Εδώ και 70 ημέρες βρισκόμαστε σε απεργία. Στέλνουμε καθημερινά μήνυμα προς την διοίκηση της επιχείρησης, ότι δεν λυγίζουμε, ότι συνεχίζουμε μέχρι να βγούμε νικητές. Όλον αυτόν τον καιρό αντιμετωπίσαμε πολλά προβλήματα. Η εργοδοσία προσπάθησε να μας βάλει πολλά εμπόδια, να μας διασπάσει, να διαλύσει τον αγώνα μας, δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει, ακόμα και απεργοσπαστικό μηχανισμό. Συμπαραστάτης στα συμφέροντα του εργοδότη, οι αποφάσεις της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, είτε σε επίπεδο Υπουργείου Εργασίας, είτε σε αυτό της Επιθεώρησης Εργασίας, είτε και μέσο της αστυνομίας έδειξε ότι ένα αναγνωρίζει και στηρίζει, το δίκιο του εργοδότη.
Εμείς, οι εργαζόμενοι της Phone marketing, καλούμε την επιχείρηση,το υπουργείο εργασίας, την αστυνομία και όποιον εμπλέκεται σε αυτή την υπόθεση, να κατανοήσει ότι η αξιοπρέπεια μας και η ίδια η ανάγκη μας για επιβίωση δεν μας επιτρέπουν να κάνουμε πίσω σε αυτό τον αγώνα. Θα πάρουμε όλα τα απαραίτητα μέτρα να συνεχίσουμε μέχρι να δικαιωθούν τα αιτήματά μας. Για 140 ευρώ με ένα 8ωρο την εβδομάδα, δεν μπαίνουμε για δουλειά.
Σκλάβοι του 21ου αιώνα δεν θα γίνουμε.
Ξέρουμε τον τρόπο. Ο αγώνας των εργατών της ελληνικής χαλυβουργίας που πρώτοι όρθωσαν το ανάστημα τους, που με ανυπακοή και απειθαρχία, 6 μήνες τώρα, συνεχίζουν την απεργία τους απέναντι και στην εργοδοσία και στους αντεργατικούς νόμους, είναι για εμάς ο φάρος του αγώνα μας. Στη Γενική μας Συνέλευση στις 25/05/2012, η πλειοψηφία των εργαζομένων αποφάσισε, με προκήρυξη και από το Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Τηλεπικοινωνιών και Πληροφορικής και από το Σωματείο των Εργαζομένων στο Χρηματοπιστωτικό Σύστημα νέες επαναλαμβανόμενες 24ωρες απεργίες μέχρι και την Παρασκευή 1/06/2012. Επίσης έχουμε ενεργοποιήσει το απεργιακό μας ταμείο και καλούμε όλες τις οργανώσεις των εργαζομένων, που χωρίς την συμπαράσταση των οποίων, δεν θα είχαμε φτάσει ως εδώ, να ενισχύσουν τον αγώνα μας για να αντιμετωπίσουμε τα σοβαρά προβλήματα επιβίωσης που κάνουν ήδη την εμφάνισή τους.
Ξέρουμε το γιατί. Δεν έχουμε καμία αυταπάτη για τις προθέσεις της εργοδοσίας. Από την πρώτη στιγμή με αυτό το επαίσχυντο μέτρο της εκ περιτροπής εργασίας (;) θέλησε να μας υποχρεώσει σε παραίτηση, ώστε να προσλάβει εργαζόμενους με τις νέες συμβάσεις που προβλέπουν μισθούς πείνας, όπως άλλωστε κάνει μια μεγάλη μερίδα των εργοδοτών στο κλάδο μας. Όσα τερτίπια και αν χρησιμοποιήσουν, όσους ισολογισμούς και να μας παρουσιάσουν, στους οποίους φαίνεται ξεκάθαρα η μεταφορά ποσών από την μια στην άλλη εταιρεία, του ίδιου ιδιοκτήτη, εμάς δεν μπορούν να μας μπερδέψουν. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι όλα τα χρόνια μέχρι σήμερα, με την δουλειά μας παράγουμε τεράστιο πλούτο και τον καρπώνονται οι ιδιοκτήτες της επιχείρησης. Γνωρίζουμε επίσης ότι χωρίς τους εργάτες ούτε γρανάζι γυρίζει, ούτε τηλέφωνο δουλεύει, όπως αποδεικνύεται στην πράξη.
ΕΔΩ ΜΕ ΑΓΩΝΑ ΤΑΞΙΚΟ
ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΖΟΥΜΕ ΜΕ 100 ΕΥΡΩ
Συνεχίζουμε, λοιπόν, τον αγώνα μας, πιο έμπειροι και πιο αποφασισμένοι. Με την αλληλεγγύη καθημερινά να παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις και να μας δίνει κουράγιο και δύναμη να πάμε ακόμα παρακάτω. Για εμάς είναι μονόδρομος και πολύ σύντομα θα είναι μονόδρομος για χιλιάδες εργαζόμενους στο κλάδο που είτε δουλεύουν και παραμένουν για μήνες τώρα απλήρωτοι, είτε οι μισθοί που παίρνουν, με βάση τις νέες συμβάσεις, δεν φτάνουν ούτε για να επιβιώσουν. Δεν κάνουμε βήμα πίσω, δεν λυγίζουμε, θα συνεχίσουμε με όλους τους τρόπους και τα μέσα.
ΟΧΙ ΣΤΗ ΜΕΙΩΣΗ ΩΡΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΜΙΣΘΩΝ
ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ
ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΜΑΣ ΣΧΕΣΕΙΣ
Επιτροπή Αγώνα των εργαζομένων στην Phone Marketing
Την Πέμπτη 10 Μάη, πραγματοποιήθηκε επιτέλους η Γενική Συνέλευση του ΣΕΛΜΑ για τον απολογισμό της δράσης του σωματείου από την ανάδειξη του τελευταίου Δ.Σ το Φλεβάρη του 2010 μέχρι σήμερα και για την ανάδειξη της εφορευτικής επιτροπής που θα αναλάβει τη διενέργεια των εκλογών για την εκλογή νέου Δ.Σ.
Έχοντας τοποθετηθεί σε προηγούμενη ανακοίνωσή μας (βλ Σχετικά με τις επικείμενες εκλογές στο ΣΕΛΜΑ 2/3/2012) για το πώς αντιλαμβανόμαστε τις εκλογές και το συγκεκριμένο πλαίσιο μέσα στο οποίο θα διεξαχθούν, κρίνουμε πως είναι σκόπιμο να εστιάσουμε στο πως αντιλαμβανόμαστε τους αγώνες, τους όρους με τους οποίους διεξάγονται και το πώς γίνεται ο απολογισμός τους.
Καταρχάς, διαβάζοντας την απολογιστική ανακοίνωση του ΔΣ του σωματείου σχετικά με τα πεπραγμένα των 2 προηγούμενων ετών μας δίνεται η εντύπωση πως μιλάμε για μια άλλη πραγματικότητα. Με μια πρώτη ματιά δημιουργείται η εντύπωση στον αναγνώστη πως το Δ.Σ του σωματείου και οι εργαζόμενοι στο σύνολό τους δύο χρόνια τώρα πραγματοποιούν απεργίες, καταλήψεις, κατεβαίνουν στο δρόμο, αναγκάζουν τη διοίκηση σε υπαναχωρήσεις και γενικότερα αντιστέκονται σθεναρά στην επίθεση που δέχεται η εργατική τάξη συνολικά.
Για εμάς τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά. Καταρχάς δεν γίνεται να αναφερόμαστε σε κινήσεις που έκανε το Δ.Σ. Ουσιαστικά μετά τον Ιούνιο του 2010 και τους αγώνες που κάναμε τότε δεν υπάρχει ΔΣ. Οι όποιες κινήσεις γίνανε, είτε από μεμονωμένα άτομα είτε από συλλογικές διαδικασίες (πχ Γενικές Συνελεύσεις) αναδεικνύουν την ανυπαρξία του Δ.Σ αλλά και ενισχύουν την πεποίθησή μας πως χρειάζεται ένα τελείως διαφορετικό πλαίσιο λειτουργίας του σωματείου. Προφανώς αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα διαφορετικά. Εμείς δεν αντιλαμβανόμαστε ως αγώνα του σωματείου και κατ’ επέκταση των εργαζομένων τις όποιες διαπραγματεύσεις γίνανε για την παράταση της συλλογικής σύμβασης, δεν αποτελούν αγώνα οι συζητήσεις, ουσιαστικά σε προσωπικό επίπεδο, για το μέλλον των εκδοτηρίων, των κτηριακών, των προστίμων κλπ. Γιατί για όλα αυτά η συμμετοχή των εργαζομένων ήταν ουσιαστικά αδύνατη. Η συμμετοχή μας και ουσιαστικά η πραγματοποίηση συλλογικού αγώνα προϋποθέτει την επί ίσοις όροις δραστηριοποίηση. Όταν ένας συνδικαλιστής συνομιλεί με τον πρόεδρο της εταιρείας, ενημερώνοντας τους υπόλοιπους εργαζόμενους κατά το δοκούν, άσχετα με τις προθέσεις που έχει, δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί συλλογικός αγώνας. Όταν ενημερωνόμαστε από την απολογιστική ανακοίνωση και όχι πιο πριν ότι ήταν στις προθέσεις της διοίκησης να καταργηθούν τα κτηριακά είναι προφανές ότι ανάμεσα στα εκλεγμένα μέλη του Δ.Σ και τους λοιπούς εργαζόμενους υπάρχει χάσμα επικοινωνίας και εμπιστοσύνης που με τον τρόπο που λειτουργεί το σωματείο δεν μπορεί να καλυφθεί.
Από την άλλη σαφώς και δεν μπορούμε να τα ακυρώσουμε όλα. Για παράδειγμα η 3ήμερη απεργία το καλοκαίρι του 2010 για τις απολύσεις των συναδέλφων μας και η μαζικότητα που είχαν είναι ένα ενθαρρυντικό σημάδι. Οι προσπάθειες για να μείνουν ανοικτοί οι σταθμοί και η βοήθεια που προσέφεραν οι συνάδελφοι στο αγωνιζόμενο κομμάτι του λαού αποτελεί παρακαταθήκη αλληλεγγύης και αντίστασης. Ακόμα και οι αποτυχημένες προσπάθειες για άνοιγμα των σταθμών όταν από ένα σημείο και μετά το κλείσιμό τους ήταν καθημερινή πρακτική είναι δράση, είναι αγώνας. Επίσης η συμμετοχή μας σε συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις κλπ, όσες φορές έγινε αυτό, εντάσσεται στη λογική του αγώνα. Όλα τα παραπάνω όμως είχαν ένα βασικό και κύριο χαρακτηριστικό, την πίεση των εργαζόμενων, τη διάθεσή τους και την παρουσία τους στα δρώμενα. Όσες φορές αφέθηκαν τα πράγματα στα χέρια των συνδικαλιστών είτε ο αγώνας οδηγήθηκε σε αδιέξοδο είτε δεν αγωνιστήκαμε καθόλου.
Παράλληλα θα θέλαμε να σταθούμε σε δύο σημεία που έχουν προκύψει με τις επικείμενες εκλογές. Καταρχάς αναφερόμαστε στο θέμα του ενιαίου ψηφοδελτίου. Η πολεμική που έχει δημιουργηθεί, θεωρούμε πως αποπροσανατολίζει τους εργαζόμενους από τα πραγματικά προβλήματα. Μπορούμε να καταλάβουμε τη λογική ορισμένων συναδέλφων πως μέσα από το ενιαίο ψηφοδέλτιο θα μπορέσουν να επιλέξουν όσους και όσες επιθυμούν. Συμφωνούμε πως τα εργατικά συμφέροντα δεν μπορούν να υποτάσσονται σε κομματικές γραμμές. Παρόλα αυτά είναι απαράδεκτο να υιοθετούνται λογικές λιντσαρίσματος σε όσους επιθυμούν να κινηθούν εκτός αυτού του πλαισίου. Μπορεί να διαφωνούμε ιδεολογικά, εργασιακά κτλ με τις κινήσεις που έχουν εκδηλωθεί, αλλά δεν φταίνε οι παρατάξεις για το ότι έχει πάψει να υπάρχει ουσιαστική οργάνωση των εργατών. Εμείς φταίμε. Όσο έχουμε τη λογική να ψηφίζουμε αυτούς που θα μας προωθήσουν ή επειδή «χρωστάμε» χάρη σε κάποιους, είτε έχουμε ενιαίο ψηφοδέλτιο είτε έχουμε 15 ψηφοδέλτια τα ίδια χάλια θα βλέπουμε. Επιπλέον είναι παράδοξο να βλέπεις ανθρώπους που δραστηριοποιούνται χρόνια σε συγκεκριμένες κομματικές παρατάξεις να υπερασπίζονται Το ΕΝΙΑΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ (μεγάλη η χάρη του). Το δεύτερο σημείο που θέλουμε να σταθούμε είναι η κατάσταση που επικρατεί στις Γενικές Συνελεύσεις και ειδικότερα στις τελευταίες για τον εκλογικό απολογισμό. Το σκηνικό που επικρατεί καθιστά τις Γενικές Συνελεύσεις κωμικοτραγικές. Η θεματολογία αλλάζει ανάλογα με το που φυσάει ο άνεμος, δεν γίνεται καμία τοποθέτηση, καμία άποψη δεν μπορεί να ακουστεί. Και προφανώς δεν έγινε κανένας απολογισμός. Καμία συζήτηση για το τι πήγε καλά και τι όχι. Τι αφήνουμε και τι κρατάμε. Παρά μόνο και υπό την πίεση εκβιαστικών διλλημάτων (άμεση υπογραφή ΣΣΕ, άμεση εκλογή εφορευτικής επιτροπής για τις εκλογές κλπ ) σε σύμπνοια με τις τακτικές που εφαρμόζονται και στην κεντρική πολιτική σκηνή, υποχρεούμαστε να δεχτούμε την πρόταση που κατεβάζουν τα μέλη του Δ.Σ. Και αν δεν την δεχτείς θεωρείσαι προδότης, παρακρατικός μπορεί και πράκτορας της ΕΥΠ…
Θα συμφωνήσουμε σε ένα πράγμα με την απολογιστική ανακοίνωση. Ότι με δυνατά συνδικάτα και σωματεία και σε σύνδεση με τα υπόλοιπα κομμάτια του λαού που αντιστέκονται και αγωνίζονται μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις καθημερινές επιθέσεις που δεχόμαστε στα δικαιώματα και τις ελευθερίες μας. Με συνδικάτα και σωματεία Βάσης και όχι αντιπροσώπευσης, με σωματεία και συνδικάτα όπου οι Γενικές Συνελεύσεις θα έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στην λήψη των αποφάσεων και όχι 5-10 άνθρωποι όσο καλοί και τίμιοι κι αν είναι. Δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι θα αποφασίζουν άλλοι για μας. Θέλουμε να αποφασίζουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μέσα από διαδικασίες αμεσοδημοκρατικές, συλλογικές και αυτοοργανωμένες. Να λέει ο καθένας την άποψη του, να γίνεται διάλογος πάνω στις προτάσεις και στο τέλος να αποφασίζουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι τι θα κάνουν. Εμείς θα προσπαθούμε πάντα να φτιαχτούν αυτές ακριβώς οι δομές που θα δώσουν το δικαίωμα στον εργαζόμενο να ελπίζει ότι με τον αγώνα του θα μπορέσει να σαρώσει όλους αυτούς που θέλουν να του κλέψουν την ζωή.
Το Σωματείο Εργαζομένων Ταχυδρομικών Ταχυμεταφορικών Επιχειρήσεων Αττικής εκφράζει τα θερμά συλλυπητήρια του, στην οικογένεια του αδικοχαμένου συναδέλφου μας Γερασίμου Σταμίρη. Ταυτόχρονα καταγγέλλουμε την εταιρεία SPEEDEX για τις μεθόδους τρομοκράτησης που χρησιμοποιεί κατά εξακολούθηση σε βάρος εργαζομένων , και που αυτή την φορά είχε σαν αποτέλεσμα τον τραγικό θάνατο του συναδέλφου.
Συγκεκριμένα την Παρασκευή 25/5/2012 , ο συνάδελφος Γεράσιμος Σταμίρης με την ιδιότητα του μέλους του ΣΕΤΤΕΑ, μας ενημέρωσε πως εξαιτίας της απώλειας 3 φακέλων της alpha bank την περασμένη Τρίτη , ανακρίθηκε από τον υπεύθυνο ασφάλειας της SPEEDEX Δ. Τσώτα την Παρασκευή 25/5 στα γραφεία του υποκαταστήματος της SPEEDEX στον Βοτανικό, χωρίς να επιτραπεί η παρουσία μέλους της διοίκησης του επιχειρησιακού σωματείου speedex , αλλά ούτε και του προϊστάμενου συναδέλφου Μπάμπη Κοντόπουλου.
Κατά την ανάκριση ο υπεύθυνος ασφαλείας της SPEEDEX, είπε στον συνάδελφο πως η εταιρεία θα καταφερθεί εναντίον του, ασκώντας ποινική δίωξη για την απώλεια των φάκελων, εκτός αν αποχωρήσει οικιοθελώς ο συνάδελφος από την SPEEDEX .Εδώ πρέπει να σημειώσουμε πως ο Γεράσιμος Σταμίρης είχε πάρει 1 μηνά αναρρωτική άδεια γιατί είχε προβλήματα υγείας και του χορηγούνταν φαρμακευτική αγωγή .Παρά το γεγονός ότι η Speedex γνώριζε το πρόβλημα υγείας του συναδέλφου εξακολούθησε την παράλογη πίεση επάνω του , καθώς την ιδία τακτική με τον υπεύθυνο ασφάλειας Δ. Τσώτα κράτησε και ο οικονομικός διευθυντής Π. Γιαννίκης, ο όποιος επέμεινε στην άσκηση δίωξης εναντίον του συναδέλφου, κατά την διάρκεια της δεύτερης συνάντησης που είχε ο συνάδελφος το απόγευμα της Παρασκευής 25 Μαΐου παρουσία και του Ηρακλή Ποζαπαλίδη μέλους της διοίκησης του ΣΕΤΤΕΑ.
Δυο μέρες αργότερα τη Κυριακή 27 Μαΐου ο Γεράσιμος Σταμίρης δεν άντεξε το βάρος της πίεσης που του ασκήθηκε και κατέληξε από ανακοπή καρδιάς.
Ηθικός αυτουργός για τον θάνατο του συναδέλφου είναι η Speedex, συγκεκριμένα ο υπεύθυνος ασφάλειας Δ. Τσώτας και ο οικονομικός διευθυντής Π. Γιαννίκης. Απαιτούμε την άμεση απομάκρυνση τους από την εταιρεία. Απαιτούμε επίσης αποζημίωση στους δικαιούχους κληρονόμους του συναδέλφου.
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι εταιρείες στον κλάδο μας παραβιάζουν την νομοθεσία, τους κανόνες υγιεινής και ασφάλειας, στέλνοντας στον θάνατο συνάδελφους .
Έχουν το θράσος να θέλουν να ονομάζονται εταιρείες κοινής ωφέλειας , διεκδικώντας ταυτόχρονα κομμάτι του δημόσιου ταχυδρομείου , ενώ παραβιάζουν με τόσο τραγικό τρόπο τις ζωές μας.
Προσπαθούν να επιβάλουν τον εργασιακό μεσαίωνα υλοποιώντας τα σχεδία του ΣΕΒ, ΔΝΤ, ΕΕ, ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΑΡΜΟΔΙΕΣ ΑΡΧΕΣ τόσο για τον θάνατο του συναδέλφου μας, όσο και για την τρομοκρατία που προσπαθούν να επιβάλουν.
Η κηδεία του συναδέλφου θα γίνει στο 3ο νεκροταφείο την Τρίτη 29 Μαΐου στις 12:30 το μεσημέρι. Όποιος συνάδελφος θέλει να συνεισφέρει οικονομικά να επικοινωνήσει στα εξής τηλέφωνα του σωματείου: 2110113749- 6936899350 .
Καλούμε τους συναδέλφους να πάρουν μέρος στην 4ωρη στάση εργασίας την Τρίτη 29-5-2012 και ώρες 12:00-16:00 που προκηρύσσει το ΣΕΤΤΕΑ και το επιχειρησιακό σωματείο εργαζομένων στη speedex.
Στον Αμαζόνιο, το μόνο που φαινόταν να συγκρατεί κάπως τη συστηματική αποψίλωση του τελευταίου πνεύμονα του πλανήτη ήταν η οικονομική κρίση. Το μόνο; όχι.
ελεύθερη μετάφραση άρθρου του Simon Romero για τους NY times (link)
Η αντίσταση των εργατών στην ανάπτυξη στη Βραζιλία
Η εξέγερση στις όχθες του Μαδέιρα, του μεγαλύτερου παραποτάμου του Αμαζονίου παίρνει φωτιά μετά από κάθε ηλιοβασίλεμα. Ένα κομμάτι των 17.000 εργατών που απεργούν εδώ και 26 μέρες, εξοργισμένο μπρος στους χαμηλούς μισθούς και τις συνθήκες διαβίωσης, πυρπόλησε το εργοτάξιο του φράγματος Χιράου.
Στη διάρκεια της νύχτας, μετέτρεψαν σε στάχτες πάνω από 30 κτίρια και λεηλάτησαν τις αποθήκες της εταιρίας, καταγράφοντας μάλιστα το σκηνικό χάους με τα ίδια τα κινητά τους και απολαμβάνοντας το θέαμα μέχρι την έλευση των πυροσβεστών.
Οι αρχές της Βραζιλίας έστειλαν εκατοντάδες άνδρες των ειδικών δυνάμεων προκειμένου να καταστείλουν την εξέγερση.
Καμουφλαρισμένοι πράκτορες περιπολούν ακόμη γύρω απ’ το εργοτάξιο, αντανακλώντας ένα δίλημμα που μπαίνει μπροστά στη βραζιλιάνικη κυβέρνηση. Καθώς στοχεύουν να φράξουν τον τελευταίο και μεγαλύτερο υδροηλεκτρικό κινητήρα του κόσμου, τον Αμαζόνιο, οι απεργίες και οι εργατικές ταραχές καθυστερούν το έργο και ανεβάζουν το κόστος υπέρμετρα.
“Κανείς δεν θα ‘καιγε κάτι άν ήταν ικανοποιημένος”, λέει ο Altair Donizete de Oliveira, συνδικαλιστής ηγέτης απ’ τη δυτική Βραζιλία. Διαμαρτύρεται για τους μισθούς, τις συνθήκες ζωής και ζητά περισσότερες επισκέψεις των εργατών στα σπίτια τους, μεταξύ των μέτρων που θα μπορούσαν να εκτονώσουν τον θυμό των εργατών, που συγκεντρώνονται κατά δεκάδες χιλιάδες στα εργοτάξια του Αμαζονίου.
Η Βραζιλία βρίσκεται επικεφαλής μιας τρεχάλας μεταξύ των νοτιοαμερικανικών κρατών για την κατασκευή ολοένα και περισσότερων φραγμάτων. Οι αρχές υπολογίζουν πως τουλάχιστον 20 μεγάλα υδροηλεκτρικά έργα, μεταξύ των οποίων το Χιράου και το Σάντο Αντόνιο στη δυτική επαρχία της Ροδόνια, θα ολοκληρωθούν μέσα στην επόμενη δεκαετία. Στον Αμαζόνιο επίσης, χτίζεται το φράγμα του Μπέλο Μόντε, το μεγαλύτερο του κόσμου, κόστους 12 δισ. δολλαρίων.
Η εξέλιξη αυτών των έργων έχει δεχθεί την κριτική οικολογικών ομάδων, που υποστηρίζουν ότι το κόστος των έργων: ο εκτοπισμός των ιθαγενικών κοινοτήτων, το πλημμύρισμα του τροπικού δάσους, η πιθανή αποδέσμευση μεθανίου στην ατμόσφαιρα, ξεπερνούν το όφελος των έργων.
Οι αρχές όμως ισχυρίζονται πως η Βραζιλία χρειάζεται τα φράγματα για να καλύψει τις ανάγκες της για ηλεκτρικό ρεύμα, που υπολογίζεται να αυξηθούν κατά 56% μέχρι το 2021. Η πρόεδρος της χώρας Dilma Rousseff υπερασπίστηκε σθεναρά τα έργα τον Απρίλιο, κατηγορώντας τους επικριτές της ότι ζουν στον κόσμο τους, αν πιστεύουν ότι η Βραζιλία μπορεί να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής χωρίς την εκμετάλλευση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.
“Είμαι αναγκασμένη να εξηγώ στον κόσμο ότι έτσι θα έχει να φάει, θα έχει νερό να πιει, να έχει ρεύμα”, είπε η κυρία Rousseff.
Η ψύχωση της Βραζιλίας στην οικοδόμηση των φραγμάτων απεικονίζεται στο καθεστώς έκτακτης ανάγκης με το οποίο οι υπεύθυνοι διαχειρίζονται τα προβλήματα των εργατών στο Χιράου, που ήταν επίσης το επίκεντρο μιας εξέγερσης το 2011, στην οποία οι εργάτες βάλανε φωτιά σε 35 κτίρια εγκαταστάσεων και 45 λεωφορεία. Ο κυβερνήτης της Ροντόνια συμφώνησε με τα κεντρικά στην Μπραζίλια να σταλθούν στρατεύματα προκειμένου να καταλάβουν και να περιφρουρήσουν τα έργα. Ο Gilberto Carvalho, κορυφαίος σύμβουλος της κυρίας Rousseff, δήλωσε πως οι ταραχές του Απριλίου ήταν “πράξεις κακοποιών στοιχείων” που απαιτούν μια “ισχυρή απάντηση”.
Συνολικά, οι ταραχές έχουν καθυστερήσει το φράγμα του Χιράου για αρκετούς μήνες. Οι απεργίες έχουν επίσης παραλύσει κάθε εργασία στο φράγμα του Σάντο Αντόνιο και του Μπέλο Μόντε, στην απομακρυσμένη πόλη της Αλταμίρα.
Ανησυχίες για ένα πιθανό φαινόμενο ντόμινο εργατικών αναταραχών που θα επεκταθούν και σε άλλες μεγάλες υποδομές ζώνουν τη Βραζιλία καθώς η ανεργία έχει αγγίξει το ιστορικό χαμηλό του 6,2%.
Συνδικαλιστές εκπρόσωποι περιγράφουν πως οι στρατηγικές για τη διεκδίκηση καλύτερων μισθών και παροχών κυκλοφορούν ταχύτατα με μηνύματα στα κινητά και e-mails μεταξύ των εργατών απ’ την μια άκρη του Αμαζονίου ως την άλλη, καθιστώντας τα συνδικάτα ικανά να ασκήσουν μεγάλη πίεση στους εργοδότες.
Παραπέρα απ’ τον Αμαζόνιο, οι απεργίες που ξέσπασαν πρόσφατα, πολλές απ’ αυτές ήταν μάλιστα βίαιες, έχουν επίσης διακόψει υπό κατασκευή έργα, όπως ο πετρελαϊκός γίγας Petrobras, που περιλαμβάνει την εταιρία πετροχημικών Comperj στο Ρίο ντε Τζανέιρο, το λιμάνι Barra do Riacho, και τα ορυχεία του Abreu και της Λίμα.
Παρόλο που η Βραζιλία έχει μειώσει την εισοδηματική ανισότητα, οι μισθοί για τους χειρώνακτες εργάτες παραμένουν πολύ κατώτεροι των πλούσιων εκβιομηχανισμένων κρατών. Ο πρώτος μισθός στο φράγμα του Χιράου παραμένει στα 525 δολλάρια ΗΠΑ, σε μια χώρα που το κόστος ζωής ξεπερνάει αυτό των ΗΠΑ.
“Ο μισθός που παίρνω εδώ είναι εξευτελιστικός, τα μισά απ’ όσα έβγαζα στην Ανγκόλα”, λέει ο João Batista Barbosa Arce, 29 χρονών, οικοδόμος που ήρθε στο Χιράου μετά τη δουλειά του σ’ ένα φράγμα βραζιλιάνικης εταιρίας στην Αφρική. Λέει επίσης, ότι στις φωτιές του Απρίλη έχασε όλα τα υπάρχοντά του.
Τα εταιρικά στελέχη που επιβλέπουν τις εργασίες, δε συμφωνούν ότι οι μισθοί είναι χαμηλοί για τα βραζιλιάνικα επίπεδα, ή οτι οι συνθήκες ζωής είναι τόσο χάλια, λέγοντας πως οι εργάτες έχουν πρόσβαση σε ίντερνετ καφέ, γυμναστήρια, πισίνες, κι ακόμα και κινηματογράφους με “πικάντικες” ταινίες…
“Παίρνουμε κάθε μέτρο για πιο ανθρώπινες συνθήκες για τους χιλιάδες ανδρών και γυναικών που εργάζονται εδώ”, λέει ο José Lucio de Arruda, ένας διευθύνων σύμβουλος του φράγματος του Χιράου, που ελέγχεται απ’ τον γαλλικό ενεργειακό κολοσσό GDF Suez σε συνεργασία με δύο βραζιλιανικές κρατικές εταιρίες ηλεκτρισμού, και την κατασκευαστική Camargo Corrêa.
Ωστόσο, τα νεύρα παραμένουν τεταμένα στο Χιράου, που σχεδιάζεται να αρχίσει να παράγει ηλεκτρισμό μέσα στο 2013. Η Βραζιλιανική Υπηρεσία Πληροφοριών, γνωστή ως ΑΒΙΝ, παρακολουθεί από κοντά την κατάσταση, και εκατοντάδες μέλη των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας από την Εθνική Δύναμη Δημόσιας Ασφάλειας περιπολούν επί του εδάφους πάνω σε φορτηγάκια Mitsubishi.
“Είναι περίεργο να βλέπει κανείς την αστυνομία να περιπολεί εδώ μέσα, αλλά αποπνέει ασφάλεια”, λέει ο Gua Xiaoyi, ένας υπάλληλος της Dongfang Electric, της κινεζικής εταιρίας που φτιάχνει τις γεννήτριες για το Χιράου.
Έξω απ’ τις πύλες του Χιράου, το εγχείρημα και ο αντίκτυπός τους χαράζουν το τοπίο. Η οικονομία της Ροντόνια έχει αναπτυχθεί κατά 7,3% το 2011, ο ταχύτερος ρυθμός μεταξύ των 26 επαρχιών της Βραζιλίας. Οι Βραζιλιάνοι και οι Κινέζοι διευθυντές, κατοικούν στην άνετη περιοχή Nova Mutum Paraná, όπου μια πόλη εγέρθηκε από το μηδέν, δυο χρόνια πριν, για να εγκατασταθούν οικογένειες που θα εκτοπίζονταν απ’ το φράγμα.
Οι 6.000 περίπου κάτοικοί της, επωφελήθηκαν απ’ τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο, τα δυο σουπερμάρκετ, το ελικοδρόμιο και τις επτά εκκλησίες της. Μόλις 10 λεπτά οδήγησης παρακάτω, βρίσκεται ένας άλλος οικισμός, to Jaci Paraná, που μοιάζει με δυστοπική αντανάκλαση της Nova Mutum Paraná.
Ο πληθυσμός του Jaci Paraná έχει ξεπεράσει τις 15.000, από τις 4.000 που είχε στην αρχή της κατασκευής του φράγματος το 2008. Κάθε μέρα, λεωφορεία ξεφορτώνουν εργάτες δίπλα στους χωματόδρομους που περιστοιχίζονται από μπουρδέλα. Η μυρωδιά των ανοιχτών βόθρων πλανάται στον αέρα.
Οι κάτοικοι αστειεύονται μεταξύ τους ότι η πόλη εκπροσωπεί επάξια το Βραζιλιανικό Far West, μια άγρια δύση με ανταλλαγές πυροβολισμών μεταξύ καταληψιών και ανοιχτούς ομαδικούς τάφους να ανακαλύπτονται λίγο έξω από την πόλη, όπως μεταξύ άλλων κι ενός με 6 νεκρούς, ένας απ’ τους οποίους μόλις 5 ετών, που βρέθηκε τον Δεκέμβρη.
Παρολαυτά, μέσα στον ζόφο υπάρχει ακόμα η ελπίδα των ευκαιριών, και οι σχετικοί τυχοδιώκτες που τους φέρνει εδώ ο δρόμος τους είναι ευγνώμοντες για τα υδροηλεκτρικά έργα. “Τα φράγματα ήταν η σωτηρία μας”, λέει o Leude Amorim, ιδιοκτήτης ενός μπαρ στο Jaci Paraná.
Όταν ολοκληρωθεί η κατασκευή, θα χρειάζονται μόλις 400 πλήρους απασχόλησης εργάτες για τη λειτουργία του Χιράου, απ’ τους 20.000 που απασχολούνταν εκεί από το 2011. Χιλιάδες εργατών έχουν ήδη αρχίσει να ψάχνουν για δουλειά αλλού στον Αμαζόνιο, βυθίζοντας τις πόλεις όπως το Jaci Paraná στην αναπόφευκτη εγκατάλειψη και την ύφεση.
“Φυσικά, δεν νιώθω απόλυτα ασφαλής εδώ”, λέει η Leonice Layanoya, 50 χρονών, υπάλληλος σ’ ένα μαγαζί στο Χιράου που λεηλατήθηκε στις ταραχές. Παρολαυτά, σχεδιάζει να μετακομίσει έπειτα στο Μπέλο Μόντε, ελπίζοντας να βρει δουλειά στο νέο μεγαλύτερο έργο του Αμαζονίου. “Είναι μέρη γεμάτα φόβο” λέει, “αλλά τί άλλο μπορώ να κάνω εκτός απ’ το να πάω εκεί που είναι τα λεφτά;”
Μερικές ενημερώσεις σχετικά με τον οξυνόμενο κοινωνικό πόλεμο
Κατά τη διάρκεια της τελευταίας βδομάδας, αφήνοντας πίσω τις κινητοποιήσεις στο πλαίσιο της κοινωνίας των πολιτών της 12ης Μάη, διοργανώθηκαν εκ νέου απεργίες στον τομέα της εκπαίδευσης και των μεταλλωρυχείων. Θυμίζουμε ότι ηγενική απεργία της 29ης Μάρτη εξελίχτηκε σε οδομαχίες –κυρίως στην Καταλονία– ενώ οι μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις στα τέλη Φλεβάρη είχαν καταλήξει και αυτές σε συγκρούσεις.
Το κλίμα είναι ήδη τεταμένο λόγω της αυξανόμενης καταστολής των τελευταίων μηνών, του γενικευμένου πανικού για την πιθανότητα μιας επικείμενης «διάσωσης» της ισπανικής οικονομίας α λα γκρέκα, αλλά και το πρόσφατο σκάνδαλο της επιχορήγησης των τραπεζών με δημόσιο χρήμα. Επιπλέον, ο πολλαπλασιασμός των άμεσων δράσεων αντίστασης, αλλά και οι συνεχόμενες προκλήσεις και απειλές του υπουργείου Εσωτερικών (όπως η επιβολή χρηματικού προστίμου από 30.000 ως 300.000 ευρώ για τη χρήση κουκούλας), είναι καταστάσεις νωπές ακόμα στο χάρτη της ισπανικής κοινωνίας.
Η απεργία των μαθητών και σπουδαστών που καλέστηκε σε όλη την επικράτεια έτυχε της υποστήριξης πολλών ενώσεων και συνδικάτων του εκπαιδευτικού τομέα. Από τις πρώτες ώρες του ξημερώματος της 22ης Μάη πραγματοποιήθηκαν σαμποτάζ με έγχυση σιλικόνης στις κλειδαριές σχολείων, ινστιτούτων, πανεπιστημίων ώστε να ακυρωθεί στην πράξη η πιθανότητα απεργοσπασίας. Το πρωί ομάδες κουκουλωμένων νέων μπλόκαραν τις βασικές οδικές αρτηρίες στην Καταλονία –κυρίως αυτές που οδηγούν στη Βαρκελώνη–, καταφέρνοντας να διακόψουν για κάποιες ώρες την κυκλοφορία, ενώ σημειώθηκαν περιστατικά συγκρούσεων με «αγανακτισμένους» οδηγούς και δυνάμεις καταστολής. Τα μπλόκα των αυτοκινητοδρόμων συνεχίστηκαν σε όλη τη διάρκεια του πρωινού, ενόσω άλλοι νεολαίοι καταλάμβαναν εκπαιδευτικά ιδρύματα, όπως διάφορες σχολές στη Θαραγόθα, στο Λεόν, στη Χιρόνα, στην Πάλμα (Μαγιόρκα) και στη Βαρκελώνη.
Τα απογευματινά καλέσματα στη Βαρκελώνη συγκέντρωσαν σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις περίπου 150.000 άτομα. Σημείο προσυγκέντρωσης για τα περισσότερα καλέσματα ήταν η πλατεία Καταλούνια. Στη Μαδρίτη κατέβηκε στο δρόμο και ένα μπλοκ επικριτικό στη στάση των ξεπουλημένων συνδικάτων, που στη συνέχεια αποσπάστηκε από την κοινή πορεία γυρνώντας από την περιοχή του Αλκαλά προς την Γκραν Βία, όπου χτυπήθηκε από τους μπάτσους.
Αργότερα, αφού είχαν τελειώσει οι πορείες στις μεγάλες πόλεις, αναφέρεται πως έγιναν τουλάχιστον 10 συλλήψεις, αλλά δεν υπάρχει ακόμα ενημέρωση από αντικαθεστωτικές πηγές για την εξέλιξη των υποθέσεων των συλληφθέντων διαδηλωτών. Δύο άτομα συνελήφθησαν εντός του συγκροτήματος Σομοσάγουας του πανεπιστημίου Κομπλουτένσε της Μαδρίτης, ενώ πραγματοποιούσαν μια ενημερωτική πικετοφορία. Η σύλληψή τους προκλήθηκε από το ρουφιάνεμα του πρύτανη στην αστυνομία. Τρία άτομα συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια της εκπαιδευτικής διαδήλωσης, επίσης στη Μαδρίτη, ενώ πέντε συνελήφθησαν στη Βαρκελώνη κατηγορούμενοι για σαμποτάζ σε εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Στη Μαγιόρκα οι μπάτσοι εξακρίβωσαν τα στοιχεία των περίπου 30 διαδηλωτών που διαμαρτύρονταν εντός του κτηρίου της Κονσελιερίας της Εκπαίδευσης. Βίντεο από τα καθεστωτικά μέσα εδώ.
Επιπλέον, στην πόλη της Σεβίγια εμφανίστηκε μια ομάδα νεοναζί, με εθνικιστικές σημαίες, αλλά ο κόσμος τούς υποχρέωσε να φύγουν φωνάζοντας συνθήματα όπως «έξω οι φασίστες από το πανεπιστήμιο».Από την άλλη, οι μεταλλωρύχοι κατέβηκαν και αυτοί σε 48ωρη απεργία στις 23 και 24 Μάη διαμαρτυρόμενοι για τις τελευταίες περικοπές που ανακοινώθηκαν μέσω του κρατικού προϋπολογισμού για το 2012, όπως για παράδειγμα ο εκμηδενισμός των κονδυλίων για μέτρα ασφαλείας εν ώρα εργασίας. Για να μην προχωρήσει η εφαρμογή των νέων μέτρων, οι μεταλλωρύχοι βγήκαν στο δρόμο δυναμικά και μπλόκαραν με πύρινα οδοφράγματα διάφορους αυτοκινητοδρόμους στις περιοχές Καστίγια, Ανδαλουσία, Αραγκόν και στις Αστούριες, και συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις της Γκουάρδια Θιβίλ (στρατιωτική αστυνομία). Στο μεταξύ, το Κογκρέσο των Βουλευτών ενέκρινε οριστικά την εργασιακή μεταρρύθμιση την 24η Μάη.
Οι εργάτες στα μεταλλεία θα συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις τους με μια νέα 48ωρη απεργία, που έχει καλεστεί για τις 30 και 31 Μάη.
Συνεχίζοντας τις κινητοποιήσεις μας ενάντια στην επιχειρούμενη κλοπή των δεδουλευμένων και των αποζημιώσεών μας από τον Ανδρέα Κουρή (ιδιοκτήτη του ομίλου MAD και αρκετών ακόμη εταιρειών), προχωρήσαμε το Σάββατο το μεσημέρι (26/5) σε παρέμβαση – συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το κατάστημα Metropolis που βρίσκεται στο εμπορικό κέντρο Mall στη Νερατζιώτισσα.
Με τη συμμετοχή αλληλέγγυων, σωματείων, φορέων, μελών λαϊκών συνελεύσεων και πρωτοβουλιών απλώθηκαν πανό μπροστά στην πρόσοψη και την είσοδο του καταστήματος, μοιράστηκαν εκατοντάδες ενημερωτικά κείμενα, φωνάχτηκαν συνθήματα, ενώ από ντουντούκα καταγγέλθηκε η τακτική της εργοδοσίας.
Παραπάνω από θετική ήταν η ανταπόκριση του κόσμου που στεκόταν και συζητούσε μαζί μας εκδηλώνοντας την αλληλεγγύη του. Εκπληκτικό ήταν το γεγονός ότι στο άκουσμα του ονόματος Κουρής ο κόσμος γνώριζε ήδη, και διαπίστωνε για μια ακόμη φορά, το πώς τα μέλη της γνωστής οικογένειας χτίζουν ολόκληρες περιουσίες, σχεδόν με μεθόδους καρμπόν, πάνω στις πλάτες των εργαζόμενων στις επιχειρήσεις που κατέχουν.
Μεγάλη ανταπόκριση στην κινητοποίησή μας υπήρξε και από τους εργαζόμενους των γύρω καταστημάτων, όπως και του εμπορικού κέντρου, που προσέρχονταν στο χώρο της παρέμβασης προκειμένου να πάρουν το ενημερωτικό κείμενο και να μας ενθαρρύνουν ώστε να συνεχίσουμε και να πετύχουμε στον αγώνα μας.
Εξαιτίας του μεγάλου αριθμού των συμμετεχόντων στη διαμαρτυρία, η παρουσία των ανδρών της εταιρείας σεκιούριτι και του προσωπικού ασφαλείας του εμπορικού κέντρου ήταν διακριτική.
Η παρέμβαση ολοκληρώθηκε με πορεία μέσα σε αυτό το «ναό της κατανάλωσης», όπου χιλιάδες εργαζόμενοι υπόκεινται την εκμετάλλευση των εργοδοτών τους, που ξεκίνησε από το κατάστημα Metropolis και κατέληξε στην έξοδο του εμπορικού κέντρου. Κατά τη διάρκεια της πορείας φωνάχτηκαν συνθήματα που δεν είχαν ξανακουστεί ποτέ εκεί μέσα: «Τρομοκρατία είναι να ψάχνεις για δουλειά, καμιά ειρήνη με τ’ αφεντικά», «Είμαστε εργάτες δεν είμαστε πελάτες και στ’ αφεντικά δεν κάνουμε τις πλάτες», «Εμείς μιλάμε για ανθρώπινες ζωές, αυτοί μιλάνε για κέρδη και ζημιές», ………………………………………………….
Κατά τη διάρκεια της παρέμβασης πραγματοποιήθηκε ενημέρωση για τις τελευταίες εξελίξεις μεταξύ των εργαζόμενων όπου έγινε γνωστό ότι η εργοδοσία γνωστοποίησε την πρόθεσή της να βάλει λουκέτο και στο κατάστημα στο Mall στις 16 Ιουνίου (το δέκατο κατά σειρά, γεγονός που αφήνει την άλλοτε «αλυσίδα» με μόλις δύο καταστήματα) και ότι οι εργαζόμενοι θα μεταφερθούν στο νέο μεγάλο κατάστημα που πρόκειται να ανοίξει στην Αθήνα. Προφανώς, πρόκειται για το ίδιο κατάστημα «φάντασμα» που ο Ανδρέας Κουρής και η διεύθυνση μας παραμυθιάζουν ότι θα ανοίξει πολύ πριν μπει λουκέτο στο κεντρικό της Πανεπιστημίου. Και, βέβαια, πρόκειται για το ίδιο κατάστημα που η διεύθυνση υποσχέθηκε ότι θα μεταφερθούν οι 42 εργαζόμενοι του κεντρικού όταν θα ανοίξει, κάτι που δεν έγινε και ούτε πρόκειται να γίνει, αφού είμαστε πλέον πεπεισμένοι ότι πρόκειται για εύρημα της εργοδοσίας, προκειμένου να κερδίσει χρόνο ώσπου κα κηρύξει πτώχευση.
Υπενθυμίζουμε ότι το κατάστημα της Θεσσαλονίκης παραμένει κλειστό από την Τετάρτη 23/5, έπειτα από την ομαδική επίσχεση εργασίας των εργαζόμενων σε αυτό και ότι θα παραμείνει κλειστό μέχρι τη δικαίωση μας. Οι εργαζόμενοι σε αυτό, μετά από την κοροϊδία της εργοδοσίας τόσους μήνες, αποφάσισαν να μεταφέρουν τον αγώνα τους έξω από το κατάστημα, όπου καθημερινά δίνουν δυναμικό παρόν ενημερώνοντας πελάτες και περαστικούς.
Εμείς, οι εργαζόμενοι και απολυμένοι στα Metropolis απαιτούμε:
Την άμεση καταβολή των καθυστερούμενων μισθών μας
Τη διασφάλιση των εναπομεινάντων θέσεων εργασίας
Την άμεση εξόφληση των αποζημιώσεων των απολυμένων συναδέλφων μας
Την κατοχύρωση της καταβολής των αποζημιώσεών μας σε περίπτωση πτώχευσης
Εργαζόμενοι/ες – Απολυμένοι/ες στα καταστήματα Metropolis
