Posts Tagged ‘Solidaridad Obrera’


από Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ Αθήνας)

Κείμενο συντρόφου της Solidaridad Obrera (Εργατική Αλληλεγγύη) με αφορμή την απεργία του Ιουνίου-Ιουλίου του Μετρό της Μαδρίτης.

Στην παρούσα συγκυρία, στην οποία εξελίσσεται η πιο βαθιά κρίση που έχει υποστεί ο καπιταλιστικός κόσμος τα τελευταία 100 χρόνια, επιβάλλεται να επιχειρήσουμε μια ανάλυση του τι πρέπει να κάνουμε επειγόντως όσοι θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο προς μία πιο κοινωνική και δημοκρατική κατεύθυνση.

Μετά από την απόλυτη «αυτο-ήττα» των μεγάλων συνδικάτων στην απάντησή τους στο πρώτο κύμα άγριων μεταρρυθμίσεων που έχουν ξεκινήσει στο ισπανικό κράτος (η απεργία κομεντί στο δημόσιο τομέα), η απεργία του Μετρό της Μαδρίτης κατάφερε να γίνει ένα σημαντικό ορόσημο στη διαδικασία οικοδόμησης μίας εναλλακτικής λύσης στην προσπάθεια που γίνεται ώστε οι εργαζόμενοι να είναι αυτοί που θα πληρώσουν την κρίση (γεγονός που δεν μπορεί παρά να την χειροτερέψει). Η απεργία του Μετρό, σα μία πρώτη σοβαρή προσπάθεια να σταματήσουν τα συγκεκριμένα μέτρα της μεταρρύθμισης, έγινε γρήγορα ένας σχεδόν επικός αγώνας ο οποίος αφήνει πίσω, μετά από την –ίσως βιαστική- λήξη του, διάφορα μαθήματα:

Πρώτον, χάρη στην απεργία του Μετρό έγινε πάλι αντιληπτό από τον κόσμο ένα ριζοσπαστικό μάθημα της πραγματικότητας: ο αγώνας είναι χρήσιμος. Ίσως όσοι βλέπουν το τελικό αποτέλεσμα της διαδικασίας από τον ιδιωτικό τομέα να μην συνειδητοποιούν πλήρως αυτό το βαθύ μάθημα του αγώνα του Μετρό, αλλά οι δημόσιοι υπάλληλοι μπορεί να το δουν πολύ ξεκάθαρα, συγκρίνοντας τα αποτελέσματα της μοιρολατρικής παθητικής τους στάσης με την αγωνιστική στάση των εργαζομένων του Μετρό. Τα μέτρα δεν πέρασαν έτσι όπως είχαν σχεδιάσει και οι περικοπές που συμφωνήθηκαν μοιράστηκαν ανάμεσα στους διάφορους εμπλεκόμενους (μειώσεις στις αμοιβές των διευθυντικών στελεχών και λιγότερες μειώσεις των μισθών των εργαζομένων).

Το ότι ο αγώνας είναι χρήσιμος και επομένως είναι ένας δρόμος που μπορεί και πρέπει να διανύσουμε είναι, λοιπόν, κομμάτι του βασικού σκεπτικού της απεργίας του Μετρό. Ένα μάθημα που είναι βασικό τη συγκεκριμένη στιγμή, που είδαμε την απόλυτη αποτυχία της απεργίας κομεντί των δημόσιων υπαλλήλων, αποτυχία που βοήθησε να περάσει το ηττοπαθές μήνυμα του σοσιαλ-φιλελευθερισμού.

Δεύτερον, η απεργία του Μετρό έδειξε επίσης ότι η δύναμη των λαϊκών στρωμάτων αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή δεν είναι ακόμα αρκετή για να νικήσει τα μεταρρυθμιστικά σχέδια και να τα φρενάρει. Δεν υπάρχει αρκετά μεγάλη κριτική μάζα στο ανταγωνιστικό κίνημα ούτε είναι αυτό επαρκώς οργανωμένο για να αντιστρέψει στα σοβαρά τη διαδικασία κοινωνικής αποσύνθεσης που έχει βαθύνει ο νεοφιλελευθερισμός στην τελευταία του φάση.

Να ξαναοργανωθούμε, να ξανασυναντηθούμε, να φτιάξουμε μαζί τους απαραίτητους οργανισμούς για τον αγώνα, είναι τώρα πιο αναγκαίο από ποτέ, γιατί η εποχή μας έχει απαιτήσεις που είναι πολύ μεγαλύτερες από τη βαρετή μας καθημερινότητα στους παραδοσιακούς μας χώρους.

Η έλλειψη ενός δικτύου αντιπληροφόρησης που να φτάνει πέρα από τους χώρους του κινήματος έγινε αισθητή τις τρεις μέρες της απεργίας, μπροστά στην επίθεση των ΜΜΕ, η οποία θέλησε να πνίξει τους εργαζομένους και τον αγώνα τους. Αυτό μας διδάσκει ότι πρέπει να φτιάξουμε ένα σοβαρό δίκτυο μέσων ενημέρωσης που θα μας χρησιμεύει όχι μόνο για εσωτερικές συζητήσεις αλλά και για να φτάσουμε στη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών που βρίσκονται εκτός των μικρών μας κόσμων αυτό-αναφοράς.

Επίσης, οι απερίγραπτοι ελιγμοί των μεγάλων συνδικάτων που οδήγησαν τον αγώνα στον τερματισμό του μας δείχνουν τα πάντα υπαρκτά όρια της σοσιαλδημοκρατίας και των δομών της σε συγκυρίες όπως οι τωρινές. Να πιστεύουμε ότι ο κοινωνικός ρεφορμισμός μπορεί να είναι λειτουργικός στο πλαίσιο της κρίσης και επομένως ότι υπάρχει η δυνατότητα να γίνει ένας βραχυπρόθεσμος αγώνας είναι το αποτέλεσμα της ιδεολογικής εγκατάλειψης η οποία οδηγεί στη μη κατανόηση της διάστασης που λαμβάνουν οι σημερινές μεταρρυθμίσεις και το τεράστιο μέγεθος της διαδικασίας της αποσύνθεσης στην οποία θέλουν να υποβάλουν τις κοινωνίες μας.

Αλλά για να ξεπεράσουμε τη σοσιαλδημοκρατία και να καταφέρουμε να δώσουμε ένα νόημα στην οργή των λαϊκών στρωμάτων, που χτυπιούνται από τα μέτρα της κυβέρνησης και των οικονομικών προυχόντων, είναι απαραίτητο η δράση αυτών των στρωμάτων να είναι ευσυνείδητη και (θα την πω την «καταραμένη» λέξη) οργανωμένη.

Διότι η απεργία του Μετρό της Μαδρίτης δε θα ήταν εφικτή χωρίς μεγάλες δόσεις ταξικής συνείδησης και χωρίς αξιοπρεπή επίπεδα εσωτερικής οργάνωσης. Παρόλο που πολλοί λόγω της δογματικής τους παράδοσης αρνούνται να αναγνωρίσουν την παρουσία οργανωμένων ομάδων στο Μετρό της Μαδρίτης, η δουλειά δεκαετιών του οργανωμένου ελευθεριακού συνδικαλισμού (μέσω της Solidaridad Obrera) στην εταιρεία αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία μπορέσαμε να φτιάξουμε το κτίριο της απεργίας. Το να πούμε ότι η απεργία ήταν «αυθόρμητη» (για να μην αναγνωρίσουμε τη δουλειά ανθρώπων που εξ ορισμού χαρακτηρίζονται από κάποιους ως ασυνειδητοποίητοι) δε βοηθάει καθόλου στην κατανόηση της πραγματικής δυναμικής του αγώνα και του πώς, πέρα από τα μεγάλα λόγια για το «κόμμα οδηγητή», η παρουσία οργανωμένων και ευσυνείδητων ομάδων είναι αναγκαία για να ανάψουμε τη σπίθα του ανταγωνισμού.

Να οργανωθούμε, λοιπόν, να οργανώσουμε την αντίσταση στα μεταρρυθμιστικά μέτρα. Να οργανωθούμε, επίσης, με όλη την έννοια της λέξης: στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές, στα εργοστάσια που θέλουν να κλείσουν (παίρνοντάς τα στα χέρια μας και κάνοντάς τα να παράγουν πάλι, αν είναι εφικτό), στους φοιτητικούς χώρους, σε όλους τους κοινωνικούς χώρους. Να οργανώσουμε τους εργαζομένους των μεγάλων επιχειρήσεων και επίσης τους επισφαλείς εργαζομένους.

Δημιουργώντας συνελευσιακές διαδικασίες συνδεδεμένες μεταξύ τους στις οποίες οι λαϊκές τάξεις θα μπορούν να μοιράζονται τα προβλήματά τους και να υπερασπίζονται τα δημοκρατικά τους συμφέροντα: από την ανάγκη να σταματήσουμε τις εξώσεις, μέχρι την ανάγκη να οργανώσουμε την Γενική Απεργία, την ανάγκη να απαιτήσουμε από τους πολιτικούς, να αναλάβουν οι συνελεύσεις ανέργων την πρόσληψη υπηρεσιών και την ανάγκη να φτιάξουμε ένα σοβαρό κοινό πρόγραμμα για την όλο και πιο απαραίτητη κοινωνική αλλαγή.

Πρέπει, εν τέλει, να πάρουμε στα χέρια μας τις ζωές μας, όχι σαν μία απλή διαδικασία διεκδικήσεων, γιατί το στοίχημα των επόμενων δεκαετιών θα είναι πολύ υψηλό για να αποτελέσει απλά μία «υπεράσπιση των υπαρκτών αγαθών» απέναντι στην νεοφιλελεύθερη επίθεση. Πέρα από τον εκλογικισμό και την υποταγή και πέρα από το δογματισμό, η μόνη διέξοδος βρίσκεται στη δια-δράση και την οργάνωση καινούριων συνελευσιακών μορφωμάτων και συλλογικοτήτων λαϊκής αντιεξουσίας (τα νέα σοβιέτ, τα νέα συνδικάτα, οι νέες κολεκτιβοποιήσεις).

Πρέπει να μάθουμε από τους συντρόφους της Ελλάδας και τα κοινωνικά κινήματα της Λατινικής Αμερικής για να αντιμετωπίσουμε τις δραματικές καταστάσεις που μας περιμένουν ενισχύοντας τη θέση δύναμης των εργατικών τάξεων.  Και αν είναι εφικτό χωρίς να κάνουμε τα λάθη τους.

Το μέλλον έχει ξεκινήσει. Ο κόσμος που ζούσαμε είναι ήδη παρελθόν.

José Luis Carretero Miramar

Υ.Γ. Η Solidaridad Obrera είναι αναρχο-συνδικάτο που προέκυψε στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 σαν διάσπαση της CGT.

Δεν πρέπει να την μπερδεύουμε με την ιστορική εφημερίδα Solidaridad Obrera, όργανο της CNT-AIT της Καταλωνίας.

Η Solidaridad Obrera έχει αρκετή δύναμη στο Μετρό της Μαδρίτης.

Advertisements

ενημέρωση από Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ)

Μετά από τις απεργίες της προηγούμενης εβδομάδας, σε συνέλευση οι εργαζόμενοι αποφάσισαν να σταματήσουν προσωρινά τις κινητοποιήσεις μέχρι τις 12 Ιουλίου, δίνοντας ένα περιθώριο στα συνδικάτα για τις διαπραγματεύσεις με την εταιρεία.

Συνέντευξη με τον Μanuel Fernández, μέλος του συνδικάτου Solidaridad Obrera στην απεργιακή επιτροπή των εργαζομένων του μετρό της Μαδρίτης

(από το ισπανικό περιοδικό αντιπληροφόρησης Diagonal, στις 5 Ιουνίου)

Ερ.: Πώς πήγαν οι πρώτες μέρες της απεργίας;

Απ.: Κάνουμε μία πολύ θετική εκτίμηση τόσο από την Solidaridad Obrera όσο και από την απεργιακή επιτροπή. Η συμμετοχή έφτασε σχεδόν το 100%. Είναι η πιο ψηλή συμμετοχή σε απεργία του μετρό στην ιστορία. Όλοι έχουν καταλάβει πόσο σημαντική είναι η υπεράσπιση της συλλογικής σύμβασης και έχουμε βάλει τα δυνατά μας για να κρατήσουμε αυτό το βασικό δικαίωμα. Στη συνέλευση όλοι αποφάσισαν να απεργήσουν και είπαμε ότι θα πήγαιναν στη δουλειά μόνο αυτοί που δουλεύουν στην εξωτερική συντήρηση, στο μέτρο-τραμ και στις γραμμές 9 και 10. Όλα τα συνδικάτα επιλέξαμε να μην τηρηθούν οι ελάχιστες υπηρεσίες γιατί καμία άλλη εταιρεία μεταφοράς δεν απεργεί και υπάρχουν εναλλακτικά μέσα για τη μετακίνηση των πολιτών. Όταν η τοπική κυβέρνηση της Μαδρίτης αποφάσισε να σπάσει τη συλλογική σύμβαση είπαμε να τραβήξουμε την απεργία μέχρι όπου μπορούμε.

Ερ.: Ποιες ήταν οι αποφάσεις της τοπικής κυβέρνησης της Μαδρίτης οι οποίες σας οδήγησαν στην απεργία;

Απ.: Υπογράψαμε συλλογική σύμβαση στις 17 Ιουνίου του 2009, με ισχύ για 4 χρόνια. Στις 10 Ιουνίου φέτος το συμβούλιο της τοπικής κυβέρνησης της Μαδρίτης ανακοίνωσε ότι θα κόψουν στους εργαζομένους του μετρό ένα 5% του μισθού που συμφωνήθηκε στη συλλογική σύμβαση. Την επόμενη μέρα ανακοινώσαμε στη διεύθυνση του μετρό τη διακοπή των σχέσεων μέχρι να μας εξασφαλίσουν ότι θα σεβαστεί πλήρως η συλλογική σύμβαση. Από τότε ξεκίνησαν οι συνελεύσεις στα διάφορα κέντρα εργασίας και την επόμενη εβδομάδα προγραμματίσαμε απεργία για τις μέρες 28, 29 και 30 Ιουνίου.

Στο μετρό υπάρχουν συλλογικές συμβάσεις από το 1962 και όλες τηρήθηκαν, ποτέ δεν άλλαξε το παραμικρό. Η συλλογική σύμβαση είναι νόμος και έχει μία ξεκάθαρη ισχύ που πρέπει να σέβεται από τις δύο μεριές: δεν θα αλλάξει ούτε μία λέξη, ούτε ένα κόμμα σε αυτά που συμφωνήθηκαν πέρσι. Ζητάμε να σεβαστούν η συλλογική σύμβαση και η συλλογική διαπραγμάτευση, γιατί σήμερα είναι το 5% του μισθού και αύριο μπορεί να είναι οποιοδήποτε κοινωνικό δικαίωμα που διατυπώνεται στη σύμβαση.

Ερ.: Ειπώθηκε ότι θα χρησιμοποιήσουν το στρατό για να οδηγήσει τα τρένα, το οποίο δίνει την αίσθηση ότι η τοπική κυβέρνηση έχει χάσει τον έλεγχο. Ποια ήταν η συμπεριφορά της αυτές τις μέρες;

Απ.: Ήταν υπερβολική στα λόγια και στις δημόσιες εμφανίσεις. Αλλά η αστυνομία δεν εμπόδισε το δικαίωμά μας να ενημερώνουμε στις περιφρουρήσεις, το έκανε μόνο στη συγκέντρωση που έγινε μπροστά στην τοπική κυβέρνηση. Από τότε δεν έγινε κάτι, μπορούσαμε να πάμε στα κέντρα εργασίας και να μπούμε κανονικά. Όσον αφορά το στρατό κανένας δεν πιστεύει ότι κάποιος που δεν είναι οδηγός τρένου θα οδηγήσει τα τρένα. Δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα, δεν έχουν προσωπικό προετοιμασμένο. Και αν κάνανε κάτι τέτοιο θα μπαίναμε σε μία κατάσταση δύσκολη, γιατί δεν θα καθόμασταν με σταυρωμένα τα χέρια. Εμείς μειώσαμε την ένταση και αφήσαμε τους εργαζόμενους να πάρουν μία ανάσα το Σαββατοκύριακο. Έχουμε δείξει ήδη ποιες είναι οι δυνάμεις μας και η συνέλευση θα αποφασίσει ποια θα είναι τα επόμενα βήματα να ακολουθήσουμε.