απεργία, καθώς το σύστημα κλείνει, δεν αντιλαμβάνονται όμως πως η ηθική υπονόμευση της συλλογικής δράσης των εργαζομένων είναι εξαιρετικά επικίνδυνη και ύπουλη.

Ένας άλλος λάθος χειρισμός του σωματείου ήταν όλο αυτό το «μπέρδεμα» που υπήρξε για το αν έχουμε 24ωρη απεργία ή στάσεις εργασίας. Το σωματείο σωστά επέλεξε να κινηθεί με γνώμονα το στόχο να υπάρξει μαζικότητα στη διαδήλωση, και έχει δίκιο όταν λέει πως πολλοί από όσους γκρινιάζουν, σε μεγάλο βαθμό, βρήκαν δικαιολογία καθώς εκ των προτέρων δεν ήθελαν να απεργήσουν. Το πάτημα όμως για τη σύγχυση που προκλήθηκε, το έδωσε το ίδιο το σωματείο αφού δεν έδωσε μια λύση στην αντίφαση που υπήρξε στην απόφαση για 24ωρη από τη μία και στην ανάγκη για αυξημένο προσωπικό σε ορισμένες υπηρεσίες από την άλλη. Η λύση μπορεί να είναι δύσκολη και υπό συζήτηση, σίγουρα όμως δεν είναι να κλείσουμε τελείως το σύστημα, καθώς αυτό θα επηρεάσει εξαιρετικά αρνητικά, την απαραίτητη μαζικότητα της κινητοποίησης.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν πως τα ζητήματα που τίθονται και τα προβλήματα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε είναι πολλά και εξαιρετικά σημαντικά, πόσο μάλλον στις συνθήκες που διαμορφώνονται.

Γι’ αυτό το λόγο είναι επιτακτική η ανάγκη να γίνει Γενική Συνέλευση ώστε ΌΛΟΙ μαζί να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε πως θα κινηθούμε από εδώ και πέρα , πως θα οργανώσουμε τόσο την άμυνά μας όσο και την επίθεση ενάντια στις ορέξεις και τις επιδιώξεις των αφεντικών.

Γι’ αυτό το λόγο πρέπει να δρομολογηθούν οι καταστάσεις ώστε μέσα από πρωτοβουλίες εργαζομένων να δημιουργηθεί επιτροπή αγώνα, για την καλύτερη οργάνωση της δράσης μας. Μια επιτροπή αγώνα που θα λειτουργεί αδιαμεσολάβητα και αντι-ιεραρχικά, έξω από τις αγκυλώσεις και τους περιορισμούς του Δ.Σ. του σωματείου

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΤΙΣ 20 ΜΑΪΟΥ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΜΕΤΡΟ

– ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ –