Posts Tagged ‘Καπιταλισμος’


43 χρόνια μετά τη χούντα των Συνταγματαρχών έρχεται η χούντα των τεχνοκρατών, μόνο που αυτοί δεν χρειάζεται να βγάλουν τα τανκς στους δρόμους. Έχουν τους νόμους τους, υπό το βάρος των οποίων σκύβουμε το κεφάλι.

Είναι απορίας άξιο, πως στην ΑΜΕΛ, όπως και σε πολλές άλλες επιχειρήσεις, θεωρούμε ότι μπορούμε να υπερασπιστούμε κεκτημένα και να διεκδικήσουμε τα δίκια μας με βάση νόμους, τους οποίους οι έχοντες την εξουσία, αποφασίζουν και διαμορφώνουν κατά το δοκούν. Μια λογική, η οποία, αποδυναμώνεται ακόμη περισσότερο, καθώς βρισκόμαστε σε μια περίοδο, όπου η επίθεση των αφεντικών προς την εργατική τάξη, όλους εμάς δηλαδή, είναι συνολική και αφορά όλες τις διαβαθμίσεις και κατηγορίες.

Σε μια περίοδο κρίσης λοιπόν, πρέπει να είναι αυτονόητη η επιλογή συστράτευσης και κοινού αγώνα με τους εργαζόμενους σε όλα τα μέσα μεταφορών, όσων αφορά τα του οίκου μας, αλλά και η έμπρακτη αλληλεγγύη μας προς όλους τους εργαζόμενους που επιλέγουν να αντισταθούν, αρνούμενοι να συναινέσουν στον «μονόδρομο» της υποταγής.

Σε περιόδους κρίσης μπορεί το μέλλον να μας φαίνεται αβέβαιο και οι σταθερές μας να καταρρέουν απ’ την άλλη όμως ο ρόλος και η θέση που έχουν οι διάφορες κοινωνικές ομάδες μέσα στον καπιταλισμό γίνονται πιο ξεκάθαρα από ποτέ. Όταν λοιπόν ο πρωθυπουργός δηλώνει ξανά και ξανά ότι «έχουμε πόλεμο» είναι εύκολα αντιληπτό πως αυτές οι κραυγές ακούγονται από το στρατόπεδο των εκμεταλλευτών και τον πόλεμο τον έχουν κηρύξει σε όλους εμάς.

Γνωρίζουν όμως πως δεν μπορούν να μας πουν κατάμουτρα τις πραγματικές τους προθέσεις και που αποσκοπούν παίρνοντας όλα αυτά τα μέτρα, καθώς φοβούνται πως θα έρθει η ώρα που και ο πιο βολεμένος ή ο πιο αδιάφορος θα αρχίσει να αντιδρά βιώνοντας στο πετσί του τις συνέπειες που συνεπάγονται όλες αυτές οι απειλές που εκτοξεύουν. Η απεγνωσμένη προσπάθειά τους να αποκτήσουν την απαραίτητη κοινωνική συναίνεση, προκειμένου να βρουν τις απαντήσεις στην κρίση που αντιμετωπίζουν, φαίνεται να μην έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα, παρόλη τη διαστρεβλωμένη παρουσίαση της πραγματικότητας.

Η αδυναμία αυτή δεν μπορεί να ιδωθεί χωριστά απ’ τη διαπίστωση ότι όλες οι ενδείξεις συγκλίνουν στο γεγονός, ότι οι υποσχέσεις του καπιταλισμού, που υπήρχαν τις προηγούμενες δεκαετίες για ποιότητα ζωής, ευμάρεια, κοινωνική ανέλιξη έχουν προ πολλού εκπέσει. Ο καπιταλισμός όχι μόνο δεν δίνει αλλά δεν υπόσχεται καν ότι θα δώσει. Παρόλα αυτά ένα μέρος του κόσμου εξακολουθεί να τρέφει την αυταπάτη ότι τα πράγματα θα ξαναγίνουν όπως είχαμε συνηθίσει, είναι ένα κακό διάλειμμα που με λίγη υπομονή θα ξεπεραστεί. Αυτό το κομμάτι του κόσμου είτε δεν μπορεί να αντιληφθεί πως το ίδιο το σύστημα βρίσκεται σε μια φάση μετάβασης που τίποτα δεν θα είναι όπως πριν, είτε αρνείται να το παραδεχθεί, καθώς μια τέτοια παραδοχή θα γκρεμίσει όλους εκείνους τους μύθους, η αποδοχή των οποίων το βοηθούσε να ανέχεται το σύστημα.

Σε αυτό το σημείο έγκειται η βασική «νίκη» του καπιταλισμού, ο εξοβελισμός δηλαδή ενός εναλλακτικού οράματος για την κοινωνία, η απόρρίψη ενός ουτοπικού έστω σχεδίου για το αύριο. Το σημαντικότερο και πιο ουσιαστικό βήμα που πρέπει να κάνουμε όλοι μας, είναι να κατανοήσουμε πλήρως ότι αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να γίνει άλλο ανεκτός. Πρέπει να ξεπεραστεί η εξατομίκευση και η απομόνωση που έχουν επιβληθεί, να συλλογικοποιήσουμε τη δράση μας μέσα από αυτοοργανωμένους αγώνες ενάντια στην κυρίαρχη ιδεολογία. Να απαντήσουμε στα ερωτήματα που απασχολούν εμάς, όχι σ’ αυτά που θέτουν οι κυρίαρχοι. Δεν μας απασχολεί με τι επιτόκιο και από πού θα δανειστεί το κράτος, δεν μας απασχολεί πως θα αυξήσουν τα κέρδη τους οι επιχειρήσεις.

Η άρνηση υποταγής αλλά και οι απαντήσεις που δίνονται από την πλευρά μας, είτε σε ατομικό είτε σε συλλογικό επίπεδο, μπορεί να φαντάζουν λίγες ή μερικές, παράλληλα όμως αυξάνονται και ενισχύονται, δίνοντας το παράδειγμα και τη βάση για να προχωρήσουμε. Τόσο στους χώρους δουλειάς, με την ύπαρξη ταξικών ομάδων, εργατικών συνελεύσεων και μαχητικών σωματείων βάσης, όσο και σε επίπεδο γειτονιάς, με λαϊκές συνελεύσεις, πρωτοβουλίες κατοίκων καταλήψεις κτηρίων κτλ. Μέσα απ’ αυτό το σύνολο κινήσεων, οι οποίες διαπλέκονται, ενισχύοντας και διευρύνοντας τις προοπτικές η μία της άλλης, γίνεται ξεκάθαρο πόσες δυνατότητες έχουν οι άνθρωποι όταν αναλαμβάνουν συλλογικά δράση αλλά και πόσο αναγκαίο είναι ο αγώνας μας να είναι καθολικός και καθημερινός δίνοντας απαντήσεις σε κάθε πτυχή της ζωής μας.

Μόνο έτσι μπορούμε να ξεπεράσουμε τη μερικότητα των επιμέρους αγώνων, οξύνοντας την κοινωνική και ταξική σύγκρουση, στοχεύοντας στην ολική ανατροπή ενός συστήματος που δεν έχει τίποτα άλλο να μας υποσχεθεί πέρα από μιζέρια, ανέχεια και υποταγή.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΜΕΤΡΟ

-ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ-

Advertisements