Posts Tagged ‘ΕΘΕΛ’


Όσο προχωρά η κατάσταση φαίνεται να μεγαλώνει το αδιέξοδο στο Μετρό. Η διοίκηση της εταιρείας υποχρεώνεται από την κυβέρνηση και το ΔΝΤ να περάσει τις περικοπές μισθών και απολύσεις που προβλέπει το μνημόνιο αλλά δεν δείχνει ικανή να κάμψει την μαχητικότητα των εργαζόμενων. Η πίεση της διοίκησης της εταιρείας από την μια και των αντιστάσεων των εργαζόμενων από την άλλη μεταφέρεται  στην διοίκηση του Σωματείου που μοιάζει να ακροβατεί σε τεντωμένο σχοινί ανίκανη να κρατήσει μια υπερασπιστική γραμμή προς όφελος των εργαζόμενων. Κάτω από ασφυκτική πίεση το Σωματείο αναγκάστηκε να προκηρύξει 24ωρη απεργία  για την Τρίτη 13/7. Όμως η απεργία αναστέλλεται την Δευτέρα το βράδυ μετά από απόφαση που πάρθηκε τηλεφωνικά μεταξύ των μελών του συμβουλίου του Σωματείου χωρίς κανονική συνεδρίαση!! Αιτία της αναστολής είναι η δέσμευση της εταιρείας να απαντήσει συγκεκριμένα και γραπτώς σχετικά με την απόλυση των 286 συμβασιούχων μέχρι τις 23/7. Η πρόταση της εταιρείας στάλθηκε με fax στα γραφεία του Σωματείου(!!!) και παρότι δεν είναι δεσμευτική για το μέλλον των συμβασιούχων θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν μια κίνηση υποχώρησης για να αποσυμπιέσει την κατάσταση.

Για να κατανοηθεί το τι ακριβώς συμβαίνει και το πως έφτασε να χρεωθεί το αστραφτερό μετρό θα πρέπει να εξεταστεί σαν μέρος όλης της κατάστασης που υπάρχει στις συγκοινωνίες. Την Τρίτη 13/7 ανακοινώθηκε (ΒΗΜΑ) από τον Ρέππα το «σοσιαλιστικό όραμα» της κυβέρνησης για τις μεταφορές, την ενοποίηση όλων των συγκοινωνιακών φορέων υπό τον ΟΑΣΑ. Όμως πόσο καινούργιο είναι αυτό το όραμα; Η ιστορία ξεκινά με τον νόμο 2669 του Μαντέλη το 1998 πριν μπει σε λειτουργία το μετρό, που προέβλεπε την δημιουργία της ΑΜΕΛ, θυγατρικής εταιρείας της Αττικό Μετρό, που θα λειτουργούσε το μετρό απαλλαγμένη από τα χρέη και τις υποχρεώσεις της κατασκευής του και που σταδιακά θα ενοποιούταν με τους ΗΣΑΠ. Ο νόμος αυτός δεν μπήκε ποτέ σε εφαρμογή αντίθετα αφομοιώθηκε στο όραμα της «λαϊκής και ταπεινής Δεξιάς» του Λιάπη που προέβλεπε την δημιουργία του ενιαίου φορέα των μεταφορών με στόχο τον συντονισμό του μεταφορικού έργου εν’ όψιν και των Ολυμπιακών. Ο Λιάπης συμπληρώθηκε στον οικονομικό τομέα από τον Αλογοσκούφη και τον νόμο του για τις ΔΕΚΟ. Πλέον στις συγκοινωνίες υπήρχε ενιαίο εισιτήριο και κοινό ταμείο τα έσοδα του οποίου όπως και οι επιδοτήσεις θα μοιράζονταν στους συγκοινωνιακούς φορείς ανάλογα με το συγκοινωνιακό έργο που παρήγαγαν. Τα πλεονάσματα του Μετρό εξανεμίστηκαν με μιας, για να καλύψουν τα ελλείμματα των άλλων φορέων καθιστώντας πλέον όλες τις εταιρείες μεταφορών προβληματικές. Με τα ταμεία άδεια ήταν αδύνατο πλέον να καταρτιστούν επιχειρησιακά πλάνα όπως επίσης απαιτούσε ο Αλογοσκούφης και ο νόμος του προκειμένου να απορροφηθούν οι επιδοτήσεις. Αξίζει να σημειωθεί ότι στο νόμο αυτό προβλέπεται πως οι μισθολογικές αυξήσεις θα καθορίζονται κάθε φορά από τα συναρμόδια υπουργεία καταργώντας τις συλλογικές διαπραγματεύσεις.

Τι έχει λοιπόν να προσθέσει ο Ρέππας στα έργα του Αλογοσκούφη και του Λιάπη. Τα ελλείμματα των συγκοινωνιακών φορέων θα καλυφθούν πρώτον από την αύξηση του εισιτηρίου και δεύτερον από τον δανεισμό των εταιρειών απευθείας από την αγορά και όχι η επιδότησή τους από τον κρατικό προϋπολογισμό. Που θα πει την εγκατάλειψη του κοινωνικού χαρακτήρα των μεταφορών αφού το κόστος λειτουργίας μετακυλύετε απευθείας στις τσέπες των επιβατών και τον κίνδυνο ιδιωτικοποίησης αφού πλέον οι εταιρείες μέσω του δανεισμού θα είναι άμεσα εκτιθέμενες στα λαμόγια της αγοράς.  Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της ΕΘΕΛ που αναγκάστηκε να δανειστεί για να καλυφθεί η μισθοδοσία του Ιουνίου μετά την άρνηση του υπουργείου να την καλύψει.

Όμως είναι άλλο πράγμα να ψηφίζεις ένα νόμο και να εκπονείς σχέδια και άλλο πράγμα να τον εφαρμόσεις. Και οι εργαζόμενοι δεν έχουν δείξει διάθεση να αποδεχθούν τα σχέδια των κυβερνήσεων αμαχητί. Οι εργαζόμενοι των μεταφορών θα πρέπει στην ενοποίηση των συγκοινωνιακών φορέων με όρους που προβλέπουν μειώσεις μισθών, απολύσεις, κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων και κεκτημένων να αντιπαρατάξουν τον ενιαίο αγώνα τους  για να μην χαθεί τίποτα από τα κεκτημένα τους, να διεκδικήσουν αυξήσεις στο ύψος των σημερινών αναγκών τους, να διαφυλάξουν τον κοινωνικό χαρακτήρα των μεταφορών και την χαμηλή τιμή του εισιτηρίου.