Posts Tagged ‘5 μάη’


Την Τετάρτη 5 Μάη του 2010, πραγματοποιείται μια από τις μεγαλύτερες απεργίες των τελευταίων δεκαετιών. Ένα συγκλονιστικό, σε μέγεθος και αποφασιστικότητα, πλήθος, πολυποίκιλο και πολλές φορές ετερόκλητο, κατέβηκε στο δρόμο με κοινό στόχο να διατρανώσει, με κάθε τρόπο, την αντίθεσή του στα νέα μέτρα και στο παραμύθι ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή απ’ το να σκύψουμε το κεφάλι.

Τα γεγονότα στην MARFIN μας πάγωσαν όλους, η θλίψη για τους νεκρούς και οι ευθύνες, μικρές ή μεγάλες, που μας βαραίνουν είχαν σαν αποτέλεσμα το μούδιασμα απ’ την πλευρά μας, ενώ για το κράτος και τα αφεντικά υπήρξε η καλύτερη ευκαιρία για να εντείνουν την επίθεσή τους εναντίον μας, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά τον κυνισμό τους, πατώντας στην κυριολεξία επί πτωμάτων.

Οι εργαζόμενοι στο Μετρό ήμασταν εκεί, όχι μόνο μεμονωμένα, όπως συνέβαινε στο παρελθόν αλλά αυτή τη φορά και οργανωμένα, με το δικό μας πανό και τη δικιά μας διακριτή παρουσία, ένα μπλοκ που αριθμούσε γύρω στα 60 – 70 άτομα. Ταυτόχρονα υπήρξαν αρκετοί συνάδελφοι, οι οποίοι κατέβηκαν είτε μεμονωμένα είτε με άλλα μπλοκ, με ορισμένους από αυτούς μάλιστα συναντηθήκαμε τόσο κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης όσο και στις συγκρούσεις έξω από τη βουλή.

Αυτό που έδωσε την ώθηση για να έχουμε οργανωμένη παρουσία στο δρόμο, ήταν κινήσεις από το Δ. Σ. του σωματείου, είτε με ανακοινώσεις είτε με προσωπικές επαφές, να ανοιχτεί το ζήτημα στο σύνολο των μελών του σωματείου, να νιώσουμε, για πρώτη ίσως φορά, ότι όλοι μαζί επί ίσοις όροις, διαμορφώνουμε καταστάσεις.

Παρόλα αυτά, η όποια κινητοποίηση υπήρξε, δεν σημαίνει ότι το σωματείο ανέκτησε το κύρος του ή ότι όλα έγιναν με τον καλύτερο τρόπο. Η περιφρούρηση π.χ. παρόλο που ανακοινώθηκε και καλέστηκε κόσμος να συμμετάσχει σε αυτή, χαρακτηρίσθηκε από ελλιπή συμμετοχή και αναποτελεσματική παρουσία. Ο κόσμος που ήρθε για δουλειά ήταν ίσως λιγότερος από κάθε άλλη φορά, αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός πως όποιος ήρθε δούλεψε χωρίς να παρεμποδιστεί στο παραμικρό, φτάσαμε μάλιστα στο σημείο να υπάρξει απεργοσπάστης, ο οποίος «εξοργίστηκε» τόσο πολύ ώστε με ανακοίνωσή του να επιτεθεί στο σύνολο των απεργών αλλά και στο Δ.Σ. του σωματείου.

Από την αποτυχημένη αυτή περιφρούρηση υπάρχουν ορισμένα συμπεράσματα που αξίζει να αναδειχθούν. Καταρχάς για να συμμετάσχει κόσμος δεν φτάνει μια ανακοίνωση, χρειάζεται να το κυνηγήσεις περισσότερο, να το οργανώσεις καλύτερα και να πείσεις τον κόσμο ότι αξίζει να συμμετέχει σ’ αυτό. Δεύτερον, αλλά ίσως πιο σημαντικό, είναι η διαπίστωση ότι θα πρέπει να γίνει αντιληπτό στον καθένα πως η περιφρούρηση μιας απεργίας είναι καθήκον ενός σωματείου, αν δεν μπορεί να διασφαλίσει το πάγωμα της λειτουργίας μιας επιχείρησης τίθεται σε αμφισβήτηση η ίδια του η ύπαρξη, όσων αφορά την περίπτωση της ΑΜΕΛ, μπορεί κάποιοι να κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους θεωρώντας πως δεν επηρεάζεται η απεργία, καθώς το σύστημα κλείνει, δεν αντιλαμβάνονται όμως πως η ηθική υπονόμευση της συλλογικής δράσης των εργαζομένων είναι εξαιρετικά επικίνδυνη και ύπουλη.

Ένας άλλος λάθος χειρισμός του σωματείου ήταν όλο αυτό το «μπέρδεμα» που υπήρξε για το αν έχουμε 24ωρη απεργία ή στάσεις εργασίας. Το σωματείο σωστά επέλεξε να κινηθεί με γνώμονα το στόχο να υπάρξει μαζικότητα στη διαδήλωση, και έχει δίκιο όταν λέει πως πολλοί από όσους γκρινιάζουν, σε μεγάλο βαθμό, βρήκαν δικαιολογία καθώς εκ των προτέρων δεν ήθελαν να απεργήσουν. Το πάτημα όμως για τη σύγχυση που προκλήθηκε, το έδωσε το ίδιο το σωματείο αφού δεν έδωσε μια λύση στην αντίφαση που υπήρξε στην απόφαση για 24ωρη από τη μία και στην ανάγκη για αυξημένο προσωπικό σε ορισμένες υπηρεσίες από την άλλη. Η λύση μπορεί να είναι δύσκολη και υπό συζήτηση, σίγουρα όμως δεν είναι να κλείσουμε τελείως το σύστημα, καθώς αυτό θα επηρεάσει εξαιρετικά αρνητικά, την απαραίτητη μαζικότητα της κινητοποίησης.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν πως τα ζητήματα που τίθονται και τα προβλήματα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε είναι πολλά και εξαιρετικά σημαντικά, πόσο μάλλον στις συνθήκες που διαμορφώνονται.

Γι’ αυτό το λόγο είναι επιτακτική η ανάγκη να γίνει Γενική Συνέλευση ώστε ΌΛΟΙ μαζί να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε πως θα κινηθούμε από εδώ και πέρα , πως θα οργανώσουμε τόσο την άμυνά μας όσο και την επίθεση ενάντια στις ορέξεις και τις επιδιώξεις των αφεντικών.

Γι’ αυτό το λόγο πρέπει να δρομολογηθούν οι καταστάσεις ώστε μέσα από πρωτοβουλίες εργαζομένων να δημιουργηθεί επιτροπή αγώνα, για την καλύτερη οργάνωση της δράσης μας. Μια επιτροπή αγώνα που θα λειτουργεί αδιαμεσολάβητα και αντι-ιεραρχικά, έξω από τις αγκυλώσεις και τους περιορισμούς του Δ.Σ. του σωματείου

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΤΙΣ 20 ΜΑΪΟΥ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΜΕΤΡΟ

– ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ –