Posts Tagged ‘Δ.Ν.Τ.’


Με την επαύριον της ανάληψης των καθηκόντων του ο νέος πρόεδρος της ΑΜΕΛ – ακολουθώντας την πεπατημένη των προηγούμενων – ανακοίνωσε ότι σύμφωνα με τις διαπιστώσεις του, η δομή και ο τρόπος λειτουργίας της ΑΜΕΛ υστερούν σε σχέση με τα σύγχρονα οργανωτικά πρότυπα αλλά …και με την επιχειρησιακή του έμπνευση. Η δημιουργία εντυπώσεων είναι must σε κάθε τέτοια αλλαγή προσώπου, προκειμένου να φτιαχτεί η απαραίτητη αλλά πλαστή εικόνα ανανέωσης. Ο κύριος Σαράντης επεσήμανε κατευθείαν την κακή οργάνωση και το άθλιο οργανόγραμμα των διευθύνσεων. Προϊστάμενοι και επιβλέποντες σωρεύονται στις διάφορες υπηρεσίες χωρίς ξεκαθαρισμένα καθήκοντα, με ίδιες αρμοδιότητες, πολλές φορές χωρίς υφισταμένους και ενίοτε χωρίς αντικείμενο. Κοντά σ’ αυτούς ένα πλήθος ανθρώπων που κανένας δεν γνωρίζει το αντικείμενο, το ωράριο, την ειδικότητά τους. Ο κύριος Σαράντης διαπιστώνει περί τα 300 άτομα σαν πλεονάζων προσωπικό από τις υπηρεσίες και έλλειψη ανθρώπων στα συνεργεία και στην παραγωγική δουλειά.

Αλλά γιατί εκπλήσσεστε κύριε Σαράντη; Στην ΑΜΕΛ δεν υπάρχει καμιά οργανωτική πρωτοτυπία. Αντίθετα ακολουθούνται πιστά τα γενικά πρότυπα τα δικά σας και των πολιτικών προϊσταμένων σας.  Λειτουργείται παράνομα την εταιρεία  εδώ και δέκα χρόνια χωρίς εσωτερικό κανονισμό, καθηκοντολόγιο και οργανόγραμμα γιατί αυτό σας δίνει την δυνατότητα για αθρόες προεκλογικές προσλήψεις, προαγωγές και αναβαθμίσεις των δικών σας παιδιών, των φίλων, των γυναικών, των θείων και ανιψιών σας. Στην συνέχεια οι δικοί σας άνθρωποι επανδρώνουν το περιβάλλον των διευθυντών και το δικό σας. Εννοείται, βέβαια, ότι το διοικητικό ταλέντο του κυρίου Μιχαλόπουλου δεν ανακάλυψε τίποτα να περισσεύει, τίποτα ελλειμματικό, στις δουλεμπορικές εργολαβικές συμβάσεις ούτε στις «επενδύσεις»  για την ασφάλεια σε εξοπλισμό και εργολάβους. Η υπερεκμετάλλευση των εργατριών στον καθαρισμό – και όχι μόνο – χωρίς στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα, τα ελαστικά ωράρια, η ανασφάλιστη εργασία, οι κάμερες που βρίσκονται πια παντού, οι σεκιουριτάδες και οι ειδικοί φρουροί, το κλείσιμο των σταθμών στους διαδηλωτές, οι διμοιρίες των μπάτσων που μεταφέρονται με το μετρό στις διαδηλώσεις όχι απλώς δεν περισσεύουν αλλά διεγείρουν το φαντασιακό επιχειρησιακό ταμπεραμέντο του κυρίου Σαράντη και των ομοίων του, για το μοντέλο μιας σύγχρονης επιχείρησης.

Τελικά όμως, ποια είναι η πραγματική ανησυχία του κυρίου Μιχαλόπουλου; Ο κύριος Σαράντης αναλαμβάνει καθήκοντα σε κατάσταση οικονομικής χρεοκοπίας. Η κυβέρνηση Παπανδρέου παρέδωσε την χώρα στο ΔΝΤ και κράτησε για τον εαυτό της τον ρόλο του Τσολάκογλου και των ταγματασφαλιτών. Στο όνομα του πατριωτισμού, θα εξασφαλίσει την εφαρμογή του προγράμματος του ΔΝΤ με την κρατική βία και καταστολή. Ήδη εξαγγέλθηκαν  μέτρα στραγγαλισμού των λαϊκών στρωμάτων που αντιστοιχούν σε κοινωνική αντεπανάσταση. Μείωση μισθών και συντάξεων, κατάργηση επιδομάτων, αυξήσεις έμμεσων και άμεσων φόρων, αυξήσεις στα καύσιμα, κατάργηση του 14ου και 13ου μισθού, άνοιγμα του ασφαλιστικού. Όμως δεν θα σταματήσουν εκεί. Ένα πακέτο μέτρων αφορά τον περιορισμό του δημόσιου και ευρύτερου δημόσιου τομέα μέχρι την πλήρη ιδιωτικοποίησή του και τον περιορισμό των δημόσιων δαπανών. Βασικός άξονας γύρω από τον οποίο θα κινηθούν για το δημόσιο είναι η εφαρμογή του νόμου του Αλογοσκούφη. Θυμίζουμε ότι δύο από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία του νόμου είναι η συγκρότηση επιχειρησιακών πλάνων προκειμένου να χρηματοδοτηθούν οι εταιρείες και ο καθορισμός αυξήσεων, προσλήψεων, απολύσεων, μεταθέσεων μετά από απόφαση των συναρμόδιων υπουργείων παρακάμπτοντας συνδικάτα και εργαζόμενους, κάτι που το είδαμε να εφαρμόζεται σε εμάς στην προηγούμενη σύμβαση εργασίας. Το άγχος του κ. Μιχαλόπουλου οφείλεται στην υποχρέωση να εφαρμόσει στην ΑΜΕΛ τις διαταγές του ΔΝΤ και όχι εξαιτίας κάποιας ανανεωτικής έμπνευσης. Έτσι η πρώτη πράξη της νέας διοίκησης ήταν η προσπάθεια περικοπής του δώρου Πάσχα και της δωροεπιταγής. Η δεύτερη είναι η προσπάθεια συνδιαχείρησης του «πλεονάσματος» του προσωπικού με τον ΗΣΑΠ. Είναι όμως άλλο πράγμα να ψηφίζεις ένα νόμο και άλλο να τον εφαρμόσεις………

Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να επιτρέψουν να περάσουν τα μέτρα στο μετρό. Δεν πρέπει να επιτρέψουν καμιά απόλυση ή μετακίνηση εργαζόμενου. Πρέπει να υπερασπιστούμε τις συλλογικές συμβάσεις και να διεκδικήσουμε αυξήσεις στο ύψος των αναγκών μας. Να μην δεχθούμε καμιά περικοπή μισθού. Να μην πληρώσουμε τα χρέη τους. Να γίνει έλεγχος των οικονομικών και των βιβλίων της εταιρείας από επιτροπές των εργαζόμενων ώστε να γνωρίζουμε τα οικονομικά της. Αν θέλει ο κύριος Μιχαλόπουλος να κάνει περικοπές μισθών και προσωπικού να τις κάνει στους διευθυντές και τους προϊσταμένους του.

ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΤΙΣ 5 ΜΑΪΟΥ


ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΜΕΤΡΟ

– ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ –

Advertisements

43 χρόνια μετά τη χούντα των Συνταγματαρχών έρχεται η χούντα των τεχνοκρατών, μόνο που αυτοί δεν χρειάζεται να βγάλουν τα τανκς στους δρόμους. Έχουν τους νόμους τους, υπό το βάρος των οποίων σκύβουμε το κεφάλι.

Είναι απορίας άξιο, πως στην ΑΜΕΛ, όπως και σε πολλές άλλες επιχειρήσεις, θεωρούμε ότι μπορούμε να υπερασπιστούμε κεκτημένα και να διεκδικήσουμε τα δίκια μας με βάση νόμους, τους οποίους οι έχοντες την εξουσία, αποφασίζουν και διαμορφώνουν κατά το δοκούν. Μια λογική, η οποία, αποδυναμώνεται ακόμη περισσότερο, καθώς βρισκόμαστε σε μια περίοδο, όπου η επίθεση των αφεντικών προς την εργατική τάξη, όλους εμάς δηλαδή, είναι συνολική και αφορά όλες τις διαβαθμίσεις και κατηγορίες.

Σε μια περίοδο κρίσης λοιπόν, πρέπει να είναι αυτονόητη η επιλογή συστράτευσης και κοινού αγώνα με τους εργαζόμενους σε όλα τα μέσα μεταφορών, όσων αφορά τα του οίκου μας, αλλά και η έμπρακτη αλληλεγγύη μας προς όλους τους εργαζόμενους που επιλέγουν να αντισταθούν, αρνούμενοι να συναινέσουν στον «μονόδρομο» της υποταγής.

Σε περιόδους κρίσης μπορεί το μέλλον να μας φαίνεται αβέβαιο και οι σταθερές μας να καταρρέουν απ’ την άλλη όμως ο ρόλος και η θέση που έχουν οι διάφορες κοινωνικές ομάδες μέσα στον καπιταλισμό γίνονται πιο ξεκάθαρα από ποτέ. Όταν λοιπόν ο πρωθυπουργός δηλώνει ξανά και ξανά ότι «έχουμε πόλεμο» είναι εύκολα αντιληπτό πως αυτές οι κραυγές ακούγονται από το στρατόπεδο των εκμεταλλευτών και τον πόλεμο τον έχουν κηρύξει σε όλους εμάς.

Γνωρίζουν όμως πως δεν μπορούν να μας πουν κατάμουτρα τις πραγματικές τους προθέσεις και που αποσκοπούν παίρνοντας όλα αυτά τα μέτρα, καθώς φοβούνται πως θα έρθει η ώρα που και ο πιο βολεμένος ή ο πιο αδιάφορος θα αρχίσει να αντιδρά βιώνοντας στο πετσί του τις συνέπειες που συνεπάγονται όλες αυτές οι απειλές που εκτοξεύουν. Η απεγνωσμένη προσπάθειά τους να αποκτήσουν την απαραίτητη κοινωνική συναίνεση, προκειμένου να βρουν τις απαντήσεις στην κρίση που αντιμετωπίζουν, φαίνεται να μην έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα, παρόλη τη διαστρεβλωμένη παρουσίαση της πραγματικότητας.

Η αδυναμία αυτή δεν μπορεί να ιδωθεί χωριστά απ’ τη διαπίστωση ότι όλες οι ενδείξεις συγκλίνουν στο γεγονός, ότι οι υποσχέσεις του καπιταλισμού, που υπήρχαν τις προηγούμενες δεκαετίες για ποιότητα ζωής, ευμάρεια, κοινωνική ανέλιξη έχουν προ πολλού εκπέσει. Ο καπιταλισμός όχι μόνο δεν δίνει αλλά δεν υπόσχεται καν ότι θα δώσει. Παρόλα αυτά ένα μέρος του κόσμου εξακολουθεί να τρέφει την αυταπάτη ότι τα πράγματα θα ξαναγίνουν όπως είχαμε συνηθίσει, είναι ένα κακό διάλειμμα που με λίγη υπομονή θα ξεπεραστεί. Αυτό το κομμάτι του κόσμου είτε δεν μπορεί να αντιληφθεί πως το ίδιο το σύστημα βρίσκεται σε μια φάση μετάβασης που τίποτα δεν θα είναι όπως πριν, είτε αρνείται να το παραδεχθεί, καθώς μια τέτοια παραδοχή θα γκρεμίσει όλους εκείνους τους μύθους, η αποδοχή των οποίων το βοηθούσε να ανέχεται το σύστημα.

Σε αυτό το σημείο έγκειται η βασική «νίκη» του καπιταλισμού, ο εξοβελισμός δηλαδή ενός εναλλακτικού οράματος για την κοινωνία, η απόρρίψη ενός ουτοπικού έστω σχεδίου για το αύριο. Το σημαντικότερο και πιο ουσιαστικό βήμα που πρέπει να κάνουμε όλοι μας, είναι να κατανοήσουμε πλήρως ότι αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να γίνει άλλο ανεκτός. Πρέπει να ξεπεραστεί η εξατομίκευση και η απομόνωση που έχουν επιβληθεί, να συλλογικοποιήσουμε τη δράση μας μέσα από αυτοοργανωμένους αγώνες ενάντια στην κυρίαρχη ιδεολογία. Να απαντήσουμε στα ερωτήματα που απασχολούν εμάς, όχι σ’ αυτά που θέτουν οι κυρίαρχοι. Δεν μας απασχολεί με τι επιτόκιο και από πού θα δανειστεί το κράτος, δεν μας απασχολεί πως θα αυξήσουν τα κέρδη τους οι επιχειρήσεις.

Η άρνηση υποταγής αλλά και οι απαντήσεις που δίνονται από την πλευρά μας, είτε σε ατομικό είτε σε συλλογικό επίπεδο, μπορεί να φαντάζουν λίγες ή μερικές, παράλληλα όμως αυξάνονται και ενισχύονται, δίνοντας το παράδειγμα και τη βάση για να προχωρήσουμε. Τόσο στους χώρους δουλειάς, με την ύπαρξη ταξικών ομάδων, εργατικών συνελεύσεων και μαχητικών σωματείων βάσης, όσο και σε επίπεδο γειτονιάς, με λαϊκές συνελεύσεις, πρωτοβουλίες κατοίκων καταλήψεις κτηρίων κτλ. Μέσα απ’ αυτό το σύνολο κινήσεων, οι οποίες διαπλέκονται, ενισχύοντας και διευρύνοντας τις προοπτικές η μία της άλλης, γίνεται ξεκάθαρο πόσες δυνατότητες έχουν οι άνθρωποι όταν αναλαμβάνουν συλλογικά δράση αλλά και πόσο αναγκαίο είναι ο αγώνας μας να είναι καθολικός και καθημερινός δίνοντας απαντήσεις σε κάθε πτυχή της ζωής μας.

Μόνο έτσι μπορούμε να ξεπεράσουμε τη μερικότητα των επιμέρους αγώνων, οξύνοντας την κοινωνική και ταξική σύγκρουση, στοχεύοντας στην ολική ανατροπή ενός συστήματος που δεν έχει τίποτα άλλο να μας υποσχεθεί πέρα από μιζέρια, ανέχεια και υποταγή.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΜΕΤΡΟ

-ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ-