Posts Tagged ‘ΗΣΑΠ’


ΠΑΝΑΤΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ & ΟΙΚΙΑΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ

Γ.ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 48β ( 320 γραφείο – 3ος όροφος ) ΤΗΛ.ΦΑΞ: 210-8221083

(Ανοιχτά κάθε Τρίτη –Πέμπτη από 10,30 έως 4 ).

Σελίδα: pekop.wordpress.com Email.pekop1999@gmail.com Κινητά: 6978865730 – 6978844725.

Αθήνα: 10-09-2010

«Βαρέα κι Ανθυγιεινά» στους υπουργούς και τους βουλευτές

της Τρόικας… Κάνουν την πιο βρώμικη δουλειά!

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες,

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα που μοίραζε προεκλογικά πέρυσι στη Θεσσαλονίκη το ΠΑΣΟΚ, ο Γιωργάκης και τα στελέχη του, κατέρρευσαν με πάταγο.

Ένα χρόνο μετά οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι, βιώνουμε μια πρωτοφανή κατάσταση με μια εθελόδουλη Κυβέρνηση, η οποία μας παρέδωσε όμηρους στις αποφάσεις και στις ορέξεις του ΔΝΤ και της ΕΕ.

Το αξιοθρήνητο τσίρκο των σαλτιμπάγκων που παριστάνουν τους Κυβερνήτες της χώρας έχουν κηρύξει τον πόλεμο σε ολόκληρη την εργατική τάξη!

Εμείς οι καθαρίστριες και οι καθαριστές συνεχίζουμε να ανεβαίνουμε τον δικό μας Γολγοθά.

Τα σκοτεινά και βρώμικα εργολαβικά κυκλώματα που όπλισαν τα χέρια των δολοφόνων κατά της Κωνσταντίνας Κούνεβα, παραμένουν ατιμώρητα.

Οι «ικανότητες» του αρμόδιου Υπουργού Χρυσοχοϊδη περιορίστηκαν στην επικοινωνιακή διαχείριση χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

Ο ανεκδιήγητος μάλιστα Λοβέρδος, έτρεξε να εκμεταλλευτεί τηλεοπτικά το γεγονός παρουσιάζοντας το διαμέρισμα που είχε κατακτήσει το κίνημα συμπαράστασης για την Κούνεβα και είχε υπογράψει η προηγούμενη Υπουργός, σαν δική του παραχώρηση!

Κατά τα άλλα βυσσοδομεί μαζί με τους πρώην συνδικαλιστές Κουτρουμάνη και Σπυρόπουλο κατά του κλάδου μας και ετοιμάζονται σαν πιστά σκυλάκια της τρόικας να μας βγάλουν μαζί με πολλούς άλλους κλάδους εργαζομένων από τα βαρέα και ανθυγιεινά!

Αυτό αφήνουν να διαρρεύσει στα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια για να μετρήσουν τις αντιδράσεις μας. Είναι φανερό:

Ο Μόνος κλάδος που θα μείνει στα «βαρέα κι ανθυγιεινά» είναι οι υπουργοί και οι βουλευτές γιατί έχουν αναλάβει να κάνουν την πιο βρώμικη δουλειά.

Στους εργασιακούς χώρους όχι μόνο δεν απομακρύνθηκαν οι εργολάβοι – δουλέμποροι, όχι μόνο δεν βελτιώθηκαν οι εργασιακές συνθήκες γαλέρας που βιώνουμε αλλά χειροτέρευσαν! Έτσι:

· Η περιβόητη ΟΙΚΟΜΕΤ απολύει εργαζόμενους από τον ΗΣΑΠ με τις ευλογίες της διοίκησης του Οργανισμού!

· Στο Γενικό Κρατικό Γ. Γεννηματάς τοποθέτησαν τον «δικό τους» εργολάβο που παραβιάζει τις διατάξεις της λειψής νομοθεσίας και ενώ έπρεπε να τον πετάξουν από το νοσοκομείο ετοιμάζονται να του ανανεώσουν την σύμβαση για να εκμεταλλεύεται ακόμα δύο χρόνια τους εργαζόμενους.

· Στο Ναυτικό Νοσοκομείο δύο εργαζόμενες που τόλμησαν να καταγγείλουν τον εργασιακό μεσαίωνα που βιώνουν, απολύθηκαν παρά την δέσμευση του Χάλαρη ειδικού γραμματέα του υπουργείου ότι δεν πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο!

· Στην αμαρτωλή ΕΡΤ εκβιάζονται οι εργαζόμενες να δουλεύουν 6ωρα και 8ωρα και να πληρώνονται για 4ωρο και με μισό ένσημο!

· Στα στρατιωτικά νοσοκομεία οι εργαζόμενοι μένουν απλήρωτοι έως και 3 μήνες με πρόσχημα την οικονομική κρίση λες και οι καθαρίστριες και το πενιχρό μεροκάματο που παίρνουν μαζί με τους υπόλοιπους εργαζόμενους στα νοσοκομεία έφταιξαν για την κατάντια όλων των δημόσιων νοσοκομείων.

· Προκηρύττουν διαγωνισμούς χωρίς να υπολογίζουν επιδόματα αδείας, γάμου, κ.λ.π. στην πραγματικότητα καταργούν τις Σ.Σ.Ε και καταπατούν οι ίδιες οι διοικήσεις των δημοσίων την εργατική νομοθεσία με την εντολή των εκάστοτε Υπουργείων.

· Αρνούνται πεισματικά να δεχθούν συγκεκριμένες προτάσεις που έχουμε καταθέσει για κατάργηση της μαύρης ανασφάλιστης εργασίας, προσπαθώντας μέσα από τα τηλεοπτικά παράθυρα να σκορπίσουν πανικό σε εργαζόμενους, συνταξιούχους κόβοντας μισθούς συντάξεις κ.λ.π.

Τα ίδια συμβαίνουν παντού. Δουλέμποροι, Διοικήσεις και εργατοπατέρες συνεργάζονται και αλληλοκαλύπτονται.

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες, εργαζόμενοι του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα.

Δεν μπορεί να κλείνουμε τα μάτια μας στην πραγματικότητα. Τα ερωτήματα πρέπει να τεθούν και να απαντηθούν από εμάς τους ίδιους:

Γιατί η αντίδραση του εργατικού κινήματος δεν εξελίχθηκε αντίστοιχα με την προκλητική επίθεση και ληστεία που δεχθήκαμε εργαζόμενοι και συνταξιούχοι;

Τι ρόλο έπαιξαν τα συνδικάτα και οι πολύχρωμες διοικήσεις τους; Γιατί δεν θέλησαν ή δεν κατάφεραν να προστατέψουν την εργατική τάξη από την πρωτοφανή επίθεση εναντίον της;

Τι πρέπει να κάνουμε με ποιους τρόπους με ποιες μορφές θα καταφέρουμε να ανασυγκροτηθούμε και ενωμένοι να αντεπιτεθούμε και να νικήσουμε;

Χωρίς να έχουμε την μαγική λύση, θέλουμε να την ανιχνεύσουμε μαζί σας.

Από τις εμπειρίες μας έχουμε βιώσει τον ρόλο των κομμάτων και των παρατάξεων μέσα στο εργατικό κίνημα.

Γι’ αυτό στην ανακοίνωση που μοιράσαμε πέρυσι στη ΔΕΘ προβλέπαμε τους κινδύνους που απειλούν το εργατικό κίνημα από τον υποταγμένο κρατικό και κομματικό συνδικαλισμό.

Σήμερα γίνεται ολοφάνερη η καταστροφική δράση τους. Η ψηφοθηρία είναι το μόνο που τους ενδιαφέρει. Η πορεία για την σημερινή κατάσταση ήταν εξαρχής προδιαγεγραμμένη.

Στο πρόβλημα οι εργαζόμενοι πρέπει να δώσουμε γρήγορα απάντηση.

Φτάσαμε στα όρια της επιβίωσης, μεγάλο τμήμα εργαζόμενων, συνταξιούχων, ανέργων και νεολαίας βρίσκεται ήδη στο περιθώριο.

Θα περιμένουμε με σταυρωμένα τα χέρια την ξεπουλημένη ΓΣΕΕ για να μας καθοδηγήσει και να μας σώσει;

Θα περιμένουμε μέχρι τη Δευτέρα παρουσία, για να αλλάξει ο «συσχετισμός δυνάμεων» για να πάμε στον παράδεισο όπως υπονοεί το ΠΑΜΕ; Μα μέχρι τότε δεν θα έχει μείνει κανένας μας ζωντανός, θα μας έχουν πεθάνει από την πείνα. Ήδη άρχισαν να λένε τα παπαγαλάκια στα ΜΜΕ: «Ας κρυώσουμε και ένα χειμώνα αρκεί να βγούμε από την κρίση»…

Τα χειρότερα δεν τάχουμε δει ακόμα. Είναι προκλητικοί και αδίστακτοι.

· Είμαστε αναγκασμένοι να παρακολουθούμε την κρίση, τις παλινωδίες και την παθογένεια της όλης αριστεράς αμέτοχοι ή θα αντισταθούμε στην επίθεση κατά της ίδιας μας της ύπαρξης από το ΔΝΤ την ΕΕ και την κατοχική κυβέρνηση της χώρας;

· Είμαστε υποχρεωμένοι να καταπίνουμε καθημερινά τόνους βρωμερής προπαγάνδας από τους καναλάρχες και τα παπαγαλάκια τους ότι οι εργαζόμενοι δεν παράγουν τίποτα; Όλος αυτός ο συρφετός από μεταλαγμένο ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ, Ντόρα, Μπομπολιστάν, Λαμπρακηστάν, Κουρηάδες, Αλαφουζιστάν κ.λ.π. ξερνάνε τόση μπόχα καθημερινά που μόνο ενωμένη η εργατική τάξη μπορεί να ξεβρομίσει την κοινωνία. Το λέμε μετά λόγου γνώσεως λόγο ειδικότητας…

Γι’ αυτό καλούμε χωρίς προαπαιτούμενα όλα τα σωματεία καθαριστριών και όλες τις εργατικές συλλογικότητες που ανησυχούν για την σημερινή κατάσταση σε ανοιχτή Γενική Συνέλευση στις 24 Σεπτέμβρη στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας στις 18.00 για να ανιχνεύσουμε τους δρόμους που θα μας βγάλουν από το σημερινό αδιέξοδο και να συμβάλλουμε για την δημιουργία ενός κοινού μετώπου αγώνων όλων των εργαζόμενων των συνταξιούχων και των ανέργων.

Με συναδελφικούς χαιρετισμούς.

Το Δ.Σ. του σωματείου.


Φτάσαμε επιτέλους στον περιβόητο και πολυαναμενόμενο Σεπτέμβρη. Ήρθε η ώρα να δούμε κατά πόσο η υποβόσκουσα οργή και αγανάκτηση θα βγει στο προσκήνιο, κατά πόσο θα σηκώσουμε κεφάλι  αρνούμενοι να δεχτούμε το μονόδρομο που προσπαθούν να μας επιβάλουν. Όλο αυτό το διάστημα οι εξελίξεις στο Μετρό δεν έλειψαν από το προσκήνιο. Κρίνουμε σκόπιμο να αναφέρουμε ορισμένα σημεία από έναν αγώνα που έχει ξεκινήσει από τα μέσα Ιουνίου.

  • Την Δευτέρα (14/6) η διοίκηση της εταιρείας ανακοινώνει ότι δεν θα μετατρέψει σε αορίστου τις συμβάσεις 286 νεοπροσληφθέντων και στην ουσία τους απολύει.
  • Μετά την ανακοίνωση των απολύσεων, την Τρίτη (15/6) εκατοντάδες εργαζόμενοι καταλαμβάνουν το κτήριο της διοίκησης και κρατούν σε ομηρία το συμβούλιο των διευθυντών που συνεδρίαζε εκείνη την ημέρα πάνω από τρεις ώρες.
  • Από την Τετάρτη μέχρι και την Παρασκευή το μετρό κλείνει μετά από κοινή απόφαση για απεργία και των τριών Σωματείων που υπάρχουν στο μετρό. Τις τρεις ημέρες της απεργίας οι συνεδριάσεις των διοικητικών συμβουλίων των σωματείων μετατρέπονταν από εκατοντάδες εργαζόμενους σε ανοιχτές συνελεύσεις και κατέληγαν σε αποφάσεις για την συνέχεια της απεργίας μέχρι και τη Δευτέρα 21/6.
  • Οι εκλεγμένοι όμως συνδικαλιστές, εκπαιδευμένοι οι περισσότεροι στο πανεπιστήμιο της ΓΣΕΕ, συγκάλεσαν, στα μουλωχτά, συμβούλιο την Κυριακή και εκμεταλλευόμενοι την απουσία του κόσμου κατάφεραν να αναστείλουν την απεργία με αιτιολογία την απειλή για ασφαλιστικά μέτρα της εταιρείας και την αλλαγή της διάθεσης του γραμματέα του υπουργείου (του ίδιου γραμματέα που τους είχε διώξει με τις κλωτσιές) που τώρα πια αποδεχόταν να μιλήσει με το Σωματείο αλλά ως «δια μαγείας» και παρά το «κανονισμένο ραντεβού» αυτός έλειπε…
  • την Δευτέρα 21/6 η διοίκηση της εταιρείας ανακοινώνει την απόφαση εφαρμογής των μέτρων του ΔΝΤ και της κυβέρνησης (μείωση μισθών 7%, κατάργηση 13ου και 14ου μισθού) και στο μετρό παρόλο που η εταιρεία δεν εντάσσεται στο δημόσιο ή ευρύτερο δημόσιο τομέα.
  • Νέα θυελλώδης συνεδρίαση του Σωματείου την Τετάρτη 30/6 καταλήγει να πάρει απόφαση επιτέλους κάτω από την ασφυκτική πίεση των εργαζόμενων για γενική συνέλευση την Παρασκευή 2/7.
  • Αποφασίζεται απεργία για τις 13/7, όπου όμως αναστέλλεται αργά το απόγευμα στις 12/7 με αιτιολογία το χαρακτηρισμό της ως παράνομης και καταχρηστικής και ύστερα από απειλές της εργοδοσίας προς τους εργαζομένους.

Το παραπάνω μίνι ιστορικό δεν γίνεται εν είδει μνημόσυνου ενός αγώνα που έφτασε στο τέλος του, αντιθέτως επιδίωξή μας είναι να αντιληφθούμε οι εργαζόμενοι στο Μετρό ότι ειδικά τώρα θα πρέπει να επιδείξουμε ακόμα περισσότερη αγωνιστικότητα. Γιατί πλέον μπορούμε, αναλογιζόμενοι τι διαδραματίστηκε όλο αυτό το διάστημα, να αντιληφθούμε τόσο τη δύναμη που έχουμε στα χέρια μας όσο και το ρόλο που παίζουν οι κάθε λογής εργατοπατέρες. Ο τρόπος λειτουργίας άλλωστε των Δ.Σ στα σωματεία της ΑΜΕΛ αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

Όταν οι εργαζόμενοι κινήθηκαν αυθόρμητα και δίχως καθοδήγηση δημιούργησαν καταστάσεις, όπου η υπόνοια και μόνο για μη ελεγχόμενη δράση προκάλεσε πανικό τόσο στη διοίκηση της εταιρείας όσο και στους εργατοπατέρες, οι οποίοι επιχείρησαν τάχιστα, ξεκάθαρα ή κεκαλυμμένα, να ανακτήσουν τον έλεγχο και να οδηγήσουν την οργή των εργαζομένων σε προδιαγεγραμμένα αδιέξοδα.

Όλο αυτό το διάστημα τα ΜΜΕ δεν σταμάτησαν να μας ρίχνουν λάσπη, να μας επιτίθενται και να παρουσιάζουν την πραγματικότητα κατά το δοκούν. Επιμένουν να χρησιμοποιούν δύο χιλιοειπωμένα μεν, αβάσιμα δε επιχειρήματα, πρώτον ότι οι προσλήψεις είναι παράνομες και δεύτερον ότι η εταιρεία είναι ελλειμματική, με τις προαναφερθείσες προσλήψεις να παίζουν καθοριστικό ρόλο. Εκτός του ότι είναι γελοίο να υποστηρίζεις ότι 300 περίπου άτομα είναι υπεύθυνα για τα χρέη μιας εταιρείας του μεγέθους του Μετρό, είναι εξοργιστικό και ασφαλώς όχι τυχαίο ότι δεν γίνεται καμία αναφορά στις προμήθειες ή στις εργολαβίες που έχουν εκτινάξει τα έξοδα στα ύψη. Είναι πλέον πασιφανές ότι τόσο οι ΔΕΚΟ όσο και γενικότερα οι εταιρείες δημόσιου χαρακτήρα έχουν καταστεί προβληματικές ύστερα από συνειδητές πολιτικές αποφάσεις των εκάστοτε κυβερνήσεων.

Οι περικοπές και οι απολύσεις στο μετρό είναι μέρος του πακέτου μέτρων που προωθείται από το ΔΝΤ και την κυβέρνηση και που αν το δει κανείς στο σύνολό του, δηλαδή το νόμο για τις εργασιακές σχέσεις και το νόμο για το ασφαλιστικό – συνταξιοδοτικό, τότε ισοδυναμεί με κοινωνική αντεπανάσταση. Επιχειρούν να καταργήσουν ό,τι έχει κερδίσει η εργατική τάξη από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Πρέπει να γίνει κατανοητό πως ενδεχόμενη ήττα μας θα σημαίνει άμεση εφαρμογή των σχεδίων που έχουν για το σύνολο των μεταφορών. Οι δηλώσεις άλλωστε τόσο του Προέδρου της εταιρείας όσο και του Ρέππα αλλά και των δημοσιευμάτων σε εφημερίδες είναι ξεκάθαρες για το μέλλον που μας σχεδιάζουν, περαιτέρω μείωση μισθών, κατάργηση επιδομάτων και εργασιακών κεκτημένων, ουσιαστική, αλλά και τυπική ιδιωτικοποίηση μέσω των εργολαβιών, επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων με απολύσεις, μεγιστοποίηση του χρόνου εργασίας, ελλιπή εκπαίδευση και αναμφίβολα ελλιπή μέτρα ασφαλείας τόσο των εργαζομένων όσο και των επιβατών. Και η λίστα δεν σταματά εδώ καθώς ήδη σχεδιάζουν την αύξηση της τιμής του εισιτηρίου. Τα δρομολόγια προφανώς θα μειωθούν και σίγουρα ότι δεν αποδίδει κέρδος θα κόβεται καθώς σύμφωνα με το σκεπτικό τους οι συγκοινωνίες είναι εμπόρευμα και όχι κοινωνικό αγαθό. Πιο συγκεκριμένα τα ελλείμματα των συγκοινωνιακών φορέων θα καλυφθούν πρώτον από την αύξηση του εισιτηρίου και δεύτερον από τον δανεισμό των εταιρειών απευθείας από την αγορά και όχι μέσω της επιδότησής τους από τον κρατικό προϋπολογισμό, με επίπτωση την εγκατάλειψη του κοινωνικού χαρακτήρα των μεταφορών αφού το κόστος λειτουργίας μετακυλίεται απευθείας στις τσέπες των επιβατών και δρομολογείται η προοπτική ιδιωτικοποίησης.

Οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες θα πρέπει να αντιπαρατάξουν στους σχεδιασμούς κράτους και αφεντικών, ένα κοινό μέτωπο αγώνα απαιτώντας να μη χαθεί τίποτα από τα κεκτημένα τους, να διεκδικήσουν αυξήσεις στο ύψος των σημερινών αναγκών τους, να διαφυλάξουν τον κοινωνικό χαρακτήρα των μεταφορών αντιστεκόμενοι στην οποιαδήποτε απόπειρα αύξησης τις τιμής του εισιτηρίου. Η εμπειρία των εργατικών αγώνων δείχνει το αδιέξοδο αλλά και τον εν δυνάμει συντηρητικό χαρακτήρα  που έχουν τα συντεχνιακά αιτήματα και η καλλιέργεια συντεχνιακών αντιλήψεων, ως εκ τούτου πρέπει να επιδιώξουμε να συνδέσουμε τους αγώνες για την ικανοποίηση των αιτημάτων μας με τις ευρύτερες ανάγκες της εργατικής τάξης.

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 08 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ (ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΛ. ΚΟΤΖΙΑ 12 : 00 Μ.Μ.)

  • ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

ΟΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΟΥΣ – Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ

–       ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

https://taxikometopo.wordpress.com/

taksiko_metopo@hotmail.com


Όσο προχωρά η κατάσταση φαίνεται να μεγαλώνει το αδιέξοδο στο Μετρό. Η διοίκηση της εταιρείας υποχρεώνεται από την κυβέρνηση και το ΔΝΤ να περάσει τις περικοπές μισθών και απολύσεις που προβλέπει το μνημόνιο αλλά δεν δείχνει ικανή να κάμψει την μαχητικότητα των εργαζόμενων. Η πίεση της διοίκησης της εταιρείας από την μια και των αντιστάσεων των εργαζόμενων από την άλλη μεταφέρεται  στην διοίκηση του Σωματείου που μοιάζει να ακροβατεί σε τεντωμένο σχοινί ανίκανη να κρατήσει μια υπερασπιστική γραμμή προς όφελος των εργαζόμενων. Κάτω από ασφυκτική πίεση το Σωματείο αναγκάστηκε να προκηρύξει 24ωρη απεργία  για την Τρίτη 13/7. Όμως η απεργία αναστέλλεται την Δευτέρα το βράδυ μετά από απόφαση που πάρθηκε τηλεφωνικά μεταξύ των μελών του συμβουλίου του Σωματείου χωρίς κανονική συνεδρίαση!! Αιτία της αναστολής είναι η δέσμευση της εταιρείας να απαντήσει συγκεκριμένα και γραπτώς σχετικά με την απόλυση των 286 συμβασιούχων μέχρι τις 23/7. Η πρόταση της εταιρείας στάλθηκε με fax στα γραφεία του Σωματείου(!!!) και παρότι δεν είναι δεσμευτική για το μέλλον των συμβασιούχων θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν μια κίνηση υποχώρησης για να αποσυμπιέσει την κατάσταση.

Για να κατανοηθεί το τι ακριβώς συμβαίνει και το πως έφτασε να χρεωθεί το αστραφτερό μετρό θα πρέπει να εξεταστεί σαν μέρος όλης της κατάστασης που υπάρχει στις συγκοινωνίες. Την Τρίτη 13/7 ανακοινώθηκε (ΒΗΜΑ) από τον Ρέππα το «σοσιαλιστικό όραμα» της κυβέρνησης για τις μεταφορές, την ενοποίηση όλων των συγκοινωνιακών φορέων υπό τον ΟΑΣΑ. Όμως πόσο καινούργιο είναι αυτό το όραμα; Η ιστορία ξεκινά με τον νόμο 2669 του Μαντέλη το 1998 πριν μπει σε λειτουργία το μετρό, που προέβλεπε την δημιουργία της ΑΜΕΛ, θυγατρικής εταιρείας της Αττικό Μετρό, που θα λειτουργούσε το μετρό απαλλαγμένη από τα χρέη και τις υποχρεώσεις της κατασκευής του και που σταδιακά θα ενοποιούταν με τους ΗΣΑΠ. Ο νόμος αυτός δεν μπήκε ποτέ σε εφαρμογή αντίθετα αφομοιώθηκε στο όραμα της «λαϊκής και ταπεινής Δεξιάς» του Λιάπη που προέβλεπε την δημιουργία του ενιαίου φορέα των μεταφορών με στόχο τον συντονισμό του μεταφορικού έργου εν’ όψιν και των Ολυμπιακών. Ο Λιάπης συμπληρώθηκε στον οικονομικό τομέα από τον Αλογοσκούφη και τον νόμο του για τις ΔΕΚΟ. Πλέον στις συγκοινωνίες υπήρχε ενιαίο εισιτήριο και κοινό ταμείο τα έσοδα του οποίου όπως και οι επιδοτήσεις θα μοιράζονταν στους συγκοινωνιακούς φορείς ανάλογα με το συγκοινωνιακό έργο που παρήγαγαν. Τα πλεονάσματα του Μετρό εξανεμίστηκαν με μιας, για να καλύψουν τα ελλείμματα των άλλων φορέων καθιστώντας πλέον όλες τις εταιρείες μεταφορών προβληματικές. Με τα ταμεία άδεια ήταν αδύνατο πλέον να καταρτιστούν επιχειρησιακά πλάνα όπως επίσης απαιτούσε ο Αλογοσκούφης και ο νόμος του προκειμένου να απορροφηθούν οι επιδοτήσεις. Αξίζει να σημειωθεί ότι στο νόμο αυτό προβλέπεται πως οι μισθολογικές αυξήσεις θα καθορίζονται κάθε φορά από τα συναρμόδια υπουργεία καταργώντας τις συλλογικές διαπραγματεύσεις.

Τι έχει λοιπόν να προσθέσει ο Ρέππας στα έργα του Αλογοσκούφη και του Λιάπη. Τα ελλείμματα των συγκοινωνιακών φορέων θα καλυφθούν πρώτον από την αύξηση του εισιτηρίου και δεύτερον από τον δανεισμό των εταιρειών απευθείας από την αγορά και όχι η επιδότησή τους από τον κρατικό προϋπολογισμό. Που θα πει την εγκατάλειψη του κοινωνικού χαρακτήρα των μεταφορών αφού το κόστος λειτουργίας μετακυλύετε απευθείας στις τσέπες των επιβατών και τον κίνδυνο ιδιωτικοποίησης αφού πλέον οι εταιρείες μέσω του δανεισμού θα είναι άμεσα εκτιθέμενες στα λαμόγια της αγοράς.  Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της ΕΘΕΛ που αναγκάστηκε να δανειστεί για να καλυφθεί η μισθοδοσία του Ιουνίου μετά την άρνηση του υπουργείου να την καλύψει.

Όμως είναι άλλο πράγμα να ψηφίζεις ένα νόμο και να εκπονείς σχέδια και άλλο πράγμα να τον εφαρμόσεις. Και οι εργαζόμενοι δεν έχουν δείξει διάθεση να αποδεχθούν τα σχέδια των κυβερνήσεων αμαχητί. Οι εργαζόμενοι των μεταφορών θα πρέπει στην ενοποίηση των συγκοινωνιακών φορέων με όρους που προβλέπουν μειώσεις μισθών, απολύσεις, κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων και κεκτημένων να αντιπαρατάξουν τον ενιαίο αγώνα τους  για να μην χαθεί τίποτα από τα κεκτημένα τους, να διεκδικήσουν αυξήσεις στο ύψος των σημερινών αναγκών τους, να διαφυλάξουν τον κοινωνικό χαρακτήρα των μεταφορών και την χαμηλή τιμή του εισιτηρίου.