Posts Tagged ‘ΟΣΕ’


Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και το σοσια-ληστρικό της επιτελείο πραγματοποιούν αυτό που οραματίζονταν εδώ και χρόνια εγχώριοι και ξένοι επενδυτές-κοράκια για τις ελληνικές μεταφορές: το ξεπούλημα του ΟΣΕ σε τιμή ευκαιρίας. Η πρόθεση πώλησης του Οργανισμού δεν είναι παρά ένα ακόμη επεισόδιο στο σίριαλ της εκποίησης δημοσίων επιχειρήσεων σε ιδιώτες, Έλληνες ή ξένους, με πρόσχημα την κρίση.
Τούτη η ιστορία όμως δεν ξεκίνησε φέτος…
Τα σαμποτάζ στις σιδηροδρομικές ράγες, τα οποία είχαν κλιμακωθεί τα τελευταία χρόνια κατάφεραν να απαξιώσουν τον ΟΣΕ στα μάτια του κόσμου, ώστε να καταφέρει το ιδιωτικό κεφάλαιο να «παζαρέψει» την επιχείρηση με τους δικούς του όρους. Άραγε, βρέθηκαν ποτέ οι ένοχοι ;
Οι συνεχείς αυξήσεις των εισιτηρίων τις οποίες επέβαλλε το Κράτος και οι «μάνατζερ», αυξήσεις οι οποίες πέρασαν με την ανοχή των μεγαλοσυνδικαλιστών – εργατοπατέρων στα τρένα, έδωσαν ένα ακόμη χτύπημα στη δημόσια εικόνα του οργανισμού.
Η συκοφάντηση των εργαζομένων του ΟΣΕ ως των πιο «καλά αμειβόμενων δημόσιων υπαλλήλων», κινήθηκαν στο ίδιο γνωστό μοτίβο του διαίρει και βασίλευε, σε μια προσπάθεια κλιμάκωσης του ανταγωνισμού μεταξύ διάφορων κοινωνικών ομάδων, και παραπλάνησης τους από το πραγματικό πρόβλημα.
Ακολούθησε το παραμύθι της «απαλλαγής του Έλληνα φορολογούμενου» από έναν ελλειμματικό Δημόσιο Οργανισμό, (λες και θα μειωθούν οι φόροι αν ξεπουληθούν οι μεταφορές). Αυτό ήταν το ακλόνητο επιχείρημα του Εθνικού Διαπραγματευτή δημόσιας περιουσίας Παπακωνσταντίνου. Ο ίδιος ποτέ δε μας εξήγησε ποτέ ΓΙΑΤΙ η χώρα διαθέτει ΤΟΣΟ άφθονο χρήμα για στρατιωτικούς και αστυνομικούς εξοπλισμούς και δε διαθέτει για τις Μεταφορές, την Παιδεία και λοιπές υπηρεσίες κοινής ωφελείας.
Ο ασταμάτητος παπαγαλισμός των ΜΜΕ- εντολοδόχων του ΠΑΣΟΚ, για «διάλυση του ΟΣΕ», για «τεράστια ελλείμματα» και λοιπά συναφή, χωρίς μάλιστα να γίνεται και η αντίστοιχη κριτική των στελεχών και της κρατικής διοίκησης, ως ΑΜΕΣΑ υπεύθυνων για τις σιδηροδρομικές υπηρεσίες της χώρας, μπορούν να πείσουν και τον πιο αδαή ότι, πρόκειται για ένα καλά ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ.
Σε μια εποχή που όλα δείχνουν να μοιάζουν με ζοφερή πραγματικότητα, τις μέρες που Κράτος – ΜΜΕ- Αφεντικά τραβάνε τη θηλιά της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, οφείλουμε να σκεφτόμαστε ορθολογιστικά. Η ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ, η οποία προβάλλεται ως μονόδρομος από την εξουσία, οδηγεί πρακτικά:
• Στην απώλεια της όποιας δυνατότητας δημόσιου – κοινωνικού ελέγχου των μεταφορών
• Στην περαιτέρω αύξηση των εισιτηρίων, προς όφελος των «επενδυτών»
• Στην κατάργηση δρομολογίων που δεν είναι αρκετά κερδοφόρες για την επιχείρηση
• Στην απομόνωση ακριτικών και άλλων περιοχών από τον κορμό της ελληνικής επικράτειας
Και όλα αυτά αποτελούν ίσως και μια μικρή εισαγωγή για το τι πρόκειται να επακολουθήσει… ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ΟΜΩΣ ΩΣ ΕΔΩ;
Είναι αλήθεια ότι, τα κρατικοδίαιτα στελέχη που επωφελήθηκαν από ένα καθεστώς αναλγησίας το οποίο επικρατούσε στον ΟΣΕ, όπως και στις άλλες Δημόσιες Επιχειρήσεις, με τη συν-ενοχή των συνδικαλιστικών ηγεσιών των εργαζομένων, εξευτέλισαν ακόμη και την ίδια την ιδέα της δημόσιας μεταφοράς ως κοινωνικό αγαθό.
Το σημερινό καθεστώς δεν αποτελεί πανάκεια για τον ΟΣΕ και χρήζει συνολικής ανατροπής, όχι όμως προς την κατεύθυνση της ιδιωτικοποίησης, αλλά προς αυτή της επαναφοράς όλων εκείνων των χαρακτηριστικών που θα μπορούσαν να εγγυηθούν το δημόσιο – κοινωνικό χαρακτήρα των σιδηροδρόμων.
Για μας, οι σιδηροδρομικές μεταφορές της χώρας, όχι μόνο οφείλουν να υπηρετούν το κοινωνικό συμφέρον και να απεμπλακούν από το «μεγάλο παζάρι» της «ελεύθερης αγοράς», αλλά θα πρέπει να ελέγχονται εξ’ ολοκλήρου από τους ίδιους τους εργαζόμενους και να υφίστανται τον έλεγχο από την ίδια την κοινωνία. Κι εδώ η κοινωνία, οι εργαζόμενοι, τα σωματεία βάσης, οι θεσμοί «από τα κάτω», δεν μπορεί να είναι αμέτοχα: η διεκδίκηση δημόσιων – δωρεάν μεταφορών δεν αποτελεί πισωγύρισμα, αλλά η μοναδική και επιτακτική απάντηση που πρέπει να δοθεί στα σχέδια των πολιτικών και οικονομικών ελίτ.
ΟΙ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Πλησιάζει ένας μήνας από τότε που απολύθηκαν και οι τελευταίοι εκ των 286 συναδέλφων. Οι κινήσεις που έγιναν μέχρι τώρα εμφανώς αποσπασματικές και αποδεδειγμένα αναποτελεσματικές. Το χειρότερο όμως είναι ότι πλέον ελάχιστοι πιστεύουν και διεκδικούν την επαναπρόσληψή τους, από την πλειοψηφία των εργαζομένων θεωρείται τετελεσμένο γεγονός. Όπως τετελεσμένο γεγονός θεωρείται η μείωση των μισθών μας.

Φορείς αυτών των αντιλήψεων είναι το σύνολο των μελών του Δ.Σ. και των τριών σωματείων. Δεν θέλουν να αγωνιστούν για το παραμικρό, έχουν αποδεχτεί τη μοίρα τους και προσπαθούν απλώς να διαχειριστούν μια κατάσταση όπου δεν μπορούν να υποσχεθούν τίποτα, δεν μπορούν να κερδίσουν σχεδόν τίποτα και πλέον τίθεται υπό αμφισβήτηση ο ίδιος ο λόγος ύπαρξης τους. Επομένως δεν είναι τυχαία η απαράδεκτη ανακοίνωση που βγάλανε όλα τα Δ.Σ. από κοινού, στην οποία ανήγγειλαν μεν τη στάση εργασίας για της 29/9 καλούσαν δε στο απογευματινό συλλαλητήριο της ΓΣΕΕ. Της ξεπουλημένης ΓΣΣΕ. Της ανύπαρκτης ΓΣΣΕ. Της ανίκανης ΓΣΕΕ. Αφήνοντας με αυτόν τον τρόπο ξεκρέμαστη τη συμμετοχή μας στη συγκέντρωση εργαζομένων από τις συγκοινωνίες, και όχι μόνο, που πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι της ίδιας μέρας. Η παντελής απουσία των εκλεγμένων μελών, όσες δικαιολογίες κι αν βρουν ήταν συνειδητή. Η επιλογή πλέον είναι ξεκάθαρη, προσπαθούν με κάθε τρόπο να απαξιώσουν και να απονευρώσουν οποιαδήποτε δυνατότητα έχουμε να κατέβουμε στο δρόμο για να εκφράσουμε την αντίθεση και την οργή μας συλλογικά και δυναμικά.

Σε αυτό το σημείο όμως καλούμαστε να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας. Να ξεπεράσουμε τους φόβους και τις αναστολές μας , να αντιληφθούμε πως η πραγματική υποχρέωση απέναντι σε εμάς αλλά και τους δικούς μας ανθρώπους είναι να μην αποδεχτούμε όσα έχουν γίνει και πολύ περισσότερο όσα πρόκειται να γίνουν. Το εργασιακό μας μέλλον προβλέπεται ζοφερό, τα αφεντικά, «κρατικά» και «ιδιωτικά», όσο βρίσκουν ελεύθερο το πεδίο θα μας παίρνουν όλο και περισσότερα. Η καθημερινότητα βρίθει από παραδείγματα που αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του εύρους της επίθεσης που έχουν ξεκινήσει είναι τόσο οι αλλαγές στον ΟΣΕ όσον αφορά τις μεταφορές, αλλά και οι απολύσεις στα «Ελληνικά Γράμματα», οι ακόμα πιο πρόσφατες απολύσεις στον ΔΟΛ και γενικότερα η όξυνση της εργοδοτικής τρομοκρατίας στον έντυπο τύπο και στο χώρο του βιβλίου.

Ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη ξεκίνησε τη σφαγή εργαζομένων που είχε εξαγγείλει. 45 άνθρωποι πετάχτηκαν στο δρόμο μέσα σε τέσσερις μέρες, λίγες εβδομάδες μετά τους 94 των Ελληνικών Γραμμάτων. Και είναι απλώς το ξεκίνημα για τις δεκάδες απολύσεις που έχει προγραμματίσει, με στόχο -απ’ο,τι φαίνεται- 150 «διοικητικούς» και 135 «δημοσιογράφους», αν και σε μια προσπάθεια διάσπασης των εργαζομένων η εταιρεία «διαβεβαιώνει» ότι «προς το παρόν» δεν απολύει δημοσιογράφους

Πιο συγκεκριμένα οι 94 εργαζόμενοι στα «Ελληνικά Γράμματα» αλλά και αλληλέγγυοι έχουν ξεκινήσει έναν αγώνα διεκδικώντας την επαναπρόσληψή τους. Έχοντας προγραμματίσει ένα πλήθος δράσεων επιδιώκουν να αναδείξουν τις θέσεις τους εμμένοντας στο αίτημά τους. Στις 12/10 λοιπόν θα πραγματοποιηθεί πορεία ενάντια στις απολύσεις, ενάντια στην ανεργία, ενάντια στο μέτωπο κράτους και αφεντικών. Από αυτήν τη διαδήλωση δεν μπορούμε να λείψουμε, τα αιτήματα και οι αγωνίες μας είναι κοινές, άρα κοινή θα πρέπει να είναι και η δράση μας.

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους στο Μετρό να συμμετέχουμε στη διαδήλωση δίνοντας και το δικό μας στίγμα με το δικό μας πανό,διεκδικώντας την επαναπρόσληψη των εργαζομένων στα «Ελληνικά Γράμματα», απαιτώντας και την επαναπρόσληψη των απολυμένων στο Μετρό, για να μπορέσουμε να αντισταθούμε στο μπαράζ των απολύσεων και στο φόβητρο της ανεργίας.

ΠΟΡΕΙΑ την ΤΡΙΤΗ 12 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ – 6.30 μ.μ. – συγκέντρωση στα Προπύλαια

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΑ «ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ» ΑΓΩΝΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΔΕ ΦΕΥΓΕΙ ΑΠΟ ΕΔΩ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στους ΧΩΡΟΥΣ του ΜΕΤΡΟ

« ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ »

https://taxikometopo.wordpress.com

taksiko_metopo@hotmail.com


Φτάσαμε επιτέλους στον περιβόητο και πολυαναμενόμενο Σεπτέμβρη. Ήρθε η ώρα να δούμε κατά πόσο η υποβόσκουσα οργή και αγανάκτηση θα βγει στο προσκήνιο, κατά πόσο θα σηκώσουμε κεφάλι  αρνούμενοι να δεχτούμε το μονόδρομο που προσπαθούν να μας επιβάλουν. Όλο αυτό το διάστημα οι εξελίξεις στο Μετρό δεν έλειψαν από το προσκήνιο. Κρίνουμε σκόπιμο να αναφέρουμε ορισμένα σημεία από έναν αγώνα που έχει ξεκινήσει από τα μέσα Ιουνίου.

  • Την Δευτέρα (14/6) η διοίκηση της εταιρείας ανακοινώνει ότι δεν θα μετατρέψει σε αορίστου τις συμβάσεις 286 νεοπροσληφθέντων και στην ουσία τους απολύει.
  • Μετά την ανακοίνωση των απολύσεων, την Τρίτη (15/6) εκατοντάδες εργαζόμενοι καταλαμβάνουν το κτήριο της διοίκησης και κρατούν σε ομηρία το συμβούλιο των διευθυντών που συνεδρίαζε εκείνη την ημέρα πάνω από τρεις ώρες.
  • Από την Τετάρτη μέχρι και την Παρασκευή το μετρό κλείνει μετά από κοινή απόφαση για απεργία και των τριών Σωματείων που υπάρχουν στο μετρό. Τις τρεις ημέρες της απεργίας οι συνεδριάσεις των διοικητικών συμβουλίων των σωματείων μετατρέπονταν από εκατοντάδες εργαζόμενους σε ανοιχτές συνελεύσεις και κατέληγαν σε αποφάσεις για την συνέχεια της απεργίας μέχρι και τη Δευτέρα 21/6.
  • Οι εκλεγμένοι όμως συνδικαλιστές, εκπαιδευμένοι οι περισσότεροι στο πανεπιστήμιο της ΓΣΕΕ, συγκάλεσαν, στα μουλωχτά, συμβούλιο την Κυριακή και εκμεταλλευόμενοι την απουσία του κόσμου κατάφεραν να αναστείλουν την απεργία με αιτιολογία την απειλή για ασφαλιστικά μέτρα της εταιρείας και την αλλαγή της διάθεσης του γραμματέα του υπουργείου (του ίδιου γραμματέα που τους είχε διώξει με τις κλωτσιές) που τώρα πια αποδεχόταν να μιλήσει με το Σωματείο αλλά ως «δια μαγείας» και παρά το «κανονισμένο ραντεβού» αυτός έλειπε…
  • την Δευτέρα 21/6 η διοίκηση της εταιρείας ανακοινώνει την απόφαση εφαρμογής των μέτρων του ΔΝΤ και της κυβέρνησης (μείωση μισθών 7%, κατάργηση 13ου και 14ου μισθού) και στο μετρό παρόλο που η εταιρεία δεν εντάσσεται στο δημόσιο ή ευρύτερο δημόσιο τομέα.
  • Νέα θυελλώδης συνεδρίαση του Σωματείου την Τετάρτη 30/6 καταλήγει να πάρει απόφαση επιτέλους κάτω από την ασφυκτική πίεση των εργαζόμενων για γενική συνέλευση την Παρασκευή 2/7.
  • Αποφασίζεται απεργία για τις 13/7, όπου όμως αναστέλλεται αργά το απόγευμα στις 12/7 με αιτιολογία το χαρακτηρισμό της ως παράνομης και καταχρηστικής και ύστερα από απειλές της εργοδοσίας προς τους εργαζομένους.

Το παραπάνω μίνι ιστορικό δεν γίνεται εν είδει μνημόσυνου ενός αγώνα που έφτασε στο τέλος του, αντιθέτως επιδίωξή μας είναι να αντιληφθούμε οι εργαζόμενοι στο Μετρό ότι ειδικά τώρα θα πρέπει να επιδείξουμε ακόμα περισσότερη αγωνιστικότητα. Γιατί πλέον μπορούμε, αναλογιζόμενοι τι διαδραματίστηκε όλο αυτό το διάστημα, να αντιληφθούμε τόσο τη δύναμη που έχουμε στα χέρια μας όσο και το ρόλο που παίζουν οι κάθε λογής εργατοπατέρες. Ο τρόπος λειτουργίας άλλωστε των Δ.Σ στα σωματεία της ΑΜΕΛ αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

Όταν οι εργαζόμενοι κινήθηκαν αυθόρμητα και δίχως καθοδήγηση δημιούργησαν καταστάσεις, όπου η υπόνοια και μόνο για μη ελεγχόμενη δράση προκάλεσε πανικό τόσο στη διοίκηση της εταιρείας όσο και στους εργατοπατέρες, οι οποίοι επιχείρησαν τάχιστα, ξεκάθαρα ή κεκαλυμμένα, να ανακτήσουν τον έλεγχο και να οδηγήσουν την οργή των εργαζομένων σε προδιαγεγραμμένα αδιέξοδα.

Όλο αυτό το διάστημα τα ΜΜΕ δεν σταμάτησαν να μας ρίχνουν λάσπη, να μας επιτίθενται και να παρουσιάζουν την πραγματικότητα κατά το δοκούν. Επιμένουν να χρησιμοποιούν δύο χιλιοειπωμένα μεν, αβάσιμα δε επιχειρήματα, πρώτον ότι οι προσλήψεις είναι παράνομες και δεύτερον ότι η εταιρεία είναι ελλειμματική, με τις προαναφερθείσες προσλήψεις να παίζουν καθοριστικό ρόλο. Εκτός του ότι είναι γελοίο να υποστηρίζεις ότι 300 περίπου άτομα είναι υπεύθυνα για τα χρέη μιας εταιρείας του μεγέθους του Μετρό, είναι εξοργιστικό και ασφαλώς όχι τυχαίο ότι δεν γίνεται καμία αναφορά στις προμήθειες ή στις εργολαβίες που έχουν εκτινάξει τα έξοδα στα ύψη. Είναι πλέον πασιφανές ότι τόσο οι ΔΕΚΟ όσο και γενικότερα οι εταιρείες δημόσιου χαρακτήρα έχουν καταστεί προβληματικές ύστερα από συνειδητές πολιτικές αποφάσεις των εκάστοτε κυβερνήσεων.

Οι περικοπές και οι απολύσεις στο μετρό είναι μέρος του πακέτου μέτρων που προωθείται από το ΔΝΤ και την κυβέρνηση και που αν το δει κανείς στο σύνολό του, δηλαδή το νόμο για τις εργασιακές σχέσεις και το νόμο για το ασφαλιστικό – συνταξιοδοτικό, τότε ισοδυναμεί με κοινωνική αντεπανάσταση. Επιχειρούν να καταργήσουν ό,τι έχει κερδίσει η εργατική τάξη από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Πρέπει να γίνει κατανοητό πως ενδεχόμενη ήττα μας θα σημαίνει άμεση εφαρμογή των σχεδίων που έχουν για το σύνολο των μεταφορών. Οι δηλώσεις άλλωστε τόσο του Προέδρου της εταιρείας όσο και του Ρέππα αλλά και των δημοσιευμάτων σε εφημερίδες είναι ξεκάθαρες για το μέλλον που μας σχεδιάζουν, περαιτέρω μείωση μισθών, κατάργηση επιδομάτων και εργασιακών κεκτημένων, ουσιαστική, αλλά και τυπική ιδιωτικοποίηση μέσω των εργολαβιών, επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων με απολύσεις, μεγιστοποίηση του χρόνου εργασίας, ελλιπή εκπαίδευση και αναμφίβολα ελλιπή μέτρα ασφαλείας τόσο των εργαζομένων όσο και των επιβατών. Και η λίστα δεν σταματά εδώ καθώς ήδη σχεδιάζουν την αύξηση της τιμής του εισιτηρίου. Τα δρομολόγια προφανώς θα μειωθούν και σίγουρα ότι δεν αποδίδει κέρδος θα κόβεται καθώς σύμφωνα με το σκεπτικό τους οι συγκοινωνίες είναι εμπόρευμα και όχι κοινωνικό αγαθό. Πιο συγκεκριμένα τα ελλείμματα των συγκοινωνιακών φορέων θα καλυφθούν πρώτον από την αύξηση του εισιτηρίου και δεύτερον από τον δανεισμό των εταιρειών απευθείας από την αγορά και όχι μέσω της επιδότησής τους από τον κρατικό προϋπολογισμό, με επίπτωση την εγκατάλειψη του κοινωνικού χαρακτήρα των μεταφορών αφού το κόστος λειτουργίας μετακυλίεται απευθείας στις τσέπες των επιβατών και δρομολογείται η προοπτική ιδιωτικοποίησης.

Οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες θα πρέπει να αντιπαρατάξουν στους σχεδιασμούς κράτους και αφεντικών, ένα κοινό μέτωπο αγώνα απαιτώντας να μη χαθεί τίποτα από τα κεκτημένα τους, να διεκδικήσουν αυξήσεις στο ύψος των σημερινών αναγκών τους, να διαφυλάξουν τον κοινωνικό χαρακτήρα των μεταφορών αντιστεκόμενοι στην οποιαδήποτε απόπειρα αύξησης τις τιμής του εισιτηρίου. Η εμπειρία των εργατικών αγώνων δείχνει το αδιέξοδο αλλά και τον εν δυνάμει συντηρητικό χαρακτήρα  που έχουν τα συντεχνιακά αιτήματα και η καλλιέργεια συντεχνιακών αντιλήψεων, ως εκ τούτου πρέπει να επιδιώξουμε να συνδέσουμε τους αγώνες για την ικανοποίηση των αιτημάτων μας με τις ευρύτερες ανάγκες της εργατικής τάξης.

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 08 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ (ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΛ. ΚΟΤΖΙΑ 12 : 00 Μ.Μ.)

  • ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

ΟΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΟΥΣ – Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ

–       ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

https://taxikometopo.wordpress.com/

taksiko_metopo@hotmail.com