Posts Tagged ‘Μετρό’


Πλησιάζει ένας μήνας από τότε που απολύθηκαν και οι τελευταίοι εκ των 286 συναδέλφων. Οι κινήσεις που έγιναν μέχρι τώρα εμφανώς αποσπασματικές και αποδεδειγμένα αναποτελεσματικές. Το χειρότερο όμως είναι ότι πλέον ελάχιστοι πιστεύουν και διεκδικούν την επαναπρόσληψή τους, από την πλειοψηφία των εργαζομένων θεωρείται τετελεσμένο γεγονός. Όπως τετελεσμένο γεγονός θεωρείται η μείωση των μισθών μας.

Φορείς αυτών των αντιλήψεων είναι το σύνολο των μελών του Δ.Σ. και των τριών σωματείων. Δεν θέλουν να αγωνιστούν για το παραμικρό, έχουν αποδεχτεί τη μοίρα τους και προσπαθούν απλώς να διαχειριστούν μια κατάσταση όπου δεν μπορούν να υποσχεθούν τίποτα, δεν μπορούν να κερδίσουν σχεδόν τίποτα και πλέον τίθεται υπό αμφισβήτηση ο ίδιος ο λόγος ύπαρξης τους. Επομένως δεν είναι τυχαία η απαράδεκτη ανακοίνωση που βγάλανε όλα τα Δ.Σ. από κοινού, στην οποία ανήγγειλαν μεν τη στάση εργασίας για της 29/9 καλούσαν δε στο απογευματινό συλλαλητήριο της ΓΣΕΕ. Της ξεπουλημένης ΓΣΣΕ. Της ανύπαρκτης ΓΣΣΕ. Της ανίκανης ΓΣΕΕ. Αφήνοντας με αυτόν τον τρόπο ξεκρέμαστη τη συμμετοχή μας στη συγκέντρωση εργαζομένων από τις συγκοινωνίες, και όχι μόνο, που πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι της ίδιας μέρας. Η παντελής απουσία των εκλεγμένων μελών, όσες δικαιολογίες κι αν βρουν ήταν συνειδητή. Η επιλογή πλέον είναι ξεκάθαρη, προσπαθούν με κάθε τρόπο να απαξιώσουν και να απονευρώσουν οποιαδήποτε δυνατότητα έχουμε να κατέβουμε στο δρόμο για να εκφράσουμε την αντίθεση και την οργή μας συλλογικά και δυναμικά.

Σε αυτό το σημείο όμως καλούμαστε να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας. Να ξεπεράσουμε τους φόβους και τις αναστολές μας , να αντιληφθούμε πως η πραγματική υποχρέωση απέναντι σε εμάς αλλά και τους δικούς μας ανθρώπους είναι να μην αποδεχτούμε όσα έχουν γίνει και πολύ περισσότερο όσα πρόκειται να γίνουν. Το εργασιακό μας μέλλον προβλέπεται ζοφερό, τα αφεντικά, «κρατικά» και «ιδιωτικά», όσο βρίσκουν ελεύθερο το πεδίο θα μας παίρνουν όλο και περισσότερα. Η καθημερινότητα βρίθει από παραδείγματα που αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του εύρους της επίθεσης που έχουν ξεκινήσει είναι τόσο οι αλλαγές στον ΟΣΕ όσον αφορά τις μεταφορές, αλλά και οι απολύσεις στα «Ελληνικά Γράμματα», οι ακόμα πιο πρόσφατες απολύσεις στον ΔΟΛ και γενικότερα η όξυνση της εργοδοτικής τρομοκρατίας στον έντυπο τύπο και στο χώρο του βιβλίου.

Ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη ξεκίνησε τη σφαγή εργαζομένων που είχε εξαγγείλει. 45 άνθρωποι πετάχτηκαν στο δρόμο μέσα σε τέσσερις μέρες, λίγες εβδομάδες μετά τους 94 των Ελληνικών Γραμμάτων. Και είναι απλώς το ξεκίνημα για τις δεκάδες απολύσεις που έχει προγραμματίσει, με στόχο -απ’ο,τι φαίνεται- 150 «διοικητικούς» και 135 «δημοσιογράφους», αν και σε μια προσπάθεια διάσπασης των εργαζομένων η εταιρεία «διαβεβαιώνει» ότι «προς το παρόν» δεν απολύει δημοσιογράφους

Πιο συγκεκριμένα οι 94 εργαζόμενοι στα «Ελληνικά Γράμματα» αλλά και αλληλέγγυοι έχουν ξεκινήσει έναν αγώνα διεκδικώντας την επαναπρόσληψή τους. Έχοντας προγραμματίσει ένα πλήθος δράσεων επιδιώκουν να αναδείξουν τις θέσεις τους εμμένοντας στο αίτημά τους. Στις 12/10 λοιπόν θα πραγματοποιηθεί πορεία ενάντια στις απολύσεις, ενάντια στην ανεργία, ενάντια στο μέτωπο κράτους και αφεντικών. Από αυτήν τη διαδήλωση δεν μπορούμε να λείψουμε, τα αιτήματα και οι αγωνίες μας είναι κοινές, άρα κοινή θα πρέπει να είναι και η δράση μας.

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους στο Μετρό να συμμετέχουμε στη διαδήλωση δίνοντας και το δικό μας στίγμα με το δικό μας πανό,διεκδικώντας την επαναπρόσληψη των εργαζομένων στα «Ελληνικά Γράμματα», απαιτώντας και την επαναπρόσληψη των απολυμένων στο Μετρό, για να μπορέσουμε να αντισταθούμε στο μπαράζ των απολύσεων και στο φόβητρο της ανεργίας.

ΠΟΡΕΙΑ την ΤΡΙΤΗ 12 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ – 6.30 μ.μ. – συγκέντρωση στα Προπύλαια

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΑ «ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ» ΑΓΩΝΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΔΕ ΦΕΥΓΕΙ ΑΠΟ ΕΔΩ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στους ΧΩΡΟΥΣ του ΜΕΤΡΟ

« ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ »

https://taxikometopo.wordpress.com

taksiko_metopo@hotmail.com

Advertisements

από Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ Αθήνας)

Κείμενο συντρόφου της Solidaridad Obrera (Εργατική Αλληλεγγύη) με αφορμή την απεργία του Ιουνίου-Ιουλίου του Μετρό της Μαδρίτης.

Στην παρούσα συγκυρία, στην οποία εξελίσσεται η πιο βαθιά κρίση που έχει υποστεί ο καπιταλιστικός κόσμος τα τελευταία 100 χρόνια, επιβάλλεται να επιχειρήσουμε μια ανάλυση του τι πρέπει να κάνουμε επειγόντως όσοι θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο προς μία πιο κοινωνική και δημοκρατική κατεύθυνση.

Μετά από την απόλυτη «αυτο-ήττα» των μεγάλων συνδικάτων στην απάντησή τους στο πρώτο κύμα άγριων μεταρρυθμίσεων που έχουν ξεκινήσει στο ισπανικό κράτος (η απεργία κομεντί στο δημόσιο τομέα), η απεργία του Μετρό της Μαδρίτης κατάφερε να γίνει ένα σημαντικό ορόσημο στη διαδικασία οικοδόμησης μίας εναλλακτικής λύσης στην προσπάθεια που γίνεται ώστε οι εργαζόμενοι να είναι αυτοί που θα πληρώσουν την κρίση (γεγονός που δεν μπορεί παρά να την χειροτερέψει). Η απεργία του Μετρό, σα μία πρώτη σοβαρή προσπάθεια να σταματήσουν τα συγκεκριμένα μέτρα της μεταρρύθμισης, έγινε γρήγορα ένας σχεδόν επικός αγώνας ο οποίος αφήνει πίσω, μετά από την –ίσως βιαστική- λήξη του, διάφορα μαθήματα:

Πρώτον, χάρη στην απεργία του Μετρό έγινε πάλι αντιληπτό από τον κόσμο ένα ριζοσπαστικό μάθημα της πραγματικότητας: ο αγώνας είναι χρήσιμος. Ίσως όσοι βλέπουν το τελικό αποτέλεσμα της διαδικασίας από τον ιδιωτικό τομέα να μην συνειδητοποιούν πλήρως αυτό το βαθύ μάθημα του αγώνα του Μετρό, αλλά οι δημόσιοι υπάλληλοι μπορεί να το δουν πολύ ξεκάθαρα, συγκρίνοντας τα αποτελέσματα της μοιρολατρικής παθητικής τους στάσης με την αγωνιστική στάση των εργαζομένων του Μετρό. Τα μέτρα δεν πέρασαν έτσι όπως είχαν σχεδιάσει και οι περικοπές που συμφωνήθηκαν μοιράστηκαν ανάμεσα στους διάφορους εμπλεκόμενους (μειώσεις στις αμοιβές των διευθυντικών στελεχών και λιγότερες μειώσεις των μισθών των εργαζομένων).

Το ότι ο αγώνας είναι χρήσιμος και επομένως είναι ένας δρόμος που μπορεί και πρέπει να διανύσουμε είναι, λοιπόν, κομμάτι του βασικού σκεπτικού της απεργίας του Μετρό. Ένα μάθημα που είναι βασικό τη συγκεκριμένη στιγμή, που είδαμε την απόλυτη αποτυχία της απεργίας κομεντί των δημόσιων υπαλλήλων, αποτυχία που βοήθησε να περάσει το ηττοπαθές μήνυμα του σοσιαλ-φιλελευθερισμού.

Δεύτερον, η απεργία του Μετρό έδειξε επίσης ότι η δύναμη των λαϊκών στρωμάτων αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή δεν είναι ακόμα αρκετή για να νικήσει τα μεταρρυθμιστικά σχέδια και να τα φρενάρει. Δεν υπάρχει αρκετά μεγάλη κριτική μάζα στο ανταγωνιστικό κίνημα ούτε είναι αυτό επαρκώς οργανωμένο για να αντιστρέψει στα σοβαρά τη διαδικασία κοινωνικής αποσύνθεσης που έχει βαθύνει ο νεοφιλελευθερισμός στην τελευταία του φάση.

Να ξαναοργανωθούμε, να ξανασυναντηθούμε, να φτιάξουμε μαζί τους απαραίτητους οργανισμούς για τον αγώνα, είναι τώρα πιο αναγκαίο από ποτέ, γιατί η εποχή μας έχει απαιτήσεις που είναι πολύ μεγαλύτερες από τη βαρετή μας καθημερινότητα στους παραδοσιακούς μας χώρους.

Η έλλειψη ενός δικτύου αντιπληροφόρησης που να φτάνει πέρα από τους χώρους του κινήματος έγινε αισθητή τις τρεις μέρες της απεργίας, μπροστά στην επίθεση των ΜΜΕ, η οποία θέλησε να πνίξει τους εργαζομένους και τον αγώνα τους. Αυτό μας διδάσκει ότι πρέπει να φτιάξουμε ένα σοβαρό δίκτυο μέσων ενημέρωσης που θα μας χρησιμεύει όχι μόνο για εσωτερικές συζητήσεις αλλά και για να φτάσουμε στη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών που βρίσκονται εκτός των μικρών μας κόσμων αυτό-αναφοράς.

Επίσης, οι απερίγραπτοι ελιγμοί των μεγάλων συνδικάτων που οδήγησαν τον αγώνα στον τερματισμό του μας δείχνουν τα πάντα υπαρκτά όρια της σοσιαλδημοκρατίας και των δομών της σε συγκυρίες όπως οι τωρινές. Να πιστεύουμε ότι ο κοινωνικός ρεφορμισμός μπορεί να είναι λειτουργικός στο πλαίσιο της κρίσης και επομένως ότι υπάρχει η δυνατότητα να γίνει ένας βραχυπρόθεσμος αγώνας είναι το αποτέλεσμα της ιδεολογικής εγκατάλειψης η οποία οδηγεί στη μη κατανόηση της διάστασης που λαμβάνουν οι σημερινές μεταρρυθμίσεις και το τεράστιο μέγεθος της διαδικασίας της αποσύνθεσης στην οποία θέλουν να υποβάλουν τις κοινωνίες μας.

Αλλά για να ξεπεράσουμε τη σοσιαλδημοκρατία και να καταφέρουμε να δώσουμε ένα νόημα στην οργή των λαϊκών στρωμάτων, που χτυπιούνται από τα μέτρα της κυβέρνησης και των οικονομικών προυχόντων, είναι απαραίτητο η δράση αυτών των στρωμάτων να είναι ευσυνείδητη και (θα την πω την «καταραμένη» λέξη) οργανωμένη.

Διότι η απεργία του Μετρό της Μαδρίτης δε θα ήταν εφικτή χωρίς μεγάλες δόσεις ταξικής συνείδησης και χωρίς αξιοπρεπή επίπεδα εσωτερικής οργάνωσης. Παρόλο που πολλοί λόγω της δογματικής τους παράδοσης αρνούνται να αναγνωρίσουν την παρουσία οργανωμένων ομάδων στο Μετρό της Μαδρίτης, η δουλειά δεκαετιών του οργανωμένου ελευθεριακού συνδικαλισμού (μέσω της Solidaridad Obrera) στην εταιρεία αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία μπορέσαμε να φτιάξουμε το κτίριο της απεργίας. Το να πούμε ότι η απεργία ήταν «αυθόρμητη» (για να μην αναγνωρίσουμε τη δουλειά ανθρώπων που εξ ορισμού χαρακτηρίζονται από κάποιους ως ασυνειδητοποίητοι) δε βοηθάει καθόλου στην κατανόηση της πραγματικής δυναμικής του αγώνα και του πώς, πέρα από τα μεγάλα λόγια για το «κόμμα οδηγητή», η παρουσία οργανωμένων και ευσυνείδητων ομάδων είναι αναγκαία για να ανάψουμε τη σπίθα του ανταγωνισμού.

Να οργανωθούμε, λοιπόν, να οργανώσουμε την αντίσταση στα μεταρρυθμιστικά μέτρα. Να οργανωθούμε, επίσης, με όλη την έννοια της λέξης: στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές, στα εργοστάσια που θέλουν να κλείσουν (παίρνοντάς τα στα χέρια μας και κάνοντάς τα να παράγουν πάλι, αν είναι εφικτό), στους φοιτητικούς χώρους, σε όλους τους κοινωνικούς χώρους. Να οργανώσουμε τους εργαζομένους των μεγάλων επιχειρήσεων και επίσης τους επισφαλείς εργαζομένους.

Δημιουργώντας συνελευσιακές διαδικασίες συνδεδεμένες μεταξύ τους στις οποίες οι λαϊκές τάξεις θα μπορούν να μοιράζονται τα προβλήματά τους και να υπερασπίζονται τα δημοκρατικά τους συμφέροντα: από την ανάγκη να σταματήσουμε τις εξώσεις, μέχρι την ανάγκη να οργανώσουμε την Γενική Απεργία, την ανάγκη να απαιτήσουμε από τους πολιτικούς, να αναλάβουν οι συνελεύσεις ανέργων την πρόσληψη υπηρεσιών και την ανάγκη να φτιάξουμε ένα σοβαρό κοινό πρόγραμμα για την όλο και πιο απαραίτητη κοινωνική αλλαγή.

Πρέπει, εν τέλει, να πάρουμε στα χέρια μας τις ζωές μας, όχι σαν μία απλή διαδικασία διεκδικήσεων, γιατί το στοίχημα των επόμενων δεκαετιών θα είναι πολύ υψηλό για να αποτελέσει απλά μία «υπεράσπιση των υπαρκτών αγαθών» απέναντι στην νεοφιλελεύθερη επίθεση. Πέρα από τον εκλογικισμό και την υποταγή και πέρα από το δογματισμό, η μόνη διέξοδος βρίσκεται στη δια-δράση και την οργάνωση καινούριων συνελευσιακών μορφωμάτων και συλλογικοτήτων λαϊκής αντιεξουσίας (τα νέα σοβιέτ, τα νέα συνδικάτα, οι νέες κολεκτιβοποιήσεις).

Πρέπει να μάθουμε από τους συντρόφους της Ελλάδας και τα κοινωνικά κινήματα της Λατινικής Αμερικής για να αντιμετωπίσουμε τις δραματικές καταστάσεις που μας περιμένουν ενισχύοντας τη θέση δύναμης των εργατικών τάξεων.  Και αν είναι εφικτό χωρίς να κάνουμε τα λάθη τους.

Το μέλλον έχει ξεκινήσει. Ο κόσμος που ζούσαμε είναι ήδη παρελθόν.

José Luis Carretero Miramar

Υ.Γ. Η Solidaridad Obrera είναι αναρχο-συνδικάτο που προέκυψε στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 σαν διάσπαση της CGT.

Δεν πρέπει να την μπερδεύουμε με την ιστορική εφημερίδα Solidaridad Obrera, όργανο της CNT-AIT της Καταλωνίας.

Η Solidaridad Obrera έχει αρκετή δύναμη στο Μετρό της Μαδρίτης.


Τους τελευταίους μήνες έχουν αρχίσει να κυκλοφορούν, χωρίς φανφάρες και τυμπανοκρουσίες, ορισμένα κείμενα με την υπογραφή ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ. Σε ορισμένα από τα μοιράσματα που πραγματοποιήσαμε κάποιοι εξέφρασαν την απορία, ποιοι είστε; και κυρίως τι είστε; Θεωρούμε πως είναι ανάγκη πλέον να τοποθετηθούμε  πιο συγκεκριμένα ως προς το ποιοι είμαστε, τι είμαστε και τι θέλουμε.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από το σχετικά πιο εύκολο κομμάτι των ερωτήσεων, ποιοι είναι αυτοί που μοιράζουν και γράφουν τα κείμενα; Είμαστε μια ομάδα εργαζομένων με σημείο αναφοράς το γεγονός πως εργαζόμαστε στους χώρους του Μετρό. Εκείνο όμως που μας ένωσε ήταν η συνάντησή μας, πέρα από τη συναδελφική μας σχέση, σε πολιτικό ή/και προσωπικό επίπεδο, στους καθημερινούς κοινωνικούς – ταξικούς αγώνες, στο δρόμο, όπου βρήκαμε την ευκαιρία να ανταλλάξουμε απόψεις και προβληματισμούς και να αντιληφθούμε ότι αυτά που μας ενώνουν είναι πολύ πιο σημαντικά από αυτά που μας χωρίζουν. Είμαστε λοιπόν μια ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στους ΧΩΡΟΥΣ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ.

Το ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ είναι ένα σχήμα που μέσω αυτού εκφράζονται οι ανησυχίες, οι γνώμες και οι προτάσεις ατόμων, που μπορεί να μην έχουμε κοινή ιδεολογική αφετηρία έχουμε όμως κοινή αντίληψη για το πώς διαμορφώνονται οι συνθήκες ζωής μας αλλά και τι θέση παίρνουμε στα στρατόπεδα του ταξικού πολέμου. Η δραστηριοποίησή μας στους χώρους του Μετρό αποσκοπεί στη συσπείρωση όλων των εργαζομένων είτε εργάζονται στην ΑΜΕΛ ( ανεξαρτήτως σωματείου ) είτε εργάζονται σε εργολάβους. Πρέπει να ξεπεράσουμε τη λογική ότι έχουμε διαφορετικές ανάγκες και συμφέροντα ανάμεσά μας. Η επίθεση που δεχόμαστε είναι τέτοιας έντασης και έκτασης που μόνο αν υπερβούμε κάθε είδους διαχωρισμό θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις ουσιαστικής αντίστασης και προοπτική νίκης στον αγώνα μας. Για να γίνει όμως εφικτό αυτό, είναι αναγκαίο να σπάσουμε τις αγκυλώσεις που, αναπόφευκτα, χαρακτηρίζουν τα Δ.Σ. των σωματείων. Η γραφειοκρατική οργάνωση και η λογική της ανάθεσης όλων των κινήσεων, πολλές φορές άνευ όρων, στους συνδικαλιστές όχι μόνο αποτελούν παράγοντες περιορισμού της εργατικής δυναμικής αλλά πλέον , και σε εποχή γενικευμένης κρίσης του συστήματος, αποδεικνύονται εξαιρετικά ανεπαρκείς.

Ο τρόπος λειτουργίας άλλωστε των Δ.Σ στα σωματεία της ΑΜΕΛ αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Όταν οι εργαζόμενοι κινήθηκαν αυθόρμητα και δίχως καθοδήγηση δημιούργησαν καταστάσεις, όπου η υπόνοια και μόνο για μη ελεγχόμενη δράση προκάλεσε πανικό τόσο στη διοίκηση της εταιρείας όσο και στους εργατοπατέρες. Οι οποίοι επιχείρησαν τάχιστα, ξεκάθαρα ή κεκαλυμμένα, να ανακτήσουν τον έλεγχο και να οδηγήσουν την οργή των εργαζομένων σε προδιαγεγραμμένα αδιέξοδα.

Για αυτό και εμείς προτάσσουμε την πραγματοποίηση τακτικών Γενικών Συνελεύσεων με ταυτόχρονη ενδυνάμωση του ρόλου τους. Μόνο μέσα από ανοιχτές και αντιεραρχικές διαδικασίες όπως, μπορεί να , είναι μια Γενική Συνέλευση θα ενισχυθούν η συλλογική δράση και η αλληλεγγύη, όροι απαραίτητοι για να μπορέσουμε να αγωνιστούμε στις δύσκολες εποχές που έρχονται.

Επειδή όμως η κατάσταση στην ΑΜΕΛ αλλά και στις συγκοινωνίες συνολικά, αποτελεί ένα μόνο κομμάτι του πάζλ στο σχεδιασμό κράτους και αφεντικών,όσων αφορά το περαιτέρω ξεζούμισμα της εργατικής τάξης, είναι απαραίτητο να σταθούμε στη στάση της ΓΣΕΕ, η οποία ξεκάθαρα ξεπουλάει πλέον τους αγώνες εν τη γεννέση τους, προκειμένου να μην αμφισβητηθούν οι κρατικές επιλογές και τα συμφέροντα των αφεντικών. Επομένως δεν μπορούμε και δεν πρόκειται να έχουμε θέση δίπλα στα δεκανίκια του συστήματος, αντιθέτως η θέση μας είναι στο πλάι όλων των αγωνιζόμενων ανθρώπων.

Είναι σαφές λοιπόν πως δεν μας εκφράζουν οι υπάρχοντες θεσμοί. Στεκόμαστε ενάντια στις τακτικές που ακολουθούν οι εργατοπατέρες, στις γραφειοκρατικές δομές και στην ανάθεση των αναγκών μας. Για αυτούς ακριβώς τους λόγους δεν μας απασχολεί η συμμετοχή μας στις εκλογές για Δ.Σ. καθώς θεωρούμε πως η σύγκρουση με κράτος και αφεντικά μπορεί να αποκτήσει προοπτική νίκης μόνο όταν ο αγώνας είναι οργανωμένος από τα κάτω με τη συμμετοχή του συνόλου των εργατών και με κύρια χαρακτηριστικά την αυτοοργανωμένη και αδιαμεσολάβητη δράση.

Από τα παραπάνω γίνετε ξεκάθαρο ότι αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως κομμάτι της εργατικής τάξης, με τις όποιες διαβαθμίσεις αυτή μπορεί να έχει, επομένως βρισκόμαστε απέναντι και χωρίς καμία διάθεση διαλόγου και συνδιαλλαγής με κάθε είδους αφεντικό, μικρό ή μεγάλο. Εδώ πρέπει να επισημάνουμε πως στα μικρά αφεντικά τοποθετούμε προϊσταμένους, επόπτες, επιβλέποντες κλπ και γενικά όλες τις θέσεις στην ιεραρχία της εταιρίας που σαν ρόλο έχουν την υπεράσπιση των συμφερόντων της.

Στόχος μας είναι η συσπείρωση της εργατικής τάξης και επομένως τασσόμαστε εχθρικά, με κάθε δυνατό τρόπο σε λογικές διαχωρισμού (π.χ. ντόπιοι και ξένοι εργάτες, ιδιωτικοί – δημόσιοι υπάλληλοι), οι οποίοι χρησιμοποιούνται  από την κυρίαρχη τάξη προκειμένου να μας εκμεταλλεύεται ακόμα περισσότερο. Η εμπειρία των εργατικών αγώνων τόσο στην Ελλάδα όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο μας δείχνει το αδιέξοδο αλλά και τον εν δυνάμει συντηρητικό χαρακτήρα  που έχουν τα συντεχνιακά αιτήματα και η καλλιέργεια συντεχνιακών αντιλήψεων. Τέτοιου είδους λογικές όχι μόνο οδηγούν σε αδιέξοδο τους επιμέρους αγώνες που δίνονται ή θα δοθούν, αλλά εγκλωβίζουν επίσης και την προοπτική να ξεπεραστεί ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής. Έχοντας ως θεώρηση ότι ο ταξικός πόλεμος είναι διαρκώς παρών στην καθημερινότητά μας, παρόλες τις εναλλαγές που μπορεί να παρουσιάζει τόσο ως προς την ένταση όσο και ως προς τις μορφές με τις οποίες γίνετε αντιληπτός, επιδιώκουμε να συνδέσουμε τους αγώνες για την ικανοποίηση των εκάστοτε εργατικών διεκδικήσεων με τις ευρύτερες ανάγκες της εργατικής τάξης, σπάζοντας τους περιορισμούς που θέτουν οι προσπάθειες ικανοποίησης των αναγκών μιας ειδικότητας, ενός εργοστασίου, ενός επαγγελματικού κλάδου δίνοντας με αυτό τον τρόπο τη δυνατότητα στην τάξη των εκμεταλλευόμενων να υπερβεί τον ίδιο της τον εαυτό ανατρέποντας το καπιταλιστικό σύστημα στο σύνολό του.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ/Η ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΣ/Η

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΑΝΤΙΣΤΑΣΗΑΛΛΗΛΕΓΥΗ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στους ΧΩΡΟΥΣ του ΜΕΤΡΟ

« ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ »

https://taxikometopo.wordpress.com

taksiko_metopo@hotmail.com


Μπορεί να έχει φτάσει σχεδόν το 15αυγουστο, η θερμοκρασία να άγγιζε τους 40 βαθμούς και οι τουρίστες να αποτελούν την πλειοψηφία, παρόλα αυτά η ανάγκη να συνεχίσουμε τις εξωστρεφείς κινήσεις αποτέλεσε επαρκή λόγο για να βρεθούμε στο σύνταγμα και να μοιράσουμε στον κόσμο το παρακάτω κείμενο

ΚΑΜΙΑ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ – ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ


Έχουν περάσει 2 μήνες που ανακοινώθηκε στους εργαζόμενους στο Μετρό ότι περισσότεροι από 280 συνάδελφοι θα απολυθούν, ενώ λίγο αργότερα ξεκίνησαν οι περικοπές στο εισόδημά μας. Όλο αυτό το διάστημα αγωνιστήκαμε και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε ενάντια στα μέτρα που προωθούνται, κόντρα στην τρομοκρατία της διοίκησης ( απειλές μέσω τηλεφώνου για απολύσεις απεργών κ.α), κόντρα στη συκοφαντία των ΜΜΕ.

Όλο αυτό το διάστημα τα ΜΜΕ δεν σταμάτησαν να μας ρίχνουν λάσπη, να μας επιτίθονται και να παρουσιάζουν την πραγματικότητα κατά το δοκούν, εξυπηρετώντας  με τον καλύτερο τρόπο τις εντολές των αφεντικών τους. Γι’ αυτό και επιλέγουμε να ενημερώσουμε εμέις το επιβατικό κοινό για τους λόγους που κινητοποιούμαστε, για τους λόγους που ζητάμε την αλληλεγγύη και συμπαράστασή του.

Πρέπει να γίνει κατανοητό πως ενδεχόμενη ήττα μας θα σημαίνει άμεση εφαρμογή των σχεδίων που έχουν για το σύνολο των μεταφορών. Σχεδιασμοί που τα αποτελέσματά τους είναι εύκολο να τα φανταστούμε : ουσιαστική, αλλά και τυπική, ιδιωτικοποίηση μέσω των εργολαβιών, επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων με απολύσεις, μεγιστοποίηση του χρόνου εργασίας, ελλιπή εκπαίδευση και αναμφίβολα ελλιπή μέτρα ασφαλείας τόσο των εργαζομένων όσο και των επιβατών. Και η λίστα δεν σταματά εδώ καθώς ήδη σχεδιάζουν την αύξηση της τιμής του εισιτηρίου, τα δρομολόγια προφανώς θα μειωθούν και σίγουρα ότι δεν αποδίδει κέρδος θα κόβεται καθώς σύμφωνα με το σκεπτικό τους οι συγκοινωνίες είναι εμπόρευμα και όχι κοινωνικό αγαθό.

Η μόνη απάντηση στην επίθεση που δεχόμαστε είναι ο κοινός αγώνας όλων των εργαζομένων. Είναι αναγκαίο οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες, στη ΔΕΗ, στα λιμάνια, στα νοσοκομεία, στα σχολεία κ.ο.κ να βαδίσουμε μαζί. Μαζί με όλους τους εργαζόμενους κόντρα σε όσους θέλουν να μας πάρουν κατακτήσεις ολόκληρου αιώνα.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στους ΧΩΡΟΥΣ του ΜΕΤΡΟ

« ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ »

https://taxikometopo.wordpress.com

taksiko_metopo@hotmail.com


ενημέρωση από Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ)

Μετά από τις απεργίες της προηγούμενης εβδομάδας, σε συνέλευση οι εργαζόμενοι αποφάσισαν να σταματήσουν προσωρινά τις κινητοποιήσεις μέχρι τις 12 Ιουλίου, δίνοντας ένα περιθώριο στα συνδικάτα για τις διαπραγματεύσεις με την εταιρεία.

Συνέντευξη με τον Μanuel Fernández, μέλος του συνδικάτου Solidaridad Obrera στην απεργιακή επιτροπή των εργαζομένων του μετρό της Μαδρίτης

(από το ισπανικό περιοδικό αντιπληροφόρησης Diagonal, στις 5 Ιουνίου)

Ερ.: Πώς πήγαν οι πρώτες μέρες της απεργίας;

Απ.: Κάνουμε μία πολύ θετική εκτίμηση τόσο από την Solidaridad Obrera όσο και από την απεργιακή επιτροπή. Η συμμετοχή έφτασε σχεδόν το 100%. Είναι η πιο ψηλή συμμετοχή σε απεργία του μετρό στην ιστορία. Όλοι έχουν καταλάβει πόσο σημαντική είναι η υπεράσπιση της συλλογικής σύμβασης και έχουμε βάλει τα δυνατά μας για να κρατήσουμε αυτό το βασικό δικαίωμα. Στη συνέλευση όλοι αποφάσισαν να απεργήσουν και είπαμε ότι θα πήγαιναν στη δουλειά μόνο αυτοί που δουλεύουν στην εξωτερική συντήρηση, στο μέτρο-τραμ και στις γραμμές 9 και 10. Όλα τα συνδικάτα επιλέξαμε να μην τηρηθούν οι ελάχιστες υπηρεσίες γιατί καμία άλλη εταιρεία μεταφοράς δεν απεργεί και υπάρχουν εναλλακτικά μέσα για τη μετακίνηση των πολιτών. Όταν η τοπική κυβέρνηση της Μαδρίτης αποφάσισε να σπάσει τη συλλογική σύμβαση είπαμε να τραβήξουμε την απεργία μέχρι όπου μπορούμε.

Ερ.: Ποιες ήταν οι αποφάσεις της τοπικής κυβέρνησης της Μαδρίτης οι οποίες σας οδήγησαν στην απεργία;

Απ.: Υπογράψαμε συλλογική σύμβαση στις 17 Ιουνίου του 2009, με ισχύ για 4 χρόνια. Στις 10 Ιουνίου φέτος το συμβούλιο της τοπικής κυβέρνησης της Μαδρίτης ανακοίνωσε ότι θα κόψουν στους εργαζομένους του μετρό ένα 5% του μισθού που συμφωνήθηκε στη συλλογική σύμβαση. Την επόμενη μέρα ανακοινώσαμε στη διεύθυνση του μετρό τη διακοπή των σχέσεων μέχρι να μας εξασφαλίσουν ότι θα σεβαστεί πλήρως η συλλογική σύμβαση. Από τότε ξεκίνησαν οι συνελεύσεις στα διάφορα κέντρα εργασίας και την επόμενη εβδομάδα προγραμματίσαμε απεργία για τις μέρες 28, 29 και 30 Ιουνίου.

Στο μετρό υπάρχουν συλλογικές συμβάσεις από το 1962 και όλες τηρήθηκαν, ποτέ δεν άλλαξε το παραμικρό. Η συλλογική σύμβαση είναι νόμος και έχει μία ξεκάθαρη ισχύ που πρέπει να σέβεται από τις δύο μεριές: δεν θα αλλάξει ούτε μία λέξη, ούτε ένα κόμμα σε αυτά που συμφωνήθηκαν πέρσι. Ζητάμε να σεβαστούν η συλλογική σύμβαση και η συλλογική διαπραγμάτευση, γιατί σήμερα είναι το 5% του μισθού και αύριο μπορεί να είναι οποιοδήποτε κοινωνικό δικαίωμα που διατυπώνεται στη σύμβαση.

Ερ.: Ειπώθηκε ότι θα χρησιμοποιήσουν το στρατό για να οδηγήσει τα τρένα, το οποίο δίνει την αίσθηση ότι η τοπική κυβέρνηση έχει χάσει τον έλεγχο. Ποια ήταν η συμπεριφορά της αυτές τις μέρες;

Απ.: Ήταν υπερβολική στα λόγια και στις δημόσιες εμφανίσεις. Αλλά η αστυνομία δεν εμπόδισε το δικαίωμά μας να ενημερώνουμε στις περιφρουρήσεις, το έκανε μόνο στη συγκέντρωση που έγινε μπροστά στην τοπική κυβέρνηση. Από τότε δεν έγινε κάτι, μπορούσαμε να πάμε στα κέντρα εργασίας και να μπούμε κανονικά. Όσον αφορά το στρατό κανένας δεν πιστεύει ότι κάποιος που δεν είναι οδηγός τρένου θα οδηγήσει τα τρένα. Δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα, δεν έχουν προσωπικό προετοιμασμένο. Και αν κάνανε κάτι τέτοιο θα μπαίναμε σε μία κατάσταση δύσκολη, γιατί δεν θα καθόμασταν με σταυρωμένα τα χέρια. Εμείς μειώσαμε την ένταση και αφήσαμε τους εργαζόμενους να πάρουν μία ανάσα το Σαββατοκύριακο. Έχουμε δείξει ήδη ποιες είναι οι δυνάμεις μας και η συνέλευση θα αποφασίσει ποια θα είναι τα επόμενα βήματα να ακολουθήσουμε.


Η οικονομική χρεοκοπία αποσυνθέτει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, καταστρέφοντας σταθερά μαζί με τους θεσμούς και τις δομές του ολόκληρα κομμάτια της κοινωνίας, προκαλώντας όλο και μεγαλύτερη κοινωνική ασφυξία. Όσο βαθαίνει η αποσύνθεση του συστήματος τόσο περισσότερο γίνεται σαφές ότι η κρίση του συστήματος ανάγεται τελικά σε κρίση ηγεσίας της εργατικής τάξης. Οι αγώνες και η μαχητικότητα της εργατικής τάξης, της μόνης δύναμης που μπορεί να βγάλει την κοινωνία από το αδιέξοδο σε μια  επαναστατική  προοπτική, προσκρούουν καθημερινά στα όρια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Μετρό όπου μετά από σχεδόν μια εβδομάδα απεργιακής έκρηξης (16/6 -21/6), η κατάσταση σκοντάφτει στην συμβιβαστική στάση της ηγεσίας του συνδικάτου που φαίνεται να προτιμά τον «δημοκρατικό διάλογο και ένα τίμιο συμβιβασμό» με το υπουργείο μεταφορών και την διοίκηση της εταιρείας και όχι τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις. Σε κάθε περίπτωση αξίζει να παρακολουθήσει κανείς τις εξελίξεις στο Μετρό και να βγουν ανάλογα συμπεράσματα γιατί δείχνει ότι το πέρασμα της κρίσης, δεν πρόκειται να αφήσει ανέγγιχτες τις εύρωστες επιχειρήσεις αλλά αντίθετα αυτές μπαίνουν πρώτες στο στόχαστρο των επιχειρηματιών.

Την Δευτέρα (14/6) η διοίκηση της εταιρείας ανακοινώνει ότι δεν θα μετατρέψει σε αορίστου τις συμβάσεις 286 νεοπροσληφθέντων και στην ουσία τους απολύει. Θυμίζουμε ότι το καθεστώς στο Μετρό σχετικά με τις προσλήψεις, είναι να υπογράφονται κατ’ αρχήν με τους νεοεισερχόμενους στην εταιρεία συμβάσεις ενός χρόνου, θεωρώντας το νέο προσωπικό ως δόκιμο προσωπικό και στην συνέχεια με την πάροδο ενός χρόνου να μετατρέπει τις συμβάσεις αυτές σε αορίστου χρόνου. Κατά την διάρκεια της δόκιμης περιόδου οι εργαζόμενοι αναλαμβάνουν κανονικά καθήκοντα και καλύπτουν πάγιες ανάγκες. Αυτό θα πει ότι οι εργαζόμενοι αυτοί δεν μπορούν να θεωρηθούν συμβασιούχοι με την τυπική ή νομική έννοια και ότι η άρνηση της μετατροπής των συμβάσεων σε αορίστου  σημαίνει τελικά την απόφαση της εταιρείας να προχωρήσει σε μαζικές απολύσεις. Η πρόθεση της εταιρείας επιβεβαιώνεται με τις δηλώσεις του προέδρου ότι θα κρατήσει όσο προσωπικό αποδεδειγμένα χρειάζεται η εταιρεία και ότι οι απολύσεις δεν θα περιοριστούν στο δόκιμο προσωπικό. Για να στηριχθεί η απόφαση των απολύσεων, η διοίκηση της εταιρείας επικαλέσθηκε το οικονομικό έλλειμμα του ταμείου, αφήνοντας άφωνη την ελληνική κοινωνία που μέχρι χθες θεωρούσε το μετρό επιχείρηση πρότυπο, και το πόρισμα Ρακιτζή που θεωρεί όλες τις προσλήψεις από το 2004 μέχρι σήμερα παράνομες!!! Βέβαια μέχρι σήμερα κανένας πολιτικός και κανένα μεγαλοστέλεχος της εταιρείας, κανένας φωστήρας από τους πολλούς που οι μισθοί τους φτάνουν το δεκαπενταπλάσιο από εκείνους των εργαζόμενων που απολύουν δεν εξηγήθηκε για  τον τρόπο που μια «αστραφτερή» εταιρεία σαν το μετρό οδηγείται σε χρεοκοπία. Όλοι μιλούν για παράνομες προσλήψεις. Κανένας όμως δεν μίλησε για τις προμήθειες ή για τις εργολαβίες που έχουν εκτινάξει τα έξοδα στα ύψη. Σε τελευταία ανάλυση ας μας δείξουν τα βιβλία και τα οικονομικά στοιχεία της εταιρείας για να δούμε ποιος πραγματικά ευθύνεται για το έλλειμμα.

Μετά την ανακοίνωση των απολύσεων, την Τρίτη (15/6) εκατοντάδες εργαζόμενοι καταλαμβάνουν το κτήριο της διοίκησης και κρατούν σε ομηρία το συμβούλιο των διευθυντών που συνεδρίαζε εκείνη την ημέρα πάνω από τρεις ώρες. Την ίδια ημέρα το απόγευμα, γίνεται προσπάθεια να συναντηθεί ο πρόεδρος του Σωματείου με τον γραμματέα του υπουργείου μεταφορών ο οποίος αρνείται να τον δεχθεί και μάλιστα δίνει εντολή  στην ασφάλεια του υπουργείου να τον βγάλουν έξω. Από την Τετάρτη μέχρι και την Παρασκευή το μετρό κλείνει μετά από κοινή απόφαση για απεργία και των τριών Σωματείων που υπάρχουν στο μετρό. Την Τετάρτη μια προσπάθεια του προέδρου να σπάσει την περιφρούρηση της απεργίας καταλήγει σε νέο αποκλεισμό από τους εργαζόμενους. Και τις τρεις ημέρες της απεργίας οι συνεδριάσεις των διοικητικών συμβουλίων των σωματείων μετατρέπονταν από εκατοντάδες εργαζόμενους σε ανοιχτές συνελεύσεις και κατέληγαν σε αποφάσεις για την συνέχεια της απεργίας. Οι εκλεγμένοι όμως συνδικαλιστές εκπαιδευμένοι οι περισσότεροι στο πανεπιστήμιο της ΓΣΕΕ βρήκαν τον τρόπο συγκαλώντας το συμβούλιο την Κυριακή με την απουσία του κόσμου να αναστείλουν την απεργία με αιτιολογία την απειλή για ασφαλιστικά μέτρα της εταιρείας και την αλλαγή της διάθεσης του γραμματέα του υπουργείου που τώρα πια αποδεχόταν να μιλήσει με το Σωματείο.

Για κακή τους τύχη όμως και πριν προλάβουν οι εκπρόσωποι συνδικαλιστές να φτάσουν στο υπουργείο, την Δευτέρα 21/6 η διοίκηση της εταιρείας ανακοινώνει την περικοπή του επιδόματος αδείας και την απόφαση εφαρμογής των μέτρων του ΔΝΤ και της κυβέρνησης (μείωση μισθών 7%, κατάργηση 13ου και 14ου μισθού) και στο μετρό παρόλο που η εταιρεία δεν εντάσσεται στο δημόσιο ή ευρύτερο δημόσιο τομέα. Η κατάσταση χειροτερεύει καθώς ο διάλογος με τον γραμματέα του υπουργείου αποβαίνει άκαρπος και η αβεβαιότητα σχετικά με τις απολύσεις παραμένει. Νέα θυελλώδης συνεδρίαση του Σωματείου την Τετάρτη 30/6 καταλήγει να πάρει απόφαση επιτέλους κάτω από την ασφυκτική πίεση των εργαζόμενων για γενική συνέλευση την Παρασκευή 2/7 με θέμα ημερήσιας διάταξης την κήρυξη απεργίας από τη Δευτέρα και την συγκρότηση απεργιακής επιτροπής. Όμως και πάλι με ταχυδακτυλουργικό τρόπο οι συνδικαλιστές καταφέρνουν την αλλαγή της απόφασης από κήρυξη απεργίας σε εξουσιοδότηση για το Δ.Σ. του Σωματείου να προκηρύξει απεργία όταν αυτό κρίνει.

Φαίνεται ότι η διοίκηση της εταιρείας και η κυβέρνηση παίρνουν μια ανάσα χάρη και στη βοήθεια του Σωματείου. Όμως είναι σίγουρο ότι η ανάπαυλα θα είναι πάρα πολύ σύντομη   και ότι σε τελευταία ανάλυση αυτό που θα καθορίσει τα γεγονότα όχι μόνο στο μετρό και στις μεταφορές αλλά σε κάθε εργοστάσιο είναι η γενική οικονομική κατάρρευση που προχωρεί με ραγδαίους ρυθμούς. Οι περικοπές και οι απολύσεις στο μετρό είναι μέρος του πακέτου μέτρων που προωθείται από το ΔΝΤ και την κυβέρνηση και που αν το δει κανείς στο σύνολό του, δηλαδή το νόμο για τις εργασιακές σχέσεις και το νόμο για το ασφαλιστικό – συνταξιοδοτικό, τότε ισοδυναμεί με κοινωνική αντεπανάσταση. Επιχειρούν να καταργήσουν ότι έχει κερδίσει η εργατική τάξη από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα.

Ότι συμβαίνει στο μετρό είναι πρόβλημα όλου του εργατικού κινήματος και της κοινωνίας και τελικά το αν θα αποκρουστεί αυτή ή επίθεση ή όχι εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις συμμαχίες που θα διαμορφωθούν με το εργατικό κίνημα και με τους υπόλοιπους κλάδους των μεταφορών ιδιαίτερα. Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι η κατάσταση είναι πάρα πολύ σοβαρή για να αφεθεί να την διαχειριστεί η συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Οποιοδήποτε μέτρο περάσει για περικοπές μισθών ή απολύσεις θα έχει μόνιμο χαρακτήρα, θα δεσμεύσει τους εργαζόμενους για πάρα πολλά χρόνια και χωρίς κανένα περιθώριο βελτίωσης.

Η κατάσταση δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί με εκπροσώπους αλλά με την άμεση κινητοποίηση όλων. Θα πρέπει να εκμεταλλευτούμε την απόφαση της συνέλευσης να συγκροτηθεί απεργιακή επιτροπή και να ασκηθεί πίεση και έλεγχος πάνω στο διοίκηση του Σωματείου, να αναληφθούν πρωτοβουλίες για ενωτικές κινήσεις με τις άλλες συγκοινωνίες και τους  εργασιακούς κλάδους που είναι σήμερα σε κινητοποιήσεις. Πρώτα απ’ όλα να διασφαλίσουμε συνεχής γενικές συνελεύσεις και ενημέρωση όλων των εργαζόμενων. Ο καπιταλισμός, οι κυβερνήσεις και τα δεκανίκια τους δεν είναι ανίκητοι. Ίσα – ίσα η φύση της εποχής, η αξεπέραστη οικονομική και κοινωνική κρίση δείχνει τα όριά τους.